Cronos: The New Dawn Preview – Herkenbaar, maar toch vermakelijk

Een horror-survivalgame waarin je, gehuld in een stoer pak inclusief gave helm, je een weg over een vreemde versie van de aarde baant. De maaltijd die Cronos: The New Dawn gamers voorschotelt mag dan wel zeer bekend klinken, de gebruikte ingrediënten zijn soms nét even anders. In deze Cronos: The New Dawn preview lees je waarom dat toch zorgt voor een vermakelijke ervaring.

In Cronos: The New Dawn stap je in de laarzen van een zogenaamde Traveler. Een persoon (althans, ‘het’ draagt een helm dus wie weet wat daaronder schuilt) die de taak heeft om terug in de tijd te gaan om een aantal specifieke mensen mee te nemen die een gebeurtenis genaamd The Change niet overleven. Door ze vroegtijdig op te slokken krijg je weliswaar een aantal voordelen, maar logischerwijs zitten de zielen van deze mensen niet te wachten op het opeens meegenomen worden. Des te meer zielen je vindt, des te vervelender ze zich gaan gedragen en hoe gekker je wordt.

De game speelt zich dus af in het verleden en de toekomst, maar in beide gevallen in de straten en plekken in Polen. Wie bijvoorbeeld in Krakau is geweest, zal bepaalde plekken of inspiratie direct herkennen. Of tenminste, de oude Sovjet-invloed die als rode lijn door heel het spel zit. Grote, grijze appartementen, brede straten gevuld met kapotte (Oostblok) auto’s en de nodige willekeurige monumenten. Al met al heeft The Change een al duistere architectuur omgetoverd tot iets waar je nekharen nóg sneller van overeind gaan staan.

Uiteraard ben je ook niet alleen terwijl je op zoek gaat naar de zielen uit het verleden. The Change heeft van veel mensen een soort misvormde engnekken gemaakt die jou maar al te graag oppeuzelen. De slogan die je al snel meekrijgt in Cronos is tevens “Don’t let them merge”, wat slaat op het combineren van een monster met een al reeds uitgeschakeld exemplaar. Vijanden die niet middels een explosie of vlammen permanent worden omgelegd, zullen als voedsel en mutatiebron dienen voor nog levende. En aangezien kogels zeer schaars zijn, zit je er niet op te wachten om al je patronen kwijt te zijn, omdat een vijand opeens een soort kogelwerend vest lijkt te dragen na een hapje van zijn kompaan te hebben genomen.

De vijanden in Cronos hebben wel wat weg van wat je in Dead Space en Resident Evil (4) aantreft en ook het pak van de Traveler en de upgrade mechanics doen je al snel denken aan Resident Evil en Returnal. Stuk voor stuk toffe games, maar het voelt allemaal redelijk herkenbaar. Ook de straten van Polen hebben wij volgens mij al een keer doorgeslenterd in Metro 2033, waardoor het gevoel van iets écht nieuws ontbreekt.

Mechanics als ‘vind de kniptang om vanaf nu deuren met een ketting te kunnen openen’, het moeten upgraden van je inventory (of wapen) middels gevonden voorwerpen of upgrade-units bij bepaalde stations én de hoek van de camera doet Cronos: The New Dawn redelijk bekend aanvoelen. Oké, het verhaal heeft potentie, maar na de eerste twee uur te hebben gespeeld bleven we vooral zitten met vraagtekens over waar we nu eigenlijk als Traveler mee bezig waren in het grotere plaatje.

De herkenbare elementen zouden geen enkel probleem zijn als de game gewoon lekker weg zou spelen en geen punten zou hebben waar je wenkbrauw van gaat fronsen. Helaas is dat niet het geval. Kogels zijn schaars, maar het vinden van een stash (of daar naar op zoek gaan) loont totaal niet: onderweg kom je namelijk minstens net zoveel vijanden tegen om doorheen te knallen dan dat je gaat vinden aan patronen. Stealth bestaat niet, want melee is nutteloos en je word te erg aan het handje meegenomen voor een échte horror-survivalgame. Denk aan de overduidelijk gemarkeerde elementen om overheen te klimmen richting je doel en de overduidelijk rode benzinevaten om te gebruiken als val voor vijanden. Rode benzinevaten in een wereld waarin alles verder grijs en grauw is. Juist ja.

Ruiten en deuren van winkels die niet kapot kunnen tenzij je de sleutel vindt (terwijl het kozijn met anderhalve splinter vastzit), vijanden die je uit de weg hebt geruimd met vuur maar waarvan het onzichtbare lichaam toch later dient als maaltijd voor een ander monster: er zijn genoeg punten waar nog het nodige poetswerk kan en moet plaatsvinden om Cronos: The New Dawn écht een leuke game te maken. Maar voor iets anders gaat dat lastig worden.

Het voornaamste kritiekpunt is misschien wel dat het niet aanvoelt als survival-horror, ondanks dat het daarmee wel adverteert. Het is een leuke lineaire, spannende wereld, maar horror? Afgezien van anderhalve jumpscare is het eerder mysterieus dan echt die-hard horror. Ja, de eerste ‘bossfight’ zag er indrukwekkend uit, maar om nou te zeggen dat we een schone onderbroek nodig hadden? En kan je het horror noemen als je het gevecht kan vinden door gewoon rondjes te lopen rondom een eettafel in de keuken omdat je sneller bent? Klinkt eerder als een Scary Movie dan een The Grudge.

De eerste paar uur van Cronos: The New Dawn bestond voornamelijk uit herkenning van vermakelijke games als Returnal, Dead Space en Resident Evil. Toch mag je van een nieuwe game hopen dat het zelf ook wat speciaals brengt en dat lukt Cronos in de proloog niet echt. Voor een spel waarvan ontwikkelaar Bloober Teams claimt dat het zo’n 16 uur duurt om uit te spelen, is er gelukkig nog ruimte om dat later wél te vinden. Maar dan hopen we wel dat onze feedback over bijvoorbeeld de melee-combat en de verborgen stashes ter harte wordt genomen.