De man met de zonnebril: hoe Tomonobu Itagaki de actiegame definieerde

In de vroege jaren ’90 begon Tomonobu Itagakii zijn carrière bij Tecmo tegenwoordig Koei Tecmo, waar hij al snel zijn stempel drukte. Zijn eerste prestatie? Dead or Alive (1996). Een vechtgame die het durfde anders te doen dan degevestigde orde. Waar Tekken en Virtua Fighter streefden naar balans en realisme, gooide Tomonobu Itagaki het over een compleet andere boeg: snelle actie, vloeiende animaties en een flinke dosis flair. Dead or Alive was niet alleen berucht om zijn jiggle physics, maar vooral geliefd om zijn technische finesse waardoor het makkelijk is om mee te beginnen, met genoeg diepgang om het je moeilijk te maken. De game voelde soepel, uitdagend en levendig precies zoals zijn maker. Voor fans van de vrouwelijke personages was er ook Dead or Alive Extreme Beach Volleyball waarin je meer tijd met ze kon doorbrengen.

Met de reboot van Ninja Gaiden (Xbox, 2004) bewees Tomonobu Itagaki dat hij meer kon dan alleen vechtgames maken. Hij bracht een van de moeilijkste en meest verfijnde 3D actie.games ooit uit en bracht daarmee de franchisevan 2D naar 3D. Elke slag telde. Elke fout werd afgestraft. Het was frustrerend moeilijk en elke overwinning voelde daarom als pure triomf. Het was de belichaming van Itagaki’s filosofie: games moeten je uitdagen, niet in de wattenleggen Hij herhaalde dit succes met Ninja Gaiden II waarin je werd overspoeld met nog meer vijanden en manieren om ze een kopje kleiner te maken. En natuurlijk waren de vijanden daarop berekend en probeerden ze je met hunlaatste adem ook mee te nemen naar het dodenrijk. De reboot zette Ryu Hayabusa weer stevig op de kaart en liet zien dat actie niet alleen draait om spektakel, maar om controle, ritme en meesterschap. Met Ninja Gaiden: DragonSword op de Nintendo DS konden fans de avonturen van Ryu Hayabusa en Momiji op een handheld volgen en spelen. 

Als hoofd van Team Ninja groeide Itagaki uit tot een cultfiguur. Zijn interviews waren legendarisch: openhartig, soms bot, maar altijd eerlijk. Hij had een uitgesproken mening over zijn werk en dat van anderen en hij schroomde nietom dat te delen. Die instelling maakte hem geliefd bij fans, maar leverde ook conflicten op binnen Tecmo. Na een juridisch geschil stapte hij in 2008 op, en daarmee eindigde een van de meest invloedrijke periodes in Japansegamegeschiedenis. Team Ninja zou daarna nooit meer hetzelfde zijn na het vertrek van hun onverschrokken leider.  

Na zijn vertrek richtte hij Valhalla Game Studios op. Zijn nieuwe project, Devil’s Third (2015), was ambitieus: een mix van third.person actie en first.person shooter. Op papier klonk het als goud, maar in de praktijk bleek het lastigom Itagaki’s visie te realiseren. De game kampte met technische problemen en een moeizame release (op de Wii U nota bene). Toch bleef Devil’s Third trouw aan zijn maker: gedurfd, compromisloos en eigenzinnig.

Met het overlijden van Tomonobu Itagaki is de wereld een visionair game ontwikkelaar kwijtgeraakt, maar zijn invloed leeft voort. Zonder hem hadden we geen Dead or Alive.serie zoals we die kennen, en geen moderne actiegameNinja Gaiden (Black) en II die je nog écht uitdaagt. Jammer genoeg zijn de originele Ninja Gaiden (Black) en II alleen op Xbox te spelen. De vernieuwde Ninja Gaiden II Black doet een poging om te herstellen wat bij de Sigma.uitgaveverloren is gegaan. Is dat gelukt? Daarover lopen de meningen van gamers uiteen. Wel kan worden gezegd dat het een dappere poging is. In Dark Souls van FromSoftware wordt je net zo genadeloos afgestraft voor fouten enbeloond voor het onder de knie krijgen van de gameplay. Spelontwikkelaars als deze dragen iets van zijn DNA: dat gevoel van ritme, stijl en genadeloze precisie. Tomonobu Itagaki was niet perfect, maar hij was wel authentiek, endat zie je nog zelden. In een tijd waarin games steeds veiliger worden, blijft hij een herinnering aan een tijd waarin passie, bravoure en visie de boventoon voerden. 

Dat was zijn credo. En of je nu zijn werk lief had of haatte, één ding is zeker: Tomonobu Itaga maakte games die een eigen smoel hadden. Een ontwikkelaar als hij komt niet vaak meer voorbij. Een echte rockster, niet met een gitaar, maar met een controller.