Review: Star Wars: Zero Company - dit komt akelig dicht bij de X-COM waar fans op wachten

De snelle actie van Star Wars en het strategische van turn-based gaming, gaat dat samen? Jazeker, zo bewijst Zero Company. De nieuwe game van EA biedt een toffe gameplayervaring die doet denken aan de gloriedagen van X-Com, met een eigen, pakkend verhaal. Kan 0COM de glorietijden doen herleven of blijft het bij een slecht gelukte kloon?

Fans van turn-based games hebben het goed de laatste tijd. Waar ze vroeger jaren moesten wachten op een nieuw deel uit de legendarische X-Com serie, komen er nu jaarlijks diverse toppers uit in het genre. Uitblinker daarbij was uiteraard Clair Obscur: Expedition 33, die veel nieuwe gamers naar het turn-based genre introduceerde. Maar ook Baldur’s Gate 3 daarvoor toonde aan dat turn based gevechten absoluut niet saai hoeven te zijn.

Met die wetenschap stapt Star Wars: Zero Company, ofwel 0COM op het podium. De game doet sterk denken aan de gameplay van de originele serie die het genre min of meer uitgevonden heeft: X-Com. Wie de X-Com serie gespeeld heeft kent het algemene idee: op strategisch niveau kies je je missies die belangrijk zijn voor de voortgang van het spel, waarna je de missie zelf op een lokaal speelveld uitvecht. Dat speelveld is opgedeeld in blokken, waarbij de omgeving een belangrijke rol speelt. Hoogteverschillen, objecten om achter te schuilen en zichtlijnen, alles speelt een rol in jouw slagingskans.

Je start elke missie met een team van maximaal vier personen (of droids) en zoekt meteen dekking. Vervolgens mogen zowel jij als de vijand om de beurt een actie uitvoeren. Die actie bestaat normaliter uit een loopactie en een of meer vuur-acties. Elk karakter heeft zijn eigen specialisatie en kan op basis daarvan en zijn level speciale acties uitvoeren, zoals een vijand van lange afstand onder vuur nemen, of juist in een soort bull-rush op hem af rennen en in close combat een ferme beuk geven. Aan het einde van je beurt is het slim om te proberen iedereen in dekking te hebben staan en bij voorkeur in ‘overwatch’, waarbij ze hun wapen bij de hand houden om vijanden direct onder vuur te nemen.

Heb je alle acties uitgevoerd, dan is het de beurt aan de vijand. Dit gaat zo door tot je verslagen bent, of je doel bereikt hebt. Die doelen kunnen nogal varieren, van ‘dood alle tegenstanders’ tot ‘red persoon x binnen y rondes’. De taktiek die je kan of moet hanteren kan hierdoor enorm wisselen. De ene keer kan je je ingraven en de vijand opwachten, de andere keer moet je juist een enorme rush naar voren nemen, anders ben je te laat.

Hiermee pakt 0COM meteen een van de kritiekpunten aan waar de originele X-COM titels mee te maken hadden. Bij X-COM kon je je vrijwel altijd ingraven en was geduld en heel voorzichtig voortbewegen het devies. Dat geldt hier veel minder, juist door de variatie in doelstellingen per missie.

Ook een ander kritiekpunt is effectief aangepakt. Veel van de X-COM missies voelden losgekoppeld van het strategische niveau. Bij 0COM heb je regelmatig het gevoel dat de gebeurtenissen in de missie rechtstreeks bijdragen aan het overkoepelende verhaal.

Dat verhaal verdient ook speciale aandacht. OCOM vindt plaats tijdens de Clone Wars en gaat over een groep huurlingen die zich aan de rand van het galactische conflict bewegen. De groep zit in de schulden en raakt betrokken bij de schermutselingen van de republiek.

Wat volgt is een verhaal vol twists en waarbij je steeds rakelings betrokken bent bij bekende personen en gebeurtenissen die we zo goed kennen uit de fims en tvseries, zonder die echt te beïnvloeden. Zo staat 0COM uitstekend op zichzelf maar heb je regelmatig toch een ‘oh ja’ moment.

De teamleden van 0COM hebben elk een eigen achtergrond en karakter, wat regelmatig botst. Ook zal je als teamleider rekening moeten houden met de belangen en drijfveren van je teamleden. Kan je, tussen het uitvoeren van de belangrijke missies van de verhaallijn ook je teamleden tevreden houden? 

Het levert een extra lading op bij de keuze in welke missie je uit gaat voeren. Slim is daarbij dat missies op twee niveaus uitgevoerd kunnen worden. Operaties worden meteen gecompleteerd maar zijn beperkt door de hoeveelheid ‘intelligence’ je hebt, terwijl de echte missies met ‘boots on the ground’ uitgevoerd moeten worden en de tijd verder laten verlopen. Een slimme keuze, zo is er meer ruimte voor tactische missies, zonder dat echt alles helemaal uitgespeeld hoeft te worden.

0COM doet een hoop goed, maar heeft ook één groot kritiekpunt van de originele X-COM serie behouden. Tijdens tactische missies krijg je als speler een percentage voorgeschoteld met de kansberekening dat je schietpoging gaat landen. Één van de grootste ergernissen van X-COM was dat een schot met 90% trefkans vaak alsnog mis ging, wat je hele strategie om zeep kon helpen. 

Deze percentages zijn ook in 0COM aanwezig, met dezelfde frustratie. Dat was helemaal niet nodig geweest, in het verleden zijn er diverse prima systemen bedacht om dit elegant op te lossen. Classified: France ‘44 bijvoorbeeld, introduceerde een moraal-systeem, waarbij ook gemiste schoten invloed hadden op je tegenstander. Een dergelijk systeem had hier prima gepast.

Visueel ziet Zero Company er prima uit. Het wisselt third person episodes af met de traditionele isometrische levels en dat werkt prima.  Je merkt dat de third person delen vooral bedoeld zijn als intermezzo, maar door de toevoeging van wat simpele collectibles zijn ze toch de moeite waard om aandachtig te spelen: ze geven je een kleine voorsprong in de levels zelf en elk voordeel is welkom.

Wat gameplay betreft kunnen we 0COM het beste beschrijven als X-COM light. Waar X-COM brutaal en meedogenloos is, is 0COM een stuk vergevingsgezinder. Teamleden die hun health naar nul zien dalen raken bewusteloos en kunnen door hun teamleden weer opgelapt worden. Je moet dus echt je best doen om een kameraad permanent kwijt te raken. 

Ook de invloed van de klassen en upgrades is een stuk lager dan bij de voorgangers in het genre. Wil je je sniper naar voren sturen? Dat kan, iets minder efficiënt, maar het kan zeker wel. Je bruut vooral ranged laten aanvallen? Waarom niet? Wie echte uitdaging zoekt kan het beste meteen de moeilijkheidsgraad flink opschroeven.

Zero Company is een vermakelijke game voor zowel fans van het genre als voor diegenen die meer door het Star Wars label aangetrokken worden. De game is niet bijster moeilijk en daarmee een goede introductie voor wie eens een tactische game wil proberen. Het verhaal is en blijft interessant en staat op zichzelf, maar heeft ook duidelijke raakvlakken met de overbekende gebeurtenissen in het Star Wars universum.  De game doet veel goed en heeft dat goed uitgewerkt, en is hooguit iets te makkelijk. Door de moeilijkheidsgraad op te krikken komen ook de tactische fans prima aan hun trekken.

De toffe verhaallijn en toegankelijke combat blijven boeien en maakt dit een aanrader voor zowel fans van Star Wars als tactische games.