My Hero Academia: All's Justice Review: In het diepe gegooid

My Hero Academia (MHA): All’s Justice is een nieuwe arena-brawler gebaseerd op het laatste seizoen van de gelijknamige anime serie. Het genre kent flinke concurrentie met bekende titels als Dragon Ball, Naruto en Jujitsu Kaisen, maar probeert met 3-tegen-3 gevechten en een uitgebreide list personages zijn eigen unieke draai aan het genre te geven. Of dat gelukt is, lees je in onze review.

Voor wie My Hero Academia gemist heeft: deze op de manga gebaseerde anime heeft een bijzondere kijk op het superhelden-leven. De serie is, in tegenstelling tot veel anime series, niet een oneindige reeks afleveringen over decennia aan seizoenen, maar is na acht seizoenen eind vorig jaar afgerond. Bandai Namco vond het hoog tijd dit moment te vieren met een brawler-game gebaseerd op het laatste seizoen van de serie, maar daarover later meer. 

De serie heeft een bijzonder uitgangspunt. De wereld in My Hero Academia is nogal veranderd. Vrijwel iedereen heeft superkrachten, zogenaamde Quirks. Sommigen gebruiken hun krachten ten goede, maar anderen zien hun kans schoon en worden super-schurken. Het verhaal volgt Izuku Midoriya, een jongen zonder Quirk die toch droomt om een grote held te worden. 

Hij wordt gepest om zijn droom, maar laat zien uit het goede hout gesneden te zijn als hij zijn idool All Might tegenkomt. All Might beloont hem met een eigen superkracht, waarna Izuku alsnog naar de hogeschool voor helden (U.A. High School) kan. De serie volgt de belevenissen van de leerlingen,die uiteindelijk uitmonden in de Final War, het ultieme gevecht tussen superhelden en superschurken. 

Het is precies deze Final War die centraal staat in My Hero Academia(MHA): All’s Justice. De diverse karakters uit de serie zijn op de toppen van hun kunnen en hebben elk hun eigen superkracht om uit te putten. Een prima basis dus voor een heerlijke 3D‑arena‑vechtgame. Gevechten in MHA richten zich op 3 tegen 3 clashes waarbij steeds één teamlid in de arena staat, maar je met een enkele druk op de knop kan van teamlid. Doe je dat op tactische momenten, dan levert dat zelfs fraaie combo’s op. De actie spat van het scherm, zeker als de vechtersbazen hun speciale moves inzetten. 

Wie het spel voor het eerst opstart, wordt via een tutorial stapsgewijs bekendgemaakt met de controls, voordat je in Musutafu, een virtuele stad die als hub werkt, gedropt wordt. Dat is handig, want de game kent een paar eigenaardigheden die niet meteen duidelijk zijn. MHA probeert toegankelijk te zijn voor iedere gamer, of die nu ervaring heeft met fighter games of niet. Wie de normale modus gebruikt, krijgt een vereenvoudigd knoppenschema voorgeschoteld.

Veel spectaculaire acties worden automatisch toegepast zodra dat mogelijk is. Zelfs met simpel button-mashing kom je zo nog een heel eind en ziet de actie op het scherm er spectaculair uit. Voor de meer ervaren fighters is er de manuele optie, waarbij je meer controle over je karkakter krijgt, maar ook veel complexere knoppencombinaties uit je hoofd moet leren. Het verschil tussen beide modi is best groot, waardoor je in Normale modus eigenlijk wat te weinig tegenstand krijgt, terwijl de manual mode weer een flinke uitdaging vormt. 

MHA biedt via de hub diverse spelmodi aan, inclusief een uitgebreide verhaalmodus die in single-player gespeeld kan worden. Hierin volg je het verhaal van de Final War middels geanimeerde cutscenes en gevechten tussen steeds wisselende helden en schurken. Wie MHA niet kent, zal het snel duizelen. Het verhaal start zonder veel introductie en neemt aan dat je bekend bent met de voorgeschiedenis, de karakters en hun krachten.

Wie deze voorkennis mist zal nog steeds van het gebodene kunnen genieten, maar heeft al snel geen idee wat er eigenlijk gebeurt. Tel daarbij op dat verslagen personen als opperschurk All For One diverse malen Super-Saiyan (sorry, verkeerde anime) gaan, en je voelt je al snel volledig verloren in het verhaal. 

Desondanks is de verhaallijn een prima manier om veel diverse karakters en hun specifieke krachten te leren kennen. Die krachten zijn heel divers. Zo kan Katsuki Bakugo explosies maken via zijn zweet (ew!), kan All for One krachten ‘lenen’ van zijn verslagen vijanden en duplicaten van zichzelf maken. Een enorm geweer, volledige artillerie, vuurstralen, tientallen armen of halve boomstammen als armen? Er komt van alles voorbij.

De diverse quirks hebben veel invloed op hoe de karakters vechten. De ene zal liever op afstand blijven, terwijl de ander juist uitblinkt in melee. Datzelfde geldt voor de defensieve opties. Dat betekent dat je steeds moet aanpassen aan je mogelijkheden, tegenstander en zelfs de omgeving. 

Natuurlijk kan je de hele verhaalmodus overslaan en meteen een brawl opstarten. Dat kan via je smartphone of door in de hub naar de juiste plek te lopen. Je kan je gevechten helemaal zelf samenstellen en het opnemen tegen CPU gestuurde tegenstanders, of lokaal dan wel online multiplayer knokken. 

De CPU is niet super uitdagend, de echte uitdaging ligt natuurlijk in menselijke opponenten. Je kan een vriendelijk robbertje vechten, of de ranked modus spelen. Wat je ook speelt, het spel ziet er altijd spectaculair uit. 

MHA: All’s Justice is een goede poging om het arena brawlers genre te verrijken. Helaas laat de game wel wat steken vallen. Zo wordt voorkennis van de serie verwacht om de verhaallijn ook maar enigszins te kunnen begrijpen en navigeert de game tussen te makkelijk in de normal mode, en moeilijk bij de manual mode. Er lijkt geen goede middenweg te zijn. Bovendien heeft de verhaallijn een bijzondere en onverwachte moeilijkheids-spike richting het einde.

De 3-tegen-3 tag team battles biedt mooie mogelijkheden, die niet overal helemaal uit de verf komen. Fans van My Hero Academia mogen gerust een puntje optellen bij de eindscore, maar wie niet zo bekend is met de franchise zal zich te regelmatig afvragen wat er nu toch weer allemaal gebeurt. Daarvoor gaat met name de verhaallijn te snel en zonder introductie door het bronmateriaal heen en dat is jammer. 

Wat overblijft is een prima vechtgame voor fans van het genre, zonder dat deze de grote concurrenten weet te overstijgen.