Top 5 vanilla WoW features - even wat nostalgie aanwakkeren

    Na al die tijd is World of Warcraft ontzettend veranderd, of het de game ten goede is geweest ligt zowel aan jou -als aan Blizzard. Maar dat maakt het niet minder leuk om al die prachtige herinneringen aan de game weer naar boven te halen. Check hier de Top 5 vanilla WoW features om ewat nostalgie aan te wakkeren.

    Jarenlang heeft World of Warcraft het MMORPG genre gedomineerd, al vrij snel na de release van Warlords of Draenor werd gedacht dat het over was met de game. Maar een sterke release en een toffe nieuwe expansion hebben de makers de game toch weer nieuw leven in geblazen. World of Warcraft: Legion is namelijk goed aangeslagen, maar dat geldt niet voor iedereen.

    Als een veteraan die elf jaar lang zijn handen vuil heeft gemaakt aan de game vallen er toch een aantal veranderingen op aan de game die een bepaalde magie er toch vanaf hebben gehaald. Die magie bestaat onder andere uit een geweldige community, de moeilijkheidsgraad en de vernieuwing en mysterie van de game.

    Velen zullen het gevoel van die magie delen, maar we zijn inmiddels ook allemaal wat ouder dus tegenwoordig heeft men daar gewoon geen tijd meer voor. Hoe je het ook wendt of keert, World of Warcraft was vroeger gewoon een leukere game. Check hier de 5 meest nostalgische dingen in World of Warcraft.

    5. Levelen en exploreren

    Tegenwoordig is levelen in feite bijzaak in World of Warcraft, de end-game is één van de belangrijkste onderdelen in de game. Terwijl levelen juist één van de belangrijkste WoW features is geweest. De eindeloze lange grind om naar level 60 te komen kon soms frustrerend zijn, maar na een aantal maanden keihard experience points te grinden voelde je je wel trots toen je voor de zestigste keer "DING!" kon roepen in je guild chat en iedereen je warmhartig feliciteerde.

    Tijdens deze bijna eindeloze grind heb je een flink aantal zones in zijn volledigheid moeten afstruinen om alle queesten te voltooien om op die manier een level omhoog te gaan. Een aantal zones behouden na dagenlang daar vast te zitten, toch een plekje in je hart. En één van de dingen die een sterke en belangrijke band opleggen met die zones zijn natuurlijk de bijbehorende soundtracks.

    Er zijn een aantal locaties dat bij ons op een speciaal plekje in het hart krijgt. Met als eerste de starter zone van de "Night Elves". Een gigantische biotoop die ontstaan is op de grootste boomstronk van Azeroth begrenst aan de noordelijke kust van Kalimdor, Teldrassil (soundtrack). Als onwetende beginneling leek het net of je geïsoleerd en voor altijd op deze boom zou blijven, totdat je na ongeveer tien levels goed genoeg was om de grootse en gevaarlijke wereld van Azeroth mocht gaan ontdekken.

    Teldrassil is een groot en magisch bos vol leven en natuur, grote bomen en ontzettend veel groen. De starter zones kwamen altijd wat minder gevaarlijk over met monsters die niet boven level 10 uitkomen. En met de grafische kwaliteit van toen blijft dit gebied in onze herinneringen toch prachtig om te zien.

    Als tweede locatie de starter zone van de Undead. Aan de noordelijke kust van Lordaeron ligt het onofficiële land van de Forsaken, Tirisfal Glades. De eerste keer dat je een Undead aanmaakte en het duistere bos vol dood en verderf betrad, bracht de zone in combinatie met de soundtrack een onheilspellende sfeer met zich mee. En daar ging je dan als level één jagen op zombies en geesten terwijl je ondertussen de meest gure en uitgestorven dorpen tegen komt, letterlijk.

    4. Zeldzame loot en mounts

    Loot oftewel buit is altijd al één van de belangrijkste onderdelen geweest van World of Warcraft. Eén van de mooiste momenten die een World of Warcraft veteraan zich kan voorstellen, is toen hij met zijn allereerste epic kon pronken in de dichtst bijzijnde stad. Het eerste voorwerp dat je bemachtigt dat zowel mooi was -als ertoe deed. Iets wat daadwerkelijk waarde had. Een van de eerste epics die we tegenkwamen voordat we level 60 bereikte was "Sul'thraze the Lasher". Om die te krijgen was je aardig lang bezig, maar als je hem dan eindelijk te pakken had, was je wel het mannetje.

    Naast loot was er ook de mount, in die tijd was het nog ontzettend speciaal wanneer je een veel sterkere speler op een grote sabeltand tijger voorbij zag rennen, of een grote stier die op een soort rare neushoorn reed. Het was toentertijd ook een hele lastige klus om 90 goud bij elkaar te verzamelen op level 40, in tegenstelling tot de prijs van drie goudstukken in de huidige versie van World of Warcraft. Het gevoel van voldoening was gewoon veel groter. Van de epic mount van 800+ goud willen we helemaal niks meer weten, spelers die daarover beschikten hadden te veel tijd over.

    3. De community en gildes

    De community is er door de jaren heen ook flink op achteruit gegaan, voornamelijk omdat World of Warcraft een jongere garde aan begon te trekken. Het toffe aan de oude community was de vriendelijkheid en in veel gevallen is er zelfs broederschap ontstaan. En het allerbeste aan de oude community was toen gildes nog ergens voor stonden.

    In Wrath of the Lich King bijvoorbeeld, het plan was simpel: Grinden, grinden en nog eens grinden totdat we eindelijk "Ice Crown Citadel 25 man" konden afmaken door The Lich King te doden. Er was één andere gilde die hetzelfde deed en het was een nek aan nek race om de eerste van de server te zijn. Het is ons uiteindelijk gelukt en de gilde "Auta Miquila Orcu" (Je moeder lijkt op een ork) hebben als eerste van de server The Lich King verslagen!

    2. Raids en Dungeons

    Je allereerste dungeon, het was zo gaaf. Met een groep van vijf man gingen we de Deadmines aanpakken, als noob hadden we meer dan de helft van de tijd geen flauw idee waar we mee bezig waren. Alleen de loot was een stuk beter dan die troep die we buiten de dungeon kregen. Ongeveer twee uur zijn we bezig geweest tot we het einde gehaald hadden. Vanaf toen wilde we niets anders meer dan dungeons doen.

    Een ander tof aspect was het reizen naar alle dungeons, wat sommigen onder de World of Warcraft playerbase misschien een beetje zat waren. Voor anderen had het weer een meerwaarde, je kreeg namelijk zo ontzettend veel te zien van de omgeving. Of dat moment wanneer je als Alliance het hele eind moest afreizen naar de Barrens, in de hoop dat je er uberhaupt heelhuids aan komt. En vervolgens op de hielen gezeten worden door een paar gasten die je maar al te graag willen slopen. Het had wel iets.

    Het doen van een Raid was een ander verhaal. Zaterdagochtend kwam je een beetje op tijd je bed uit, want het was tijd om te raiden en je wist dat je in de avond nog steeds bezig zou zijn met diezelfde raid. De raid op "Molten Core" kostte soms al vijf of meer uren om genoeg mensen bij elkaar te verzamelen en dan was er nog de hoop dat iedereen goed genoeg was, samen wilde werken en of je moeder je niet lastig viel met onbelangrijke dingen uit het echte leven.

    1. (World) Player versus Player

    PvP is hetgene waar wij ons nog het meeste mee bezig hielden. Eerst zorgen dat je een beetje fatsoenlijke gear had om mee te vechten en dan ging we zo snel mogelijk naar The Crossroads, een dorpje temidden van de woestijn die we de Barrens noemen. Met 20 man vernietigden we alles en iedereen op ons pad, we maakten het hele dorp af en waren onoverwinnelijk. Totdat de spelers in de stad Orgrimmar daar gehoor van kregen en massaal naar de Crossroads vertrokken om de aanval te verweren.

    Of wat dacht je van de Vanilla Alterac Valley gevechten. We hebben ooit een keer een gevecht van Alterac Valley meegemaakt die 72 uur heeft geduurd. Met vrienden zijn we 20+ uur bezig geweest met dat gevecht en zijn op een geven moment een paar uur gaan slapen. Iedereen had zijn wekker gezet om weer online te komen en schreven ons in voor een Alterac Valley gevecht, linea recta werden we weer datzelfde gevecht in gestuurd en maakte de rest af. Als Alliance hebben we uiteindelijk het gevecht verloren, maar wat een oorlog was dat.

    Wat ook prachtig was aan World PvP waren de tijden van Tarren Mill vs Southshore, echte veteranen weten wel wat dat inhoudt. Twee dorpen, twee rivaliserende groepen en een klein gebied. Eindeloze oorlogen waar de grond altijd bezaaid was met dode spelers of hun resterende skelet.

    Heb jij nog van die geweldige herinneringen aan World of Warcraft? Laat het ons weten in de reacties!

    Wil je meer weten van World of Warcraft: Legion? check dan de review!

    World of Warcraft: Wrath of the Lich King

    Verkijgbaar vanaf 13 november 2008

    Meer over deze game

    © 2005 - 2020 XGN B.V. Alle rechten voorbehouden.