RoboCop: Rogue City - Unfinished Business Review - Is meer van hetzelfde goed genoeg?

In 2023 verraste Teyon vriend en vijand met een game gebaseerd op de half-metaal, half-mens politieagent RoboCop, die perfect de sfeer uit de film van Paul Verhoeven wist te emuleren. Stevig staand op het metalen schoeisel van Alex Murphy bracht Rogue City rust en vrede terug in Old Detroit. Tenminste, dat dáchten we. Er zijn blijkbaar nog wat losse eindjes en die brengen Murphy terug in actie. 

Unfinished Business begon ooit als DLC op het origineel, maar groeide gaandeweg uit naar een stand-alone game. Je hoeft Rogue City dus niet gespeeld te hebben, of zelfs maar in bezit te hebben om met Unfinished Business aan de slag te kunnen. 

Wie Rogue City wél gespeeld heeft, zal zich direct thuis voelen in dit losstaande vervolg, Niet alleen speelt de game vrijwel identiek, de verhaallijn sluit ook naadloos aan op het origineel.

Unfinished Business begint met een klapper. Niet eentje waarbij RoboCop zelf betrokken is, overigens. Murphy wordt opgeroepen naar het politiebureau in Metro West, de plek waar je in Rogue City menig uur met mede-agenten doorbracht en arrestanten naartoe bracht, ondervroeg en in de cel gooide.

Datzelfde politiebureau is nu de setting van een enorm bloedbad. De overvallers zijn duidelijk niet over een nacht ijs gegaan: overal liggen uitgemoorde politieagenten die geen schijn van kans hadden tegen de overmacht. 

Murphy laat dat natuurlijk niet over zijn kant gaan en zoekt de daders op op hun eigen terrein: de Omnitower. Deze megalomane woontoren van het nogal louche bedrijf OCP zou bewoond moeten worden door bewoners van Old Detroit, maar is inmiddels overgenomen door een leger aan vijanden. 

RoboCop dringt gedurende de tien uur durende campagne verdieping na verdieping verder de toren in, waarbij hij op elke verdieping geconfronteerd wordt met nieuwe vijanden, met als uiteindelijke doel het confronteren van de man achter de aanslag op het politiebureau.

Murphy doorkruist afwisselend gangenstelsels en grotere open ruimtes. Die laatste lenen zich natuurlijk uitstekend voor grootse gevechten waarbij golf na golf aan vijanden Robo proberen te verschalken. 

RoboCop heeft een sterke bepantsering en kan dus flink wat ‘hits’ dragen. Daarentegen kan hij niet bukken, dus heeft hij beperkte mogelijkheden om in dekking te gaan. Dat is ook niet zijn stijl, bij voorkeur loopt hij stoïcijns al schietend op zijn vijanden af en wie nog overleeft als hij dichtbij genoeg is, wordt vastgegrepen en in een nabije afvalstort of TV gedumpt.

Nee, Robo is niet bepaald van de nuance en dat is heerlijk. Vijanden worden bruut over de kling gejaagd door Robo met zijn geliefde Auto-9, een wapen dat vrijwel alle andere wapens overbodig maakt.

Met oneindige munitie, veel opwaardeermogelijkheden en een enorme punch, is de Auto-9 de ster van de show. Andere wapens zijn leuk om eens uit te proberen, maar een machinegeweer heeft een best lange ‘opwarmtijd’, net als de Cry Gun, die vijanden juist bevriest. 

Dat is meteen een van de grootste minpunten van Unfinished Business: het is wel heel veel hetzelfde. De vele kamers en gangen in de Omnitower lijken veel op elkaar en het kleurenpalet is dan ook niet heel gevarieerd.

Natuurlijk kom je regelmatig op ‘unieke’ locaties, zoals de residentie, waar de lokale bevolking woont, een laboratorium of de thuishaven van de OCP, maar het had best wat gevarieerder gemogen.

De charme van Rogue City zat hem vooral in de momenten waarop je niet aan het knallen bent, maar wanneer je het politiebureau bezoekt, of tijdens een missie de tijd neemt om een fout geparkeerde auto te beboeten.

Unfinished Business probeert dat ook wel te doen, maar twee verliefde oudjes die elk op een andere verdieping van de Omnitower wonen bij elkaar brengen is toch net wat anders en het komt té sporadisch voor.

Wel mag je een aantal keer in een flashback in de huid van een ander personage kruipen en dat zorgt voor broodnodige afwisseling. Vooral de befaamde ED-209 keert terug en dit keer niet eens als vijand van Murphy. Helemaal bijzonder is het ‘origins’ verhaal van de aartsvijand van dienst, waarin we Murphy pre-metalen helm zien. 

Toch mist Unfinished Business de finesse van Rogue City en is de game meer een simpel knalfeest dan het epische gevecht van het origineel. Het is een dunne balans en waar Rogue City die balans perfect wist te raken, slaat die hier flink uit het lood.

Natuurlijk is het heerlijk om de stem van Murphy te horen die droog zijn wetboek oplepelt, terwijl hij op bijna kinderlijke wijze door iedereen om zich heen in het ootje genomen wordt.

Daarbij helpt het dan weer niet dat de lipsynchronisatie niet echt op punt is en je regelmatig technische glitches tegen komt die je uit de spelwereld halen. 

Nu kunnen we hier allerlei tie-ins bedenken met de titel, als ‘inderdaad niet af’, maar zo erg is het allemaal niet. Unfinished Business is een prima titel die op zichzelf kan staan. Helaas haalt het niet de brille van het origineel, maar wie gewoon een tiental uren schietschijven wil afknallen heeft aan Unfinished Business een prima keuze. 

Wie het origineel gespeeld heeft, zal zich prima thuis voelen in deze nieuwe titel. Heel veel is het zelfde gebleven, met een bekende UI en ditto controls. De toevoegingen als de rollende voetzoekende mijnen, katana dragende gevechtsrobots en vliegende ACP troepen zijn interessant, maar uiteindelijk te weinig om de game op hetzelfde niveau als zijn voorganger te brengen.