Visser Baker Dill leidt een rustig leventje op Plymouth Island, waar hij voor de kost toeristen meeneemt op zijn boot en intussen zelf probeert om een bizar grote tonijn aan de haak te slaan. De visser heeft duidelijk zo zijn problemen op het eiland waar iedereen elkaar kent. Hij zit aan de drank en kan de enorme vis maar niet uit zijn hoofd zetten. Het is een obsessie waar hij de hele dg mee bezig is. Ineens staat zijn ex-vrouw Karen (Anne Hathaway) voor zijn neus die hem een bedrag van tien miljoen dollar biedt om haar te beschermen tegen haar man Frank (Jason Clarke).

Het is gedaan met de rust

Vanaf dat moment verandert het rustige leven van Dill in een ware achtbaan. Hij staat voor een dilemma waarbij zijn rustige vissersbestaan op een weegschaal ligt met aan de andere kant de hulp die zijn ex-vrouw hem vraagt. De femme fatale wil dat Dill haar man uit de weg ruimt tijdens een vistripje. Dill mag niet zomaar toegeven aan de terugkeer van zijn verleden, maar denkt ineens aan zijn zoontje die hij mist en de mooie tijd die hij met zijn ex had. Hij besluit zijn ex te helpen, omdat dit de kans is zijn zoontje weer te zien.

Maar dan wordt de wereld om hem heen steeds vreemder. Dill lijkt zijn grip op de realiteit te verliezen en dat houdt jou als kijker aan de buis gekluisterd. Gedurende de rest van de ruim anderhalf uur durende film die als een moderne film noir ingestoken is, krijg je vervolgens steeds meer te zien van de intenties van Karen en over het verleden van de visser, waarvoor hij jaren geleden is gevlucht. Je hebt echt het gevoel dat Dill in een hachelijke situatie terecht komt waarin hij degene is die bedreigd wordt, in plaats van dat hij iemand uit de weg moet ruimen.

Serenity Review

Neemt de tijd

Deze flarden van het verleden en blikken in het hoofd van beide karakters laat even op zich wachten. Intussen verschijnt er op het eiland, waar iedereen netjes in de toon valt een personage dat hier absoluut niet bij past. Een man in een zwart pak die met zekerheid geen toerist is. Maar wat hij dan wel is, blijft gissen tot het einde van de film. Regisseur Steven Knight (Hummingbird, Peaky Blinders) heeft bewust de tijd genomen om je eerst aan de personages te laten wennen en je de situatie op het eiland te vertellen.

Vervolgens kiest de regisseur voor wendingen en gekke elementen die een heel aantal vragen oproepen en je een interessant mysterie voor te schotelen. Door de slimme opbouw van het verhaal in Serenity blijf je steeds geboeid en leef je mee met Dill die flink wat voor zijn kiezen krijgt. De tropische setting die de blu-ray je in felle kleuren en haarscherpe contrasten voorschotelt helpen hierbij enorm, maar het is de puzzel die naar de ontknoping leidt die de film naar grote hoogten tilt.

Serenity Review

Dubieuze ontknoping

Jammer genoeg weet Knight niet alle vragen die de film oproept te beantwoorden. Er vallen plotgaten die overduidelijk zijn en de film neemt een wending die de sterke vertelling van het begin ineens om doet slaan in een ogenschijnlijk haastige afwerking van de film. Het tempo van de vertelling gaat hierbij ook flink omhoog en belangrijke dingen uit het begin worden ineens afgedaan als minder belangrijk.

Het is jammer, want als deze wending niet voorbij was gekomen en de film net even wat meer aandacht had gehad voor die belangrijke dingen, was het plot van Serenity ijzersterk geweest. Nu blijft aan het einde alleen het geweldige acteerwerk van de sterrencast over.

De grote namen in de film doen namelijk niet voor elkaar onder in dit verhaal. McConaughy en Hathaway lijken echt een geschiedenis te hebben met elkaar en Clarke komt echt over als die man die wel aardig is naar de buitenwereld, maar twee gezichten heeft.

Serenity Review

Serenity Review – Vist achter het net

Wat betreft opbouw is Serenity een erg goede film. Iets dat we gewend zijn van regisseur Knight. Halverwege de film is deze op zijn sterkst en ben je door alle vraagstukken aan de buis gekluisterd. Het acteerwerk en de setting van de film doet hierbij een flinke duit in het zakje.

Jammer genoeg worden er aan het einde ineens keuzes gemaakt die de film doen omslaan. Het verhoogde tempo en de wendingen in het verhaal doen al het harde werk teniet in slecht enkele tientallen minuten. Onder aan de streep blijft er een climax over die uit de toon van de film valt en staat alleen bijzonder goed acteerwerk nog overeind om je geboeid te houden.