Little Nightmares 3 Review - Enger, maar ook beter?

Little Nightmares 3 voert je mee in een geheel nieuw angstaanjagend avontuur waarin angsten uit je jeugd tot leven komen in duistere, verontrustende omgevingen. De game introduceert nieuwe personages en gameplay-elementen, maar behoudt de herkenbare sfeer van de serie. Of de game je op een goede manier kippenvel geeft of een nieuwe nachtmerrie oplevert lees je in deze review.

Meer dan tien jaar geleden onthulde Bandai Namco de eerste game in de Little Nightmares franchise. De game van Tarsier Studios had met Six een geweldig personage in de hoofdrol die door een lugubere wereld moest zien te komen.

De huiveringwekkende sfeer en de kenmerkende stijl werd met een laaiend enthousiasme ontvangen en datzelfde geldt voor Little Nightmares II uit 2021. Daarin vernieuwde de game met een nieuw personage, Mono. Al snel werd er in de franchise een vergelijking gemaakt met de stijl van Tim Burton. Ergens is dat ook terecht, want de games hebben veel gelijkenissen met de stijl van de regisseur.

Nu is het tijd voor het derde deel, waarin je Six niet onder de knoppen krijgt, maar in de huid kruipt van Low, een kind met een vogelmasker op.

Samen met je vriendin Alone zit je gevangen in de Spiral in Nowhere. Je doel is om je een weg banen door een gloednieuwe wereld die minstens net zo luguber en duister wereld is dan The Maw en de wereld uit Little Nightmares II.

Het doel is wegkomen uit de gruwelijke wereld, maar de route is verre van duidelijk. Het enige dat je weet is dat er in elk hoekje en gaatje gevaar, maar ook een weg naar buiten, kan schuilen. Verder is bekend dat spiegels een grote rol spelen in het betreden en verlaten van de omgevingen.

De wereld van Little Nightmares 3 ziet er opnieuw fantastisch uit. Dit keer ligt de ontwikkeling volledig in handen van Supermassive Games en het is duidelijk dat het team goed naar de eerdere delen heeft gekeken. De nieuwe game laat je in verschillende omgevingen dwalen, zoals een circus, een instituut en een verknipte snoepfabriek. Je tocht in deze gekke wereld duurt minstens acht tot tien uur als je een beetje doorspeelt, maar als je op zoek gaat naar de vele geheimen ben je langer bezig. 

Oudgedienden zullen onderweg ongetwijfeld herkenbare elementen tegenkomen. Dat is niet letterlijk (al lijken sommige levels erg op delen uit de vorige games), maar vooral in sfeer en stijl. De karakteristieke Tim Burton-achtige look geeft het geheel dat vertrouwde, grimmige gevoel dat de serie zo uniek maakt.

Je denkt te weten wat er gaat komen, maar dan blijkt alles ineens anders te lopen. Dat constante spelen met verwachtingen is bijzonder sterk gedaan en houdt je continu op het puntje van je stoel.

In elke omgeving is er zichtbaar aandacht besteed aan elk detail. Supermassive weet je zelfs van de meest vieze en duistere plekken genieten. In de schaduwen beweegt er regelmatig iets wat er net niet hoort te zijn en in de achtergrond loert voortdurend iets onheilspellends.

Het geheel is erg sterk in elkaar gezet. Het is een wereld die duister is, maar wel leeft. En dan is er nog het geluid: van huilende baby’s tot gorgelende monsters, alles snijdt dwars door je heen. Het past allemaal perfect in elkaar, zoals twee LEGO-blokjes die moeiteloos klikken.

In de wereld van Little Nightmares 3 leven de meest bizarre wezens die soms een schril contrast vormen met de wereld. Je ziet bijvoorbeeld in een level een baby lopen, maar absoluutr geen schattige versie. Het is een soort enorme pop die het op jou voorzien heeft in een verwoeste stad.

Naast de aanvaring met de reuzebaby, krijg je nog een paar andere wezens op je pad die jou moeten hebben. Elk wezen is vreemder, misvormder en enger dan de vorige en sluit geheel aan op de enge stijl van de game.

Terwijl de wereld je de bibbers geeft, verschijn je dit keer niet helemaal ongewapend ten tonele. Je speelt in principe nooit alleen, maar bent altijd samen met Alone. Op verzoek van de fans is het derde deel in de franchise namelijk voorzien van een co-op modus.

Het mooie is dat niet elke speler de game hoeft te hebben, maar dat er via een Friends Pass gespeeld kan worden op één copy van de game. Het enorme nadeel is dat er geen couch co-op is ingebouwd. Het is onbegrijpelijk dat dit niet gedaan is, ook al leent de game zich hier ongelooflijk goed voor.

Als je geen online abonnement hebt (of door het leven gaat zonder vrienden) kun je gelukkig ook met een computergestuurde Alone door de wereld trekken. Hoe je het ook wendt of keert, je gaat altijd met twee karakters op pad.

De manier waarop de kinderen met de wereld omgaan, is een van de grootste bronnen van vernieuwing. Zoals in deel twee is er een zaklamp en kun je elkaar roepen. Alleen waar Six en Mono geen wapens of gadgets hadden, beschikken Low en Alone daar wél over.

Alone gebruikt haar moersleutel om muren te breken of mechanische onderdelen in de omgeving te bedienen. Low heeft een boog waarmee hij knoppen op afstand kan raken, touwen kan doorschieten en zelfs vijanden kan uitschakelen.

Die vaardigheden brengen een leuke dosis afwisseling in de gameplay, al voelt vooral het gebruik van de boog soms wat stroef aan. Richten is er niet bij; je richt vanzelf en moet goed timen. Mis je dat moment, dan ben je onnodig vaak de klos.

Ook een paraplu voegt een interessant nieuw element toe. Dit is een frisse twist in een verder herkenbare gameplay waar samenwerking nog altijd de sleutel tot succes blijft.

Supermassive Games neemt in dit deel de fakkel officieel over van Tarsier Studios. De game is met van hetzelfde als de voorgaande delen, maar dan wel met genoeg vernieuwing om fris aan te voelen. De game oogt tof, speelt doorgaans soepel weg en houdt je op het puntje van je stoel.

De game is jammer genoeg niet helemaal perfect. Je kan samen spelen, maar niet in één ruimte. Daardoor mist de game een flinke charme die fans zeker gewaardeerd hadden. Maar samen met de soms, vreemde timing en onduidelijke doelen zijn dat de enige nadelen. Verder is er namelijk niets anders dan een gruwelijke nieuwe nachtmerrie. Een die je wil beleven.