Pokémon pokopia combineert bouwdrift en nostalgie – dit is de crossover waar fans op wachten

2026 wordt opnieuw een bizar jaar voor gamers. Resident Evil Requiem, Fable, Marvel’s Wolverine en Grand Theft Auto VI staan stuk voor stuk voor je klaar. The Pokémon Company zet onverwacht haar beste beentje voor met een titel die stiekem gewoon naast die toppers thuishoort. Die titel is Pokémon Pokopia.

Recent reisde ondergetekende af naar het kantoor van Nintendo in Frankfurt, waar een scala van titels klaarstond. Naast de eerdergenoemde Resident Evil konden we ook aan de slag met de Virtual Boy, Mario Tennis Fever, het mysterieuze Pragmata en de uitbreiding van Super Mario Bros. Wonder. Toch bleef de uitgebreide demo van Pokémon Pokopia het meest hangen.

Het heeft allemaal te maken met het feest van herkenning dat de basis vormt van het spelplezier. Het slopen en transformeren van de wereld lijkt op dat van Minecraft, terwijl verschillende menu’s om voorwerpen te plaatsen en spullen te pakken direct knip-en-plakwerk lijkt uit Animal Crossing: New Horizons. 

In het spel ben je een Ditto die zichzelf getransformeerd heeft in een mens (die je aan de voorkant nog een beetje kunt aanpassen. De Pokémon-apocalyps lijkt dan eindelijk te hebben plaatsgevonden. Het land is verwoest, de Pokémon en mensen op mysterieuze wijze verdwenen en jij, Ditto, bent over en het mogelijke redmiddel.

In de eerste minuten is het best wennen, want Pokémon Pokopia leunt echt veel op de succesformules van Minecraft en Animal Crossing. Toch schotelt de nieuwe titel niet simpelweg een Pokémon-sausje voor dat over die bekende gameplay-loop gegoten wordt. Ondertussen heb je nog altijd het doel om een Pokédex vol te rammen. 

En laat dat nu nét dat stapje extra zijn waardoor je nooit het gevoel hebt doelloos rond te dwalen in de anderzijds vrij lege wereld. Nieuwe Pokémon recruit je door habitats te bouwen. Zet een aantal planten rondom een boom en je creëert een habitat waarin een Beedril zich op zijn gemak voelt.

Krijg je hem ook daadwerkelijk? Dat is een verrassing, want na verloop van tijd begint het gras te schudden. Zodra je er heen loopt om te kijken wat er gaande is, ontdek je een nieuwe Pokémon (en vul je de Dex mogelijk wat verder). Het is één van de herkenbare elementen vanuit andere Pokémon-games die overgebracht wordt naar Pokopia.

Maar er zijn er veel meer, zoals het scala aan herkenbare Pokémon-geluiden. Healen in het Pokécenter wordt gebruikt voor als je ‘s avonds gaat slapen bijvoorbeeld. Pokopia mag dan een dystopische versie van de Pokémon-wereld zijn, maar de makers laten je nooit vergeten dat dit wel echt de Pokémon-wereld is.

En dan is er nog het verbouwen en uitbouwen van het land. Pokopia laat je het land bewerken met allerlei aanvallen, zoals Water Gun om dorre grond van water te voorzien. Het grid-based systeem maakt dit overzichtelijk, waardoor je weet waar je water sproeit. Alleen is het bijzonder onhandig dat je niet simpelweg de aanvalsknop ingedrukt kunt houden om continu water te sproeien over de droge grond en planten. 

Het is vreemd dat je voor sommige aanvallen niet kunt lopen, terwijl je de aanval gebruikt. Voor Water Gun kan het bijvoorbeeld niet, maar met de move om grond te breken kan je wel rustig rondrennen en slaan tegelijkertijd. Doodzonde, want het maakt het mooi maken van je eiland soms wat omslachtig.

Buiten het verbouwen kun je ook van alles maken. Dat doe je met, je raadt het al: een werkbank! Precies zoals je dat in Animal Crossing (of Minecraft) zou doen. Het ligt voor de hand, maar is tegelijkertijd het kantelpunt, waarna je je creativiteit los kunt laten gaan. Alleen hoef je dat in Pokémon Pokopia niet alleen te doen.

Pokémon Pokopia laat je vrij om vrienden op te trommelen om samen een eiland aan te kleden. Iedereen kan zijn eigen plan trekken in de wereld, biomen of huizen bouwen en zo progressie boeken voor de host van de sessie. Die profiteert onderaan de streep het meest én heeft net wat meer spelopties dan de rest.

Gezien de spelwereld van de hoofdspeler is, boekt hij of zij progressie als het aankomt op uitdagingen. Alleen de host kan deze ook accepteren bijvoorbeeld. Het drukt de pret een beetje, maar niet te veel. Het is vooral onhandig voor de host, want die moet bijvoorbeeld ook steeds op pad worden gestuurd om nieuwe voorwerpen uit de winkel te kopen, want ook dat is iets wat eilandbezoekers niet kunnen doen.

Toch doet het weinig afbreuk aan het concept van samen een Poképaradijs te bouwen. Je hebt bijvoorbeeld een prima taak om een mysterieus altaar te bouwen, om daar misschien een legendarische Pokémon mee te ontdekken. Je hebt geen idee of het gaat gebeuren, maar de onverwachte capriolen die het oplevert doen je schuddebuiken van het lachen. En daar kunnen we in het huidige klimaat allemaal wel wat meer van gebruiken.