Column: Deze Assassin’s Creed game hielp mij door de zwaarste periode van mijn leven

Sommige games blijven je bij. Of het nu is omdat je ze ijzersterk vindt, zoveel genoot van de gameplay of het verhaal óf omdat het spel is dat je door een moeilijke periode in het leven helpt. Assassin’s Creed IV Black Flag was dat in 2014 voor mij. Het piratenleven was mijn ontsnapping van de realiteit.

Onbewust heb ik altijd gehouden van piraten. One Piece is vandaag de dag m’n favoriete stukje media op de planeet, Pirates of the Caribbean keek ik vroeger op repeat en Assassin’s Creed IV Black Flag? Ja, die sloeg ik bij lancering in het najaar van 2013 over. Achteraf was het een vormende titel in mijn tienerjaren.

Per toeval eigenlijk, want op een verjaardag zag ik het spel en werd de interesse gewekt. Daar werd het zaadje geplant voor een game die mij in een zware periode hielp ontsnappen aan de realiteit. Een jeugdvriend vocht voor de tweede keer tegen kanker, een teruggekeerde tumor. Dat gevecht werd niet gewonnen.

In die periode was school even niet belangrijk. Sportactiviteiten en bijbaantjes ook niet. Het enige wat mijn familie en ik deden in die laatste dagen was steun bieden waar mogelijk. Er zijn voor directe naasten en hem bezoeken, toen dat nog kon. Maar daar vul je als 17-jarige geen volledige dagen mee.

Met Assassin’s Creed IV Black Flag deed ik dat wel. Achteraf gezien had ik vast beter kunnen helpen thuis, meer kunnen doen, maar dat is met (iets) meer volwassenheid achteraf makkelijk praten. Voor mij werden de dagen vooral gevuld met Sea Shanties, onontdekte eilanden en kanonnenvuur.

Het blijft bijzonder hoe zo’n gitzwarte periode zó gebonden is aan wat entertainment dat je even helpt afleiden van de realiteit. De afgelopen dertien jaar heb ik nog vaak nagedacht over die periode. Over hoe de avonturen van Edward Kenway af en toe een glimlach op m’n gezicht toverden, zelfs al was ik als de dood om onderwater te verkennen wegens mogelijke haaien die me de stuipen op het lijf zouden jagen.

Met de release van Assassin’s Creed Black Flag Resynced gingen m’n gedachten opnieuw terug naar die eerste maanden van 2014. Naar die goedlachse jongen wiens leven veel te vroeg eindigde en de emoties die bij die gedachten los kwamen. Uiteraard stel je jezelf dan ook de vraag of je die remake wel wil spelen.

Stiekem weet je als lezer het antwoord al als je de Assassin’s Creed Black Flag Resynced review hebt gelezen, want ik heb deze remake met liefde gespeeld. Toch bracht én brengt elke sessie me weer even terug naar 2014. Aan al die herinneringen, zowel in-game als in de realiteit, wordt dan even teruggedacht.

Net als toen dank ik dan elke keer het spel dat me die ontsnapping destijds bracht en de vrijheid die ik op de virtuele zeeën vond.