Shadow Labyrinth Review - Pac-man zoals je hem nog nooit gezien hebt

Ons favoriete gele pillenhappertje hebben we al in heel veel gedaantes gezien. Natuurlijk als de bekende bol achtervolgd door Blinky, Pinky, Inky en Clyde, een vrouwelijke bol met strikje, Super Pac-man, Baby Pac-Man, Pac-Man 2D, 3D, je kan het zo gek niet verzinnen. Maar als een groot, rood, van mensen bezit nemend monster? Die kenden we nog niet. Tot nu dan, want wat is precies wat de gele happert hier doet. Levert dat een goede game op? Dat lees je in onze review.

Amazon Prime trok wereldwijd de aandacht met een serie korte animatie-films genaamd "Secret Level”. De serie was gebaseerd op bekende en wat onbekendere (of in het geval van Concord zelfs al gecancelde) games of -series. Van Dungeons & Dragons tot Warhammer 40K, van Spelunky tot Sifu, een heel diverse set games passeerde de revue. 

Zo ook Pac-man, maar dan wel in een heel andere hoedanigheid. Puck, zoals Pac-man hier genoemd wordt (een verwijzing naar de naam die Pac-man origineel zou hebben gekregen) neemt bezit van een “Chosen”, die hij opleidt en begeleidt richting de uitgang van The Maze. 

Deze aflevering bleek niets minder dan de inleiding tot Shadow Labyrinth. Puck is inmiddels aan zijn achtste Chosen (The Swordsman) toe. Je speelt vooral als deze Swordsman, maar Puck is nooit ver weg. Shadow Labyrinth is een heuse metroidvania, wat betekent dat The Swordsman regelmatig nieuwe kunstjes leert en daarmee eerder niet toegankelijke paden voor hem opent. 

Je verkent diverse gebieden, variërend van ruïnes, grotten, torens en enorme bomen. Elke omgeving biedt wel een unieke uitdaging en vijanden die hun eigen aanpak vergen. Een van de eerste ‘upgrades’ die je verdient is dat Puck/The Swordsman gedode vijanden kan verorberen en zo extra grondstoffen kan verdienen. Op zich een leuke mechaniek, tot je er achter komt dat je na elk gevecht met een vijand R3 moet indrukken om de verslagen vijand op te vreten. 

Ook kan The Swordsman energie opsparen, om tijdelijk in een mech te veranderen. In deze -kortdurende- supermodus, GAIA geheten, is hij onschendbaar en kan hij flinke klappen uitdelen. Bijzonder handig dus om in te zetten als je geconfronteerd wordt met een lastige boss of een passage waar The Swordman zelf niet door kan.

Als echte metroidvania zit Shadow Labyrinth, de titel zegt het eigenlijk al, vol geheime gebieden, upgrades en collectibles. Lang niet alles is meteen bereikbaar, dus je zal regelmatig dezelfde gebieden moeten doorkruisen om te kijken of er iets nieuws te ontdekken is. 

De diverse gebieden zijn flink uitgestrekt en savepoints zijn vrij spaarzaam. Voeg daarbij dat de kaart niet echt lekker leesbaar is en je ook nog regelmatig de derde dimensie in kan bewegen (de diepte in, als het ware), waarbij je in een hele nieuwe kaart terecht komt. Ook is de game geen ster in het aangeven wat je eerstvolgende doel is.

Gevolg is dat je regelmatig door omgevingen loopt te dwalen op zoek naar iets nieuws wat je mogelijk gemist hebt, verdwaalt, of het loodje legt voor je het volgende savepoint hebt weten te bereiken.  Deels hoort dat natuurlijk bij de metroidvania-ervaring, maar Shadow Labyrinth lijkt er een sport van te maken het de speler onnodig lastig te maken.

Hoewel Shadow Labyrinth in essentie een ‘gewoon’ karakter (Swordman 8) als hoofdpersoon heeft, is Puck nooit ver weg. Zo worden reguliere paden regelmatig afgewisseld met rails, waar Puck de leiding overneemt. Puck racet langs de rails zoals alleen Puck dat kan. Vervolgens springt hij dat het een lieve lust is, en kan hij onderweg al ronddraaiend flinke klappen uitdelen. 

Ook tijdens de bossfights is het zaak Swordman, Puck-on-rails en de GAIA modus slim te combineren om de diverse bosses het hoofd te kunnen bieden. Elke boss heeft zo zijn eigen patronen en veelal is het zaak om, zodra hij een aanval inzet, zijn aanval te ontwijken en achter hem te komen, zodat je hem een paar ferme klappen in de rug kan geven, voordat hij zich herstelt en het verhaal opnieuw begint. 

Shadow Labyrinth is zeker geen eenvoudige game. Terwijl het checkpoint systeem toch al niet meewerkt, wordt de game gaandeweg flink complexer en moeilijker. Bij metroidvania games  is eerlijkheid een toverwoord. Confrontaties mogen best lastig zijn, als je maar het idee hebt dat je op een eerlijke manier afgestraft wordt. Helaas is dat hier lang niet altijd het geval. De hitboxes van vijanden komen niet overeen met de graphics, wat regelmatig tot onverwachte missers van je aanvallen leidt. 

Leuk is dat Bandai Namco regelmatig teruggrijpt op het roemruchte verleden van de Namco arcade games. Wie deze historie niet kent mist de referenties misschien, maar voor de ‘oude rotten’ levert het regelmatig een glimlach van herkenning op. 

Dat begint al met de naam van Puck. Tegenwoordig kennen we hem als Pac-man, maar oorspronkelijk was het idee hem Puck-man te noemen. Uit angst dat grappige vandalen op de kasten de P in een F zouden veranderen, werd de gele happer omgedoopt tot Pac-man. Puck is nu toch weer terug, blijkbaar is de angst voor digitale vandalen nu iets minder groot.

Ook de diverse bosses lijken regelmatig rechtstreeks uit het illustere verleden te komen. Zo vecht je al vroeg in de game tegen een G-HOST boss die bijzonder veel gelijkenis vertoont met een van de Pac-man spoken. De andere drie kom je later nog tegen. Ook games als Galaga, Galaxian, Dig Dug, Xevious en meer zitten subtiel of overduidelijk in de game verwerkt. Steeds als je een van de verwijzingen ontdekt levert dat een leuk ‘oh ja’ moment op.

Helaas kunnen de nostalgische referenties de game niet voldoende redden. Voor de echte metroidvania fans is de game te onnauwkeurig en zijn de levels te frustrerend ontworpen. Het verhaal en de gemaakte keuzes om reguliere platforming te integreren met Pac-man gameplay is interessant, maar niet ver genoeg uitgewerkt om echt lekker weg te spelen. Met een paar wijzigingen, waaronder een beter progressie-systeem en betere hit-detectie was de game al een heel stuk beter be'hap'baar. Nu blijft vooral een frustrerende ervaring over. 

7.0