Review: Resonance: A Plague Tale Legacy – Minder ratten, meer avontuur

Wat krijg je als je Jack Sparrow, Nathan Drake en de Plague Tale-franchise in een blender gooit, de knop op maximaal zet en vervolgens kijkt wat eruit komt? Waarschijnlijk iets dat verdacht veel lijkt op Resonance: A Plague Tale Legacy.

Want Waar A Plague Tale: Innocence en Requiem vooral draaiden om sluipen, overleven en de nodige rattenellende, gooit ontwikkelaar Asobo Studio met Resonance het roer met deze prequel gedeeltelijk om. Een nieuwe aanpak dus, met een nieuwe hoofdrol.

In Resonance kruip je namelijk in de huid van Sophia, een jonge schatzoeker die samen met haar crew haar brood verdient met het plunderen van oude ruïnes en het zoeken naar waardevolle vondsten. Sinds jongs af aan heeft Sophia last van vreemde visioenen. Visioenen die spreken over een eeuwenoude schat, verstopt op een mysterieus eiland.

Je zou het bijna een cliché piratenverhaal kunnen noemen, al doet Resonance daar met zijn bovennatuurlijke sausje wel ietwat afstand van. Het is precies de mix van historie en fictie die je van de serie gewend bent. Het moge geen verrassing zijn dat de visioenen jou met je piratenvrienden al snel op het eiland krijgen en daar ontpopt de game zich echt.

En dan wordt ook duidelijk dat Sophia een heel ander hoofdpersonage dan Amicia. Waar Amicia vooral bezig was met overleven en haar familie beschermen, is Sophia een stuk avontuurlijker en zelfverzekerder. Dat zie je terug in haar speelse persoonlijkheid, maar ook in de gameplay die Resonance je voorschotelt.

Waar Amicia in de eerdere A Plague Tale-games vooral afhankelijk was van haar slinger en stealth, kan Sophia in Resonance een stuk directer de confrontatie aangaan. Ze beschikt over een zwaard en dolk waarmee ze vijanden van dichtbij te lijf gaat, maar ook ontwijken en goed timen spelen een belangrijke rol.

In de basis doet de combat daarmee sterk denken aan de recentere Assassin’s Creed-games. Echt vernieuwend is het systeem dan ook niet en veel diepgang zit er, op een paar extra vaardigheden en upgrades na, ook niet in. Gelukkig hoeft dat ook niet altijd. De combat is vooral bedoeld als aanvulling op het avontuurlijke karakter van de game en vervult die rol prima.

Want een veel grotere focus ligt in Resonance op hetgeen waar piraten ook heel goed in zijn: raadsels oplossen. Het mysterieuze eiland waar de game zich voor het grootste deel van dit 15 uur durende avontuur afspeelt, laat je namelijk niet zomaar binnen. De game zit barstensvol puzzels en raadsel en laat fans van Uncharted en Indiana Jones meteen watertanden.

Al dat puzzelen komt in verschillende vormen. Natuurlijk heb je de klassieke hersenkrakers waar je hendels moet overhalen, knoppen in moet drukken en andere escape room-achtige taferelen. Maar naarmate je meer geheimen van het eiland ontrafelt, ontdek je ook een sinistere kant van Resonance.

Omwille van spoilers houden we het vaag, maar de tweede helft van de game komen de stealth roots van de serie toch om de hoek kijken en wordt het schatzoeken met Sophia opeens heel spannend. Het laat zien dat Resonance, ondanks de ogenschijnlijk simpele gameplaykern, genoeg variatie in de blender gooit om de game nooit eentonig aan te laten voelen.

En over zien gesproken. Als Asobo ergens goed in is, is het wel grafisch indrukwekkende games afleveren. De fotorealistische wereld van Microsoft Flight Simulator is daar een perfect voorbeeld van, maar Resonance doet er bijna niet voor onder. Want oh my, wat kent deze game prachtige omgevingen.

Van kleurrijke beboste tropen tot gigantische eeuwenoude tempels, de wereld van Minotaurs Island is een van de hoogtepunten van de game en weet je constant te verrassen. De game is kleurrijk op de juiste momenten en duister en grauw wanneer er meer op het spel staat. Daarmee maakt het leveldesign een wezenlijk onderdeel van de verhaalvertelling.

Is Resonance dan helemaal foutloos? Nee, er zijn zeker zaken op te merken. Zo voelt de combat soms wat chaotisch, zeker later in de game als je grotere groepen soldaten op je schoot geworpen krijgt.

De game kent namelijk geen camera-lock, waardoor het soms lastiger is om aanvallen goed op de juiste vijanden te laten landen of klappen te ontwijken. Dat is opvallend, omdat veel games met soortgelijke gameplay zo’n camera eerder al wel gebruikten.

Ook het navigeren door de wereld verloopt niet altijd even soepel. De game geeft je regelmatig een mooie omgeving om te ontdekken, om vervolgens vast te komen zitten omdat je net niet de juiste route hebt genomen. Ook tijdens het klimmen en klauteren gaat het zo nu en dan mis.

Een sprong die op papier prima te maken lijkt, eindigt dan ineens met Sophia die een verdieping naar beneden kukelt. Niet bepaald de meest elegante manier om een eeuwenoud mysterie te ontrafelen. 

Ook op verhaalgebied gaat Resonance geen prijzen winnen. Het verhaal is vooral een middel om je van de ene naar de andere locatie te sturen en een reden te geven om de verschillende puzzels, gevechten en ontdekkingen aan te gaan. Dat hoeft overigens geen groot probleem te zijn. Het verhaal doet wat het moet doen en weet je voldoende te prikkelen om te willen weten hoe het avontuur afloopt. Verwacht alleen geen plot dat je nog weken na het uitspelen blijft achtervolgen.

Uiteindelijk is Resonance: A Plague Tale Legacy vooral een interessante nieuwe richting voor de franchise. Asobo Studio herhaalt niet simpelweg hetzelfde trucje opnieuw, maar probeert wat nieuws met avontuurlijke gameplay à la Uncharted, een vleugje Assassin’s Creed en een flinke scheut piratenrum.

Niet alle elementen komen even goed uit de verf, maar de combinatie houdt de game gedurende zijn vijftien uur verrassend fris. De prachtige omgevingen, leuke puzzels en afwisseling maken Resonance dan ook een geslaagd uitstapje binnen een bekende wereld.