Is Modern Warfare 4 de comeback waar fans op hopen? [Review in Progress]

Hoewel de Call of Duty-serie zijn pieken en dalen heeft gekend, zeker de afgelopen jaren, staat de reeks altijd garant voor lekker veel bombarie en actie. Call of Duty Modern Warfare 4 lijkt op dat punt dit jaar geen water bij de wijn te doen. Maar is deze wijn bocht of kan hij zich mengen onder de betere jaargangen? De Modern Warfare 4 review geeft je het antwoord.

De afgelopen jaren was het niet altijd feest voor Call of Duty-fans. Vooral de teleurstellende campagnes van Modern Warfare 3 en de algehele staat van Black Ops 7 lieten een bittere nasmaak achter. Met Call of Duty: Modern Warfare 4 willen Infinity Ward en Activision de haarscheurtjes in het vertrouwen van de fans weer herstellen.

De ontwikkelaar kiest daarbij in ieder geval voor een serieuzere toon, zonder gekke skins, hallucinaties en andere poespas. We hebben het in het verleden al wel eens eerder gehoord, maar het is weer ‘boots on the ground’. En dat is in de game op verschillende punten te merken.

Te beginnen bij de campaign die Modern Warfare 4 je voorschotelt. Ditmaal speelt deze achtbaanrit zich af tegen de achtergrond van een escalerend conflict tussen Noord- en Zuid-Korea. Niet lang na de start breekt de spreekwoordelijke pleuris uit en is het aan jou om de wereld weer een stukje veiliger te maken.

Daarbij schakel je een aantal keer van perspectief. Een groot gedeelte van de campaign zie je door Koreaanse ogen, terwijl het lood links en rechts langs je hoofd vliegt. Tegelijkertijd keert Captain Price terug, die na de gebeurtenissen uit Modern Warfare 3 nog een persoonlijke rekening te vereffenen heeft.

Het totaalpakket is een campaign die je in een uurtje of acht doorkruist en de eerdergenoemde serieuzere toon soms naar de voorgrond laat treden, maar ook zeker niet vies is van een heerlijk salvo aan actie op z’n tijd. Toegegeven, het is allemaal niks nieuws en als je Call of Duty een warm hart toedraagt, heb je het meeste wat hier op tafel ligt wel eens gespeeld.

Maar eerlijk? Het is gewoon heel erg lekker om doorheen te knallen. De actie is constant, de acteerprestaties van de cast zijn overtuigend en dankzij de naadloze cutscenes word je nooit uit het ritme getrokken. Na de rotte appels van Black Ops 7 en Modern Warfare 3, is de campaign ditmaal weer een prettige koortsdroom die fungeert als lekkere opwarmsessie voor het echte werk.

Want de echte klappen, die worden natuurlijk online uitgedeeld. En daar heeft Modern Warfare 4 naast de traditionele multiplayer nog een troef achter de hand: DMZ.

Met DMZ probeerde Modern Warfare 2 in 2022 al een graantje mee te pikken van de populariteit van extraction shooters. De modus had toen zeker potentie, maar voelde vooral als een experiment en miste diepgang. Maar dat heeft Infinity Ward er niet van weerhouden om die formule er nog eens bij te pakken om hem de afgelopen jaren flink te herschreven en aan te vullen.

Voor wie de afgelopen jaren onder een extraction-steen heeft gelegen en niet bekend is met DMZ, een kleine opfriscursus. Het principe van de modus is vergelijkbaar met de kerngameplay die je terugvindt in bijvoorbeeld ARC Raiders en Escape from Tarkov. Alleen (of met maximaal twee teamgenoten) trek je de gevaarlijke regio Hajin in, waar je missies voltooit en waardevolle buit verzamelt. Het uiteindelijke doel is simpel: levend ontsnappen. Maar dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan.

Hajin is namelijk allesbehalve een oase van rust. Tussen de stedelijke gebieden, uitgestrekte bossen en open vlaktes patrouilleren vijandelijke soldaten, rijden konvooien rond en vormen drones en explosieve robothonden een constante dreiging. Daarbij zijn er ook andere spelers die hetzelfde doel hebben als jij en niet bang zijn om jou daarvoor koelbloedig om te leggen.

Het is de onvoorspelbaarheid van een potje die het genre zo populair maakt. Elke fout kan fataal zijn en ervoor zorgen dat je al je zwaarbevochten loot zonder pardon in de schoot werpt van een ander. En ook de DMZ-modus in Modern Warfare 4 weet die extraction-kriebel te voeden. Iedere succesvolle extractie voelt als een kleine overwinning, zeker wanneer je met een rugzak vol dikke gear weet te ontsnappen.

Toch zit het grootste ‘nog één potje’-effect van DMZ in de progressie. Vanuit je Forward Operating Base verbeter je uitrusting en ontwikkel je Operators met nieuwe vaardigheden. Dat geeft iedere missie betekenis, al kunnen de vele systemen voor sommigen wat overweldigend zijn en verloopt de progressie soms net wat te traag.

Ondanks die frustraties biedt DMZ bij de launch een strakke basis. De combinatie van onvoorspelbare confrontaties, waardevolle buit en voortdurende progressie zorgt voor een gameplayloop die je blijft boeien. Zelfs wanneer een mislukte extractie je zuurverdiende loot in één klap wegvaagt, blijft de verleiding groot om toch opnieuw Hajin in te trekken.