Mafia: The Old Country Review - Terug naar de gloriedagen?

Met Mafia: The Old Country neemt Hangar 13 een stap terug in de tijd en bezoeken we het moederland van de maffia. Maar dat is niet de enige throwback voor de studio. Is dat een slimme keuze geweest? Dat lees je nu in onze review.

Al sinds de eerste Mafia speelt de franchise zich af in de Verenigde Staten. Van Lost Haven (een stad die duidelijk is geïnspireerd op Chicago) tot Empire Bay (New York City) en New Bordeaux (New Orleans). In Mafia: The Old Country gaat de serie voor de eerste keer naar een ander land en dat is, zoals de titel al verklapt, het Italiaanse eiland Sicilië.

Daar maken we direct kennis met Enzo Favara, een jongen die is opgegroeid in een mijn, onder de rook van de Etna. Samen met zijn beste vriend hebben ze bijna genoeg geld gespaard om afscheid te nemen van hun harde omgeving en te vertrekken naar de Verenigde Staten, net zoals zovelen dat doen aan het begin van de 20ste eeuw.

Er wordt echter snel een streep door dat plan getrokken, nadat hij de rechterhand van Don Spadaro ernstig verwondt. De redding komt op het nippertje in de vorm van Don Torrisi en zijn mannen. De twee familiehoofden zijn verwikkeld in een vendetta en Enzo is daarin een speelbal geworden. Het levert hem in ieder geval een bed, onderdak en een nieuw doel in het leven op.

Als onderdeel van de familie wordt Enzo aan het werk gezet op de wijngaard van Torrisi, maar niet als druivenplukker. Hij leert al snel hoe een dag in het leven van een enforcer eruitziet. Van het innen van schulden bij ‘trouwe klanten’ in het nabijgelegen stadje San Celeste tot aan het overtuigen van stakers om weer aan het werk te gaan.

Mafia: The Old Country vertelt daarbij een klassiek verhaal in het maffia-genre dat fans niet onbekend in de oren zal klinken. Langzaam maar zeker werkt Enzo zich omhoog in de rangen en raakt hij steeds meer vertrouwd met de geheimen en werkwijze van Don Torrisi - die zeker niet zo barmhartig is als hij er op het eerste gezicht lijkt.

De uitvoering van het klassieke verhaal is echter wel uitstekend gedaan. Je voelt je als snel nauw verbonden met de personages. Niet alleen Enzo, maar ook Torrisi’s rechterhand Luca en zijn neefje Cesare. En dan is er nog zijn knappe dochter, Isabella. Mafia: The Old Country had zo een film kunnen zijn van de hand van Francis Ford Coppola of Martin Scorsese.

Dat kan ook mede op het conto worden gezet van de cast. De acteurs hebben niet alleen de stemmen ingesproken, maar zijn ook duidelijk tot leven gebracht via performance capture. Gezichtsuitdrukkingen en kleine details brengen de personages echt tot leven. Hangar 13 heeft dan ook bewust ervaren acteurs ingehuurd van Italiaanse komaf, zoals Tony Amendola, Carlo Rota en Johnny Santiago.

Niet alleen op het gebied van het verhaal doet Mafia: The Old Country niks nieuws, ook op het gebied van gameplay worden er geen baanbrekende concepten gebruikt. Sterker nog, Hangar 13 gaat juist weer terug naar de originele Mafia games, met een verhaal dat is opgedeeld in verschillende hoofdstukken en een meer lineaire structuur. De compleet open wereld uit Mafia 3 is verdwenen, inclusief de bloat die daarbij komt kijken.

Je hebt wel geregeld de kans om de natuur en cultuur op Sicilië - die overigens prachtig is vormgegeven - te verkennen, maar meestal wordt je wel een duidelijke kant op gestuurd. Het ligt voornamelijk aan de opdracht die je hebt meegekregen, of je wel of geen tijd hebt voor wat persoonlijke avonturen. En dat is logisch, want als je iemand moet waarschuwen voor een inval van de politie, is het niet verstandig om rustig een foto te maken van een historische opgraving.

Op locatie worden meestal één of meerdere van drie elementen van je verwacht: je moet op onderzoek uitgaan, sluipen langs allerlei (niet heel snuggere) bewakers of met mes en pistool je een weg banen door vijanden. Het zal veelal vertrouwd aanvoelen voor fans van de eerdere games, waarbij ook de wapens lekker authentiek aanvoelen. Je zal bijvoorbeeld geen reeks headshots kunnen uitvoeren met een ouderwetse revolver over een lange afstand. Een dubbelloops shotgun geeft een heerlijke kick.

Voor de messen is er helemaal een speciale rol weggelegd. Zo kan je kiezen uit verschillende varianten en soorten, die elk unieke perks en specialiteiten met zich meebrengen. Het ene mes kan je bijvoorbeeld gebruiken voor assassinations op afstand, terwijl de ander veel gebruikt kan worden om sloten te openen.

Die messen komen ook weer uitgebreid terug tijdens baasgevechten. Vrijwel elke sleutelfiguur die je moet verslaan, komt in de vorm van een één-op-één gevecht, met een stiletto of ander Italiaans mes in de hand. Het is een bekende mix van zware en lichte aanvallen, parry’s en dodges, maar het geeft wel de ruimte voor dialogen tussen Enzo en zijn tegenstanders. Iets dat nogal lastig is met een snelle kogel door de kop.

De old-school structuur waar Hangar 13 voor heeft gekozen zorgt er overigens ook voor dat je niet 40 uur of langer in Mafia: The Old Country hoeft te steken. Na iets meer dan 11 uur op de normale moeilijkheidsgraad zagen wij de credits voorbij rollen, maar het voelde niet aan als een korte game. De pacing van het verhaal was nagenoeg perfect, waarbij we weer de vergelijking moeten maken met de films van Coppola en Scorsese.

Mafia: The Old Country heeft dus niet de lengte van een open-world game als Mafia 3 en andere titels in het genre, al heeft Hangar 13 er zeker geen kleine wereld van gemaakt. Je kan een behoorlijk stuk van Sicilië verkennen en tijden het avontuur kom je terecht op veel plekken.

Mogelijk is dat ook de reden waarom we wel een aantal glitches zijn tegengekomen, die we wel vaker verwachten in open-world games. Hier en daar zagen we bijvoorbeeld dat de physics van de kleding niet meewerkt of een lantaarnpaal die de wetten van de zwaartekracht is vergeten. Het waren veelal kleine dingetjes, maar we stoorden ons wel twee keer aan scènes die zich afspelen in mistige omgevingen. Het zorgde er namelijk voor dat er een soort ghosting ontstond, die zeer duidelijk in beeld komt.

Op die glitches na hebben we weinig te klagen over de performance van de game. Character models hadden misschien iets meer details mogen hebben, maar de wereld zelf ziet er prachtig uit en de game draait als een zonnetje. Op onze PC met een AMD 9700 XT en Ryzen 5800X3D konden we de game draaien op 4K, High settings met FSR op Quality, met een framerate tussen de 120 en 144 fps. Het werd daardoor wel heel duidelijk dat de cutscenes een cap hebben van 60 fps.

Al met al vindt Mafia: The Old Country niet het wiel opnieuw uit en dat is ook niet nodig. Sterker nog, Hangar 13 wilde juist terug naar de roots van de franchise en doet dat met een meer lineaire, cinematische ervaring. Het verhaal in kwestie is ook niet origineel, maar wel sterk uitgevoerd met memorabele personages.

Ook qua gameplay doet The Old Country niks nieuws, je zal voornamelijk rijden, sluipen en schieten achter cover, maar de basis staat als een huis. De ontwikkelaar heeft zelfs geleerd van fouten uit het verleden (de iconische race heeft eindelijk checkpoints!). Er zijn hier en daar wel wat glitches, maar spelers die willen genieten van een gangsterfilm in gamevorm hoeven niet verder te zoeken dan Mafia: The Old Country.