Vorige week waagden we ons al even aan de opgepoetste uitgave van MXGP, helaas met weinig enthousiasme. “Het spel lijkt op het eerste gezicht geen steek veranderd ten opzichte van het origineel”, schreef Calvin in zijn impressie. En nu blijkt: ook op een tweede en derde gezicht weet het spel zich nauwelijks noemenswaardig te verbeteren.

Om (gematigd) positief te beginnen, de gameplay was en is nog steeds het sterkste punt van het spel. Je zult aardig wat tijd in de game moeten steken om de besturing onder de knie te krijgen en de niet-interactieve tutorial schiet tekort, maar uiteindelijk weet MXGP een semi-realistische motocross-sim neer te zetten. Met een ‘gas-op-de-plank’-mentaliteit kom je niet ver.

MXGP

Sturen en leunen

Het is in deze game essentieel om niet alleen met het linker pookje te sturen, want met de rechterstick moet je daarnaast je lichaamspositie bepalen. Het is een subtiele balans tussen een perfecte bocht en mond vol aarde. Elke motor(instelling) en elke baan voelt weer anders aan, dus oefening is essentieel.

Bovenstaande zal spelers van de vorige uitgave bekend voorkomen. Niets nieuws. De meest ‘tastbare’ vernieuwing zijn de vier nieuwe banen die zijn toegevoegd – waaronder een Nederlandse track in Lierop. Dat maakt het respectabele aantal van 18 banen in totaal. Die banen worden nu vernield door 22 motoren, die zijn voorzien van betere 3D-modellen en in het zonnetje worden gezet door een nieuw lichtsysteem. Klinkt goed, maar in de praktijk valt het toch tegen.

MXGP

Kan niet op tegen de competitie

Hoewel de graphics duidelijk zijn verbeterd, kan MXGP bij lange na niet meekomen met veel van de prachtige PS4-games die inmiddels beschikbaar zijn. Het publiek ziet er nog altijd levenloos uit, de filmpjes zijn niet indrukwekkend en de animaties zijn soms glitchy en buggy, vooral als je rijder zomaar van z’n motor vliegt. Het geluid zou ook verbeterd zijn, maar in de brei van ronkende en gillende motoren hebben we geen prettigere geluiden gevonden.

Toch zal je het met die brei moeten doen, want muziek schittert tijdens de races nog altijd door afwezigheid. Dat oppompende deuntje dat een racegame zo spannend maakt, is nog altijd afwezig. Jammer, want dat had het grootste probleempunt van het spel iets minder opvallend gemaakt: het algehele gebrek aan spanning en spektakel.

MXGP

Racen zonder het kenmerkende race-gevoel

Zoals gezegd steekt de besturing prima in elkaar en weet de game daardoor een semi-realistische feel te creëren, maar tegelijkertijd mist MXGP nog altijd dat ruwe, spannende element dat motorcross populair maakt. En dan hebben we het niet over metershoge sprongen vol salto’s of vuistgevechten op hoge snelheid (Milestone heeft de prima keuze gemaakt voor realisme te gaan), wel over de onvermijdelijke crashes, het noodzakelijke geduw en de snelheid. Nu raakt je rijder de grond vaak niet eens voordat hij respawnt.

Deze PlayStation 4-versie van MXGP is uiteindelijk net zo saai als zijn oudere broertjes. Naast de genoemde toevoegingen is de game dan ook precies hetzelfde. Dezelfde standaard modi (single race, time attack, grand prix en carrière) en – gelukkig dat wel – dezelfde fijne aanpassingsmogelijkheden voor je motor. Die bevat genoeg diepgang om verschil te maken in de race, maar bij lange na niet genoeg om voor spanning te zorgen.

MXGP

MXGP voor PS4 verbetert zich niet

Op sommige momenten is MXGP best een leuke game. Als je die ene bocht perfect pakt – scherp naar links sturend, net genoeg meeleunend en kleine dotjes gas gevend – om de schans met precies genoeg snelheid te raken en met beide wielen stevig op de grond te landen, voel je de potentie van het spel.

Maar als je na drie minuten twee keer buggy van je motor bent gevallen, gek wordt van de snerpende motoren en het gebrek aan een ondersteunend deuntje en daarbovenop tevergeefs zoekt naar het kleinste spoor van de adrenalineboost dat alleen het kijken naar professioneel motocross al met zich meebrengt, dan weet je dat de MXGP-serie die potentie, zelfs op de PlayStation 4, nooit waarmaakt. En daar kunnen de magere verbeteringen in de vorm van extra tracks en wat betere graphics geen enkel verschil in maken.