Tymon Smektala van Techland legt uit waarom we allemaal wat meer horror nodig hebben

 ‘We wisten dat het een goede game was die voldeed aan de verwachtingen van de spelers. En we kregen ook goede recensies, er zat zelfs een tien tussen waarbij iemand het een meesterwerk noemde’.

‘Iedereen mag zijn eigen smaak hebben. Maar als ontwikkelaar hoop je dat journalisten begrijpen hoeveel verantwoordelijkheid ze dragen. Want wat ze schrijven, beïnvloedt niet alleen de perceptie van een game, maar ook de sfeer binnen een studio die er jaren aan heeft gewerkt. Het is oké als je vindt dat de game tekortkomingen heeft, maar weeg je beoordeling binnen de context van de industrie of andere recensies. Als onze game overal een 8 krijgt, dan zeggen dat het een 4 op 10 verdient is gewoon clickbait-wreedheid omwille van het effect.'

‘Verantwoordelijkheid,’ klinkt het resoluut. ‘Als journalist krijg je een game gratis, vaak vóór de release. (...) ‘En je moet ook begrijpen dat alles wat je in het openbaar zegt waarde heeft. Het wordt door meer mensen gezien. Het heeft invloed op meer mensen. En als ik het heb over verantwoordelijkheid, dan heb ik het over het feit dat je een beetje meer rekening moet houden met de algehele context. Dan ben je een goede journalist. Dus eigenlijk is dit een beroep dat je heel serieus moet nemen, vanuit een professioneel oogpunt.'

‘We willen open wereld games met een first person perspectief maken met een enorme focus op op immersie. Dat is het allerbelangrijkste. (…) Er is (in de Dying Light games,red.) veel aandacht voor immersie, zowel grafisch als qua audio-ontwerp. Alles wat je doet, moet je het gevoel geven dat je deel uitmaakt van de wereld die we gecreëerd hebben.’

‘Voor ons vrijheid enorm belangrijk, vrijheid om te exploreren, om je eigen oplossingen te zoeken met alles wat je wilt doen in de game.’

'De meest games destijds lieten je gewoon rondlopen in een gang, waar je gewoon een route moest volgen. (…) Op gebouwen of daken klimmen was er niet bij.’

’Zelfs toen we die game uitbrachten, vonden mensen het iets natuurlijks. Maar niemand stond er echt bij stil hoe groot die verandering was. En zelfs als je nu kijkt, zijn er niet zo veel first person games die je dat laten doen.’

‘Hun gezichten waren zwaar misvormd: bloederig, opgezwollen en bijna onherkenbaar. Daardoor, wanneer ze je grepen of dichtbij kwamen, zag je geen echt menselijk gezicht meer, maar een amorfe, bebloede massa. Dat maakte het destijds minder eng, omdat ze duidelijk niet menselijk leken. Maar nu, in The Beast, zie je juist zombies die er bijna menselijk uitzien en dat maakt het des te angstaanjagender. Ze lijken mensen, maar gedragen zich onmenselijk. Juist dat contrast maakt de horror zoveel intenser.´

‘Ik vind het leuk dat we geen snoepjes of lolly's verkopen. We proberen gewoon mensen bang te maken en ze mee te slepen in deze wereld van zombie-apocalyps. Waarom? Omdat we denken dat je zo je aandacht, je angst en je afschuw kunt loslaten in de veilige omgeving van een videogame. Daardoor voel je dat minder in je dagelijks leven, dus ik denk dat het goed is. (…) Ik denk dat omdat de wereld enger wordt, we ook meer geïnteresseerd zijn in entertainment dat eng is. Dat is horror, omdat het ons in staat stelt om misschien wat van die spanning los te laten.’