God of War Sons of Sparta Review: Episch verhaal

Als je aan Kratos denkt, dan denk je aan een boze man met een dik stel zwaarden die goden als ontbijt eet in epische avonturen. Hoe groots de franchise ook is, elk begin is klein. In Sons of Sparta wordt dat verkend met Kratos als knaapje en een heel nieuw genre. Is dit begin passend of slaan we de plank mis?

Wat doe je als een verhaal van een legendarische strijder bijna helemaal is verteld? Dan draag je het stokje over aan een nieuwe strijder of je gaat terug naar het begin voor een gezonde dosis nostalgie. Daar zijn vaak nog genoeg dingen te vertellen, zoals ook het geval is met God of War.

Met Sons of Sparta wordt een verhaal verteld uit de jonge jaren van de Spartaanse godenslachter. Kratos vertelt een verhaal aan zijn dochter en gaat daarbij terug naar de tijd voordat hij een aswitte huid had en het bloed van de hele Griekse godenwereld aan zijn handen kleefde.

Het verhaal zoomt in op zijn jeugd in Sparta, zijn eerste confrontaties met verlies en zijn kennismaking met de wreedheid van de wereld. Verwacht geen bombastisch verhaal in een enorme 3D wereld waarbij epische gevechten tegen goden centraal staan, maar juist het tegenovergestelde.

Het verhaal draait om Kratos en zijn broer Deimos die te maken krijgen met een vermiste klasgenoot. Kratos gaat met tegenzin met zijn broer mee die koste wat het kost wil gaan zoeken en het duo ver buiten de muren van Sparta brengt.

Zo begint een avontuur van makkelijk 11 uur dat terugkeert naar de Griekse mythologie, maar dan wel net even anders dan je gewend bent.

Dat is vanaf je eerste stap in de tweedimensionale wereld te merken. Je speelt in een tijdperk voor de Blades of Chaos en het Noorse avontuur en hebt alleen een Spartaanse speer en een schild om je te verweren.

Bovendien wandel je ineens rond in een platgeslagen tweedimensionale wereld die wat cartoony aanvoelt. Het zijn bewuste keuzes van Mega Cat Studios om het verhaal klein en intiem te houden. Maar past het ook bij Kratos en de God of War franchise?

In het begin van de game is dat in elk geval niet het geval. Je hebt het gevoel met een random karakter te spelen in een random nieuwe game dat in elk geval géén God of War is.

Hoewel alles, van de omgevingen tot de animaties, er erg gelikt uitziet, voelt het… klein. Het is een beetje alsof een epische game in een luciferdoosje is gestopt, alsof God of War ineens op de GameBoy Advance verschijnt.

De camera staat verder weg, de arena’s zijn kleiner en de gevechten missen de bombastische cinematische insteek van de voorgaande games. Gelukkig verandert dat gevoel later langzaam.

De game laat je geleidelijk wennen aan de nieuwe insteek en je God of War als metroidvania ervaren. Past dat bij de franchise? Verrassend goed, zo blijkt.

De wereld begint met de Agoge als centerpunt en laat je zoals in andere metroidvanias alles stap voor stap ontdekken. Je kunt meteen alle kanten op, maar wordt gehinderd door blokkades waarvoor je bepaalde skills of voorwerpen moet vinden.

Daarvoor mag je de wereld gaan verkennen. De omgevingen variëren van Spartaanse trainingsvelden tot ondergrondse ruïnes en bossen waar mythische wezens rondwaren. De kleurkeuze is overwegend donker en overal zijn toffe verwijzingen te vinden naar de Griekse mythologie.

Onderweg vind je niet alleen de nodige verwijzingen en doorloop je onbewust allerlei zijmissies, maar ontdek je ook een hele berg aan geheimen, uitdagingen en afkortingen die je avontuur makkelijker maken.

Wat betreft vijanden blijft de game dicht bij de Griekse mythologie. Je neemt het onder meer op tegen minotaurussen, harpies, gorgons, satyrs, ondoden en vervormde soldaten. De keuze is reuze, maar sommige vijanden voelen wel wat generiek. Die hebben ineens vier varianten met andere kleuren.

De baasgevechten in Sons of Sparta zijn de hoogtepunten, al zijn ze wat schaars. Hier toont Sons of Sparta wat het is en legt je meteen het vuur aan de schenen. Hoewel ze kleiner zijn in schaal, vereisen ze strategisch inzicht. Je moet patronen herkennen, zwakke punten benutten en geduldig blijven.

Boven alles is het opletten geblazen dat je niet te veel klappen krijgt. Kratos is nog niet de vechtersbaas die hij later wordt. Met een paar rake klappen val je dood om.

De besturing leren kennen is essentieel in de game, net als de timing. Block je verkeerd, dan is de schade soms groot. Parry je precies goed, dan heb je een mooi voordeel op je vijand.

Blocken en parryen zijn bizar belangrijk in de game, net als grinden. Vijanden voorbijrennen is makkelijk, maar levert niks op, terwijl je echt goed wil upgraden wanneer je kunt. Dode vijanden en kistjes leveren rode blood orbs op die je nodig hebt om te upgraden in een skill tree.

Deze is redelijk beknopt en doet niet meer dan een paar nieuwe moves vrijspelen. Interessanter is het upgraden van je wapens die je daadwerkelijk sterker maken. Upgraden kost alleen iron bars en die vind je niet zoveel. Het gaat dus vrij langzaam om echt heel sterk te worden in de game.

In de wereld liggen her en der andere wapenonderdelen verscholen en verder speel je nieuwe skills vrij. Wapens bevatten ineens gif of ijs om de eenvoud te doorbreken. Leuk voor even, maar op den duur is het niet genoeg om herhaling te voorkomen.

Je blijft vijanden doodprikken met je speer en echt uitgebreide combo’s maken is er niet bij. Het vechtsysteem gaat dan ook meer om timing van aanvallen dan om de aanval zelf en dat is wel jammer.

Een andere optie die voor velen wel jammer is, is het gemis van co-op./ Sterker nog, het is onderwerp van discussie op internet. In de PlayStation Store staat dat je de game met twee spelers kunt spelen. Dit is waar, maar dat geldt niet voor de verhaallijn. sons of Sparta bevat een co-op challenge modus die je vrijspeelt aan het einde van de game. 

Enerzijds is het jammer dat je dit dan pas vrijspeelt, maar anderzijds is het een goede zaak. De game is op momenten best pittig qua moeilijkheidsgraad en dt wordt met twee spelers waarschijnlijk niet beter. Wat in elk geval jammer is, is dat die uitdagingen pas na het uitspelen beschikbaar zijn, want dan ben je al helemaal klaar met de game. Bovendien heeft de ene speler er dan 11 uur in zitten en de andere speler mogelijk niet. 

Hoewel God of War Sons of Sparta een goede Metroidvania neerzet, is niet alles in de game lekker gepolijst. In de basis is dit een geweldige game die er strak uitziet en lekker wegspeelt. Je bent makkelijk 10 tot 12 uur bezig om de verhaallijn uit te spelen.

Daarna kun je nog op ontdekkingsreis gaan en zelfs wat uitdagingen in co-op doen. Waarom dit laatste niet gewoon voor de verhaallijn beschikbaar is, levert wat discussie op, maar is in de ogen van onderstaande niet vervelend.

De game is alleen niet de hele spelduur even interessant. Sterker nog, er zijn genoeg momenten dat het repetitief aanvoelt qua vechten en vijanden. Toch is het leuk om het verhaal van Kratos als knaapje te doorlopen, terwijl je wacht op de remake van de epische eerste delen.