Gespeeld: Deze nieuwe A Plague Tale voelt opvallend weinig als A Plague Tale

A Plague Tale Innocence en Requiem waren twee heel bijzondere games van de hand van Asobo studio, waarbij stealthy gameplay gekoppeld werd aan prachtige landschappen en alom aanwezig gevaar in de vorm van zowel soldaten alf een immense rattenplagen. Met Resonance: A Plague Tale probeert Asobo dat succes te herhalen. Of dat gaat lukken? Dat weten we pas bij de release later dit jaar, maar wij mochten alvast twee hoofdstukken spelen en dit viel ons op.

Met A Plague Tale: Requiem kwam er een einde aan het verhaal van Alicia en Hugo, twee Franse kinderen van adel tijdens de honderdjarige oorlog met Engeland. De twee doorkruisten een groot deel van Frankrijk terwijl ze constant opgejaagd werden door de Inquisitie en bedreigd werden door enorme groepen ratten. Dit leverde een beklemmende setting op die vanaf het eerste moment tot aan de finale de sfeer bepaalde. 

Met Resonance neemt Asobo een flinke stap terug in de tijd. De game is dan ook een prequel op A Plague Tale: Innocence, hoewel nog niet helemaal duidelijk is of en hoe dit aan zal sluiten qua verhaal en timing. 

Voor deze preview speelden wij de hoofdstukken vijf en zes uit de game, wat betekent dat we enigszins midden in het verhaal vielen. We ontmoeten Sophia en Leni, twee Griekse vrouwen die een uitgebreid ruïne complex onderzoeken. Sophia heeft een connectie met de Prima Macula, dezelfde kwaal die Hugo in de eerdere delen bezat. 

Meteen als we de controller ter hand nemen, valt op dat beide dames een stuk meer van zich af kunnen bijten dan Alicia en Hugo. Niet langer ben je continu op de vlucht. De beide dames gaan een gevecht niet uit de weg. Je bestuurt Sophia, terwijl je je een weg baant door de ruïnes. 

Het hele complex is ruim van opzet met diverse paden. Je kan meteen op je doel afgaan, maar als echte onderzoekers gaan we graag van het gebaande pad af. De locatie wordt bevolkt door een groep huurlingen, die net als jij op zoek zijn ergens naar. Elke uithoek levert wel een korte confrontatie op, waarbij de diverse mogelijkheden van Sophia uit de doeken gedaan worden.

Je kan klappen uitdelen, aanvallen blokkeren, parryen en trappen. Het systeem is redelijk uitgebreid en laat meteen een groot verschil zien met de eerdere delen: Resonance lijkt veel meer op een Uncharted of Tomb Raider dan op zijn voorgangers.

Die overeenkomsten gaan verder dan alleen de gevechten en navigatie door de omgeving: ook Sophia verzamelt graag. Alle uithoekjes van de ruïnes liggen vol met collectibles, waarbij sommige objecten Resonance Points opleveren. Die punten zijn inwisselbaar voor extra skills waarvan we er in onze speelsessie een aantal konden ontsluiten. Het lijkt er op dat er in totaal een vijftiental RPG achtige uitbreidingen van je gevechtsopties beschikbaar zullen zijn in de uiteindelijke versie van de game.

Het doel van het vijfde hoofdstuk blijkt het openen van een deur naar het innerlijke van een geruïneerde stad. Daarvoor moeten Sophia en Leni diverse puzzels oplossen, waarbij spiegels geroteerd moeten worden, er flink gesprongen moet worden over patronen en meer. Ook dit gaf een enorm Tomb Raider gevoel, met dat verschil dat je hier met een partner samen speelt. Dat geeft een aardige dynamiek door hun onderlinge gesprekken en samenspel. 

Voordat de deur open gaat krijgen we een ander nieuw mechaniek voorgeschoteld: Sophia ‘ziet’ de acties van ene Theseus en als speler stap je dan ook in de huid van deze mythische Griekse held. Theseus is een echte vechtersbaas en de gameplay concentreert zich dan ook volledig op gevechten in een arena. Al met al levert het vijfde hoofdstuk vooral Uncharted of Tomb Raider vibes af, in plaats van het echte Plague Tale gevoel.

Dat verandert in hoofdstuk zes dat we te spelen kregen. Sophia en Leni raken gescheiden, waarbij Sophia zich door een donker gangenstelsel moet voortbewegen dat zich onder de ruïnes bevindt. Hier krijgen we ook de eerste ontmoeting met The Creature, het wezen dat in het duister leeft en zich voedt op blauwe lichtpatronen en menselijke energie, maar niet tegen fel licht kan. 

The Creature neemt dan ook de rol van de ratten uit de eerdere delen over, en levert dezelfde beklemmende sfeer op. Sophia moet zich al sluipend en schuilend van lichtbron tot lichtbron bewegen om het creatuur te ontlopen, terwijl ze ondertussen al klimmend en springend een uitweg zoekt. De balans tussen schuilen en heel hard naar de volgende veilige plek rennen werkt hier heel goed, met enkele adrenaline opwekkende achtervolgingen tot gevolg. 

Dit lijkt al veel meer op de Plague Tale die we kennen. De introductie van The Creature gebeurt meteen uitbundig doordat een mede-reiziger achtervolgd en ' verorberd' wordt (als we het zo mogen noemen). De sfeer zit er meteen in en verklaart ook een aantal verschijnselen die in het vijfde hoofdstuk tegen kwamen. 

Uiteindelijk weten we uit het ondergrondse gangenstelsel te ontsnappen, waarna onze speelsessie tot een einde komt. 

Na ruim twee uur Resonance: A Plague Tale Legacy gespeeld te hebben hinken we een beetje op twee gedachten. Resonance is een flink stuk opgeschoten richting de meer gangbare gameplay van andere third person actie-adventures. Daarmee is de game wel een beetje de eigen signatuur kwijtgeraakt. Confrontaties met vijanden worden niet stealthy opgelost, maar met de vuisten en wapens. 

Op het grafische vlak hebben andere games het grote verschil juist weten te overbruggen. A Plague Tale stond onder anderen bekend om zijn prachtige omgevingen, maar ook de nieuwe Tomb Raider die dit jaar nog uit moet komen ziet er geweldig uit. Daarmee is Resonance twee belangrijke verkooppunten kwijt geraakt. Daarbij weten de enorm uitgebreide puzzels met spiegels en dergelijke nog niet echt te overtuigen. Dat hebben we allemaal al wel eerder gezien. 

De stealth-achtige secties met The Creature geven daarentegen wél weer het echte Plague Tale gevoel. De dreiging van het wezen in het donker was wel wat vrijblijvender dan de rattenplaag die bij het minste of geringste aan je voeten begonnen te knagen, maar goed uitgewerkt kan dit wezen in het donker prima dienst doen als ultieme vijand voor Sophia en Leni. 

Veel zal afhangen van de uiteindelijke uitwerking van de diverse nieuwe gevechtsmechanieken en de verdere confrontaties in het donker, maar voorlopig houden we nog een beetje onze twijfels over de nieuwe richting die Asobo gekozen heeft. Dat wordt versterkt door de wetenschap dat Resonance: A Plague Tale het rechtstreeks gaat opnemen tegen de Grand Dame van de onderzoekers zelf: Lara Croft. Ofwel, er mag nog wel een tandje bij.

Op 27 augustus weten we meer, dan komt de game uit op PlayStation 5, Xbox Series S|X en PC.

Meer gamingnieuws lezen? Check dan onze hub.