Niemand praat over al deze 10 briljante indie-games van 2025

Indie-games hebben een veel kleiner budget voor marketing dan games van grote studio’s, maar ze zijn niet minder goed. Daarom zetten wij de tien besten van dit jaar even extra in de schijnwerpers.

Fans van de Telltale-games zullen erg blij met deze game zijn. Het is namelijk niet alleen gemaakt door voormalig Telltale-ontwikkelaars, de game is ook heel erg in die stijl.

In Dispatch werk jij in de meldkamer van een superheldennetwerk. Het is jouw taak om ervoor te zorgen dat de juiste held naar de juiste plek wordt gestuurd als iemand belt met een noodgeval.

Ondertussen is Dispatch ook een kantoordrama waar emoties hoog op kunnen lopen. Er wordt geflirt, gemanipuleerd en vooral ook gelachen. De game is bijzonder grappig, en doet dat terwijl het een kern van warmte vasthoudt.

Dispatch gaat namelijk om hoop en tweede kansen. Jouw team van superhelden bestaat uit voormalige schurken die nog moeten leren wat het betekent om goed te zijn. Ook leren ze elkaar meer waarderen, tot het clubje vijanden een hechte familie wordt.

Hollow Knight: Silksong is één van de meest geanticipeerde games allertijden. Spelers gingen er zo wild voor dat de eshops van Nintendo, Microsoft, Sony én Valve platlagen. Voor een indie-game gemaakt door drie mensen is dat een behoorlijke prestatie.

Wat ook een behoorlijke prestatie is, is de game zelf. De grote en prachtige wereld is heerlijk om te verkennen. Dat is maar goed ook, want Silksong is een Metroidvania. Verkennen ligt dus centraal.

Jij speelt als Hornet, de krijgerprinses die werd geïntroduceerd in Hollow Knight. Je wordt ontvoerd, maar ontsnapt voor je ontdekt waarom. Dus maak jij je weg naar het paleis van Pharloom op zoek naar antwoorden.

Onderweg ontdek je een koninkrijk in verval. Het geheim van dit verval mag je zelf uitpluizen, in een avontuur vol pittige gameplay en een meeslepend verhaal. Poshanka!

Als jij een fan bent van fysieke rpg’s of games als Disco Elysium, dan moet je Citizen Sleeper 2 eigenlijk een kans geven. De game past namelijk perfect binnen dit rijtje.

In Citizen Sleeper 2 ben jij een Sleeper, een persoonlijkheid geüpload in een androïde. Je bent in essentie een slaaf, maar weet te ontsnappen. Nu ben je op de vlucht en zoek je veiligheid en hopelijk ook wat geluk.

Het grote verschil met de voorganger, is dat je in Starward Vector niet op één plek blijft. Je vliegt rond in een ruimteschip en krijgt soms de kans verschillende plekken te verkennen. Zo leer je veel meer over de intrigerende wereld van Citizen Sleeper.

Je zal veel moeten lezen om Citizen Sleeper 2 te spelen. Het spel draait namelijk om het verhaal en de gesprekken. Daarom is de game niet voor iedereen. Maar voor hen die hier wel wat in vinden is het wel héél goed.

De dagen van Guitar Hero liggen misschien achter ons, maar dat betekent niet dat er geen goede ritmespellen meer zijn. Rift of the NecroDancer is bijvoorbeeld helemaal te gek!

Qua gameplay lijkt Rift erg op Guitar Hero, maar met een groot verschil. In plaats van dat er noten op je af komen, zijn het monsters. Die hebben allemaal hun eigen gedragspatronen, waardoor jij op moet blijven letten.

Als ‘NecroDancer’ je bekend in de oren klinkt, dat komt omdat dit niet de eerste game is in dat universum. Crypt of the NecroDancer is een uitstekende roguelite waarin jij en de monsters alleen kunnen bewegen op het ritme van de muziek. Dit idee brachten de makers ook naar de wereld van Zelda in crossover-game Cadence of Hyrule.

De slicke gameplay van Rift wordt gecombineerd met verrassend goede nummers van eigen maak. Ook is de game prachtig vormgegeven, en is het simpele avontuur van de verhaalmodus leuk om door te spelen.

Alle games op deze lijst tot hier zijn allemaal gemaakt voor singleplayer. Hetzelfde kun je niet zeggen over Split Fiction. De game is niet alleen gemaakt om te spelen met een vriend, je kan het niet alleen spelen.

In Split Fiction spelen jullie als twee schrijvers van verschillende genres. Als jullie bij een uitgever je verhaalidee uploadt voor wat geld versmelten jullie ideeën per ongeluk, en komen jullie vast te zitten in een digitale versie van jullie ideeën.

Je zal samen moeten werken in een omgeving die constant wisselt tussen fantasy en science fiction. Dat is niet het enige dat steeds verandert, want de gameplay is ook bijzonder afwisselend.

De makers van It Takes Two zijn terug met deze heerlijke game voor twee. Het is grappig, en de gameplay voelt lekker zonder te uitdagend te worden. Ook is het verhaal over de waarde van ideeën bijzonder relevant in de hele situatie rondom AI.

Roguelites zijn meestal actie- of turnbased, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Dat bewijst Blue Prince als geen ander.

De game doet namelijk helemaal niets met geweld. In plaats daarvan is het een puzzelgame waarin jij je weg door een willekeurig gegenereerd huis moet vinden. Doe je er te lang over, dan moet je opnieuw beginnen.

Het puzzelen zit hem niet alleen in het vinden van je weg. Sommige kamers zijn ook een puzzel op zichzelf. Voor een hoop zul je zelfs het antwoord in andere kamers vinden. Daarom speel je Blue Prince het beste met een notitieboekje bij de hand.

Ook het verhaal heeft een hoop lagen. Het ‘einde’ bereiken is al een hele taak, maar er komt nog verrassend veel game achteraan waarin je een hoop leert over de wereld van Blue Prince. Zeker het ontdekken waard.

Er zijn twee kampen wat betreft Clair Obscur: Expedition 33. Sommigen van ons hadden de game veel hoger verwacht op deze lijst. Anderen vinden dat het hier helemaal niet thuishoort.

Wat ons betreft is het absoluut een indie-game, aangezien Keppler Interactive ontwikkelaar Sandfall Interactive de vrije loop liet gaan. Plus, het is gewoon een uitstekende game. Al is het budget wel veel groter dan wat je misschien verwacht van een traditionele indie, en staat de game prima op zichzelf in de schijnwerpers.

Toch is Clair Obscur het vieren waard. Het is namelijk niet alleen de beste game van dit jaar, misschien is het ook wel één van de beste games van het decennium. De game laat zien wat ontwikkelaars kunnen als ze gewoon mogen focussen op hun passie.

Clair Obscur blinkt uit in alle aspecten: de gameplay, het verhaal, de wereld, de muziek en de presentatie zijn allemaal van de hoogste orde. Ook worden de aspecten allemaal uitstekend met elkaar gecombineerd. Het is daarom niets minder dan een meesterwerk.

Supergiant Games maakt alleen maar toppers, en Hades 2 is geen uitzondering. Het is de eerste keer dat ze een vervolg maken, maar dit vervolg is wel meteen een homerun.

Hades 2 is een roguelite waarin jij speelt als Melinoë, dochter van Hades. De titaan Chronos heeft Olympus overgenomen en jij bent uit op wraak.

Als je hield van deel één, dan is deze game ook voor jou. De gameplay is weer net zo slick, ondanks dat Melinoë wel wat anders speelt dan Zagreus.

Ook is de vormgeving weer top, en Darren Korb keert terug als componist voor de muziek.

We zijn weer terug met een game gemaakt voor multiplayer. PEAK kun je prima alleen spelen, maar de game blinkt pas echt uit als je speelt met vrienden.

In PEAK crasht je vliegtuig, en moeten jij en je vrienden je weg naar de top klimmen. Alleen dan kun je namelijk gered worden. Onderweg trotseer je vele gevaren, met alleen het gereedschap dat je onderweg vindt om je te helpen.

Ga wel voorzichtig met je gereedschap om, want het gros kun je maar één keer gebruiken. Ook moet je op je staminabalk blijven letten, want die wordt steeds korter als je jezelf bezeert of honger krijgt. Met een korte balk wordt klimmen wel erg lastig! Dus moet je zoeken naar eten en medicijnen.

PEAK is het leukste als je speelt met proximity chat. Het moedigt jullie aan bij elkaar te blijven, en het zorgt ook voor hilarische momenten als bijvoorbeeld iemand valt en langs jou schiet op weg naar beneden. De game is gewoon simpel en geinig speelplezier met je vrienden.

UNBEATABLE is het tweede ritmespel op deze lijst en eigenlijk is het net zo goed als Rift of the NecroDancer. Het komt alleen met een grote asterisk: het ligt eraan waarop je speelt. Op console werkt de game namelijk niet lekker.

Ook in UNBEATABLE speel je muziek op een Guitar Hero-achtige manier. Deze keer is de twist dat de noten van links én van alle kanten kunnen komen, en wisselt de stijl tijdens een nummer. Daarom darten je ogen de hele tijd over het scherm.

Als we UNBEATABLE vergelijken met Rift, dan verliest het op gameplaygebied. Maar die achterstand haalt de game gewoon weer in met het verhaal. Het is verrassend meeslepend en emotioneel, terwijl je ook met regelmaat aan het lachen wordt gebracht.

Ook is UNBEATABLE prachtig vormgegeven. De personages komen rechtstreeks uit een stripboek en doen sterk denken aan een mix tussen Persona en Scott Pilgrim. Als je de series kent, dan weet je hoe groot dat compliment is.

Dit waren de tien beste indie-games van 2025, maar er zijn er veel meer. Elke maand komen er tientallen of zelfs honderden goede indies uit. Houd je ogen dus open!