Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties Review: Kiryu’s terugkeer is sterk, maar niet de beste

Met Yakuza Kiwami 3 blaast ontwikkelaar Ryu Ga Gotoku Studio samen met SEGA nieuw leven in een van de meest besproken delen uit de reeks. Waar het origineel uit 2009 op de PlayStation 3 voor verdeeldheid zorgde, probeert deze remake het derde hoofdstuk in de saga rond Kazuma Kiryu naar een modern niveau te tillen.

De game komt niet alleen. Als je 12 hoofdstukken gespeeld hebt, kun je meteen verder met Dark Ties. Een aanvullende episode bestaande uit drie hoofdstukken waarin je meert leert over Mine, één van de belangrijkste personages in Yakuza Kiwami 3.

De vraag is: weet deze remake net zo te raken als eerdere delen?

Wat direct opvalt, is hoe toegankelijk Kiwami 3 is neergezet. Aan het begin van de game kun je kiezen om een uitgebreide recap van te krijgen Yakuza 0 en Yakuza Kiwami 2. Je hoeft die keuze niet te maken, maar het is wel zeer fijn voor nieuwe spelers.

Zij kunnen relatief makkelijk instappen zonder honderden uren aan voorgeschiedenis te hoeven spelen. Tegelijk voelt het voor fans als een mooie terugblik op Kiryu’s turbulente verleden. Want als er één man in de gamegeschiedenis rondloopt die steeds weer valt én opstaat, dan is hij het wel.

In plaats van het vertrouwde Kamurocho verschuift het zwaartepunt aan het begin van de game naar Okinawa. Kiryu runt daar een weeshuis en is vastbesloten om zijn gewelddadige verleden achter zich te laten. Hij wil geen gangsterboy spelen, hij wil juist graag van betekenis zijn.

Juist dat contrast werkt sterk. De rustige stranden en het dorpsgevoel botsen met de dreiging van de Japanse onderwereld. De grond waarop het weeshuis staat blijkt bijzonder waardevol en al snel raken diverse partijen verwikkeld in een machtsstrijd.

Visueel is deze game een enorme stap vooruit ten opzichte van het origineel. De omgevingen zijn scherper, de belichting is moderner en personages ogen overtuigender dan ooit. Wel is er gesneden in de content. Deze remake bevat aanzienlijk minder content dan het origineel. 

Maar genoeg daarover, want laten we eerlijk zijn: een Yakuza-game staat of valt met hoe lekker het vechten voelt. En gelukkig is dat hier dik in orde.

Met Kiryu knokken blijft heerlijk. Zijn bewegingen voelen zwaar en krachtig, Heat Actions knallen van het scherm en elk gevecht voelt aan om van te geieten. Of je nu een straatbende in elkaar mept of een dramatische eindbaas tegenover je hebt,  het zijn de momenten waarop je denkt: nog even een paar minuten doorspelen. En voor je het weet, ben je weer een uur verder.

Ook de ontmoetingen met Goro Majima zijn goud waard. Zijn onvoorspelbaarheid en energie zorgen telkens voor memorabele momenten. Het is die chemie tussen Kiryu en Majima die de serie zo uniek maakt. En wie van de franchise houdt er niet van deze twee personages?

Waar Kiryu toch altijd vrij serieus is, kun je een glimlach niet onderdrukken zodra Majima in beeld komt. Wat Yakuza altijd onderscheidt, is de bizarre humor. En ook hier stelt de game niet teleur.

Een van de meest absurde momenten speelt zich af tijdens een gevecht in een hotelkamer, waar je oog in oog staat met een vijand die volledig onder de lotion zit. Het resultaat is een glibberige, plakkerige confrontatie die tegelijkertijd ongemakkelijk en hilarisch is.

En dan is er Kanda als baasgevecht. De scène erna is ronduit episch, juist omdat het gevecht zo overdreven en komisch is vormgegeven. We willen niet spoilen, maar écht: waar zit je naar te kijken?!

Het zijn dat soort momenten die laten zien waarom deze reeks zo geliefd is: de Yakuza-serie durft drama en absurditeit zonder schaamte te combineren. Soms denk je: dit kan echt niet meer anno 2026, en stiekem moet je daarna toch gniffelen. Gelukkig is het maar een videogame kun je dan denken.

Los van alle ongein, is er ook ruimte voor diepgang. Wat goed gedaan is, is de persoonlijke band neerzetten tussen Kiryu en Haruka, maar eigenlijk geldt dit voor de band met alle kinderen.

De zorg voor het weeshuis en deze kids vanuit Kiryu voelt oprecht. En het is dan ook leuk om te zien dat je rond Morning Glory allerlei daddy points kunt scoren. Zo kun je een beetje aanrommelen in de keuken, in de tuin, helpen met huiswerk, kortom een echte vader uithangen. Dit houdt het de game even luchtig zodra je daarna tegen je zin in toch weer geconfronteerd wordt met de Japanse onderwereld.

Het probleem is alleen dat de verhaallijn rond het weeshuis soms te veel centraal staat. En dan hebben we het niet over de kids of de daddy points, maar over het politieke getouwtrek. De intriges en vastgoedperikelen rondom de grond zorgen voor veel gesteggel, maar missen de emotionele impact van eerdere delen uit de serie.

Er zijn uiteraard nieuwe mensen die je ontmoet en daar gebeuren ook wel wat emotionele mooie moment, maar maken ze net zo’n impact als eerder delen? Als je het ons vraagt niet. Of is dat een kwestie van smaak? Want zou natuurlijk kunnen. Sowieso komen de ergste emotionele confrontaties pas veel te laat, als je de game al bijna hebt uitgespeeld. 

De extra episode Dark Ties biedt meer context rondom belangrijke rivalen en personages. Wat vooral opvalt bij Dark Ties, ten opzichte van Yakuza Kiwami 3, is dat er meer variatie zit in de zijmissies.

Niet alles draait om knokken, en dat is een verademing.

Toch blijft het gevoel hangen dat er meer uit gehaald had kunnen worden. De uitbreiding is interessant, maar blijft toch te veel op safe spelen. En wat vooral ontbreekt: een nieuw emotioneel hoogtepunt.

Juist omdat Kiwami 3 als geheel wat minder meeslepend aanvoelt dan andere delen in de serie, had Dark Ties hét moment kunnen zijn om extra impact te maken.

Waar eerdere delen in de reeks emotioneel echt binnenkwamen, blijft Kiwami 3 iets meer op afstand. Het verhaal is degelijk, maar mist de impact van bijvoorbeeld Kiryu’s eerdere confrontaties in de serie.

Het centrale conflict rond het weeshuis voelt soms meer als een zakelijke machtsstrijd dan als een persoonlijk drama. Daardoor zakt de spanning af en toe in.

Dat betekent niet dat deze game slecht is, integendeel. Het is nog steeds een sterke game binnen een zeer toffe en geliefde franchise. De impact is alleen iets minder.

Samengevat is het heerlijk om met Kiryu aan de slag te gaan, is de humor ouderwets absurd en de band met Haruka mooi om te zien. Toch haalt het verhaal niet hetzelfde niveau als andere delen in de serie en blijft Dark Ties iets te voorzichtig om echt baanbrekend te zijn.

Meer van onze recensies lezen? Check dan ons overzicht.