Highguard is een ambitieuze PvP shooter vol gemiste kansen (en stopt deze maand)

Met Highguard probeert de gloednieuwe studio Wildgate Entertainment zich een weg te drukken in de overvolle markt van de multiplayer shooters. De aankondiging ging niet zonder een stortvloed aan kritiek en volgens velen was de game ten dode opgeschreven. In de Highguard review kom je erachter wat de game echt in zijn mars heeft. Maar één ding is bekend geworden en dat is de stekker op 12 maart uit deze game getrokken wordt. 

We zeiden het al in de inleiding: die introductie. Voor wie onder een spreekwoordelijke steen heeft geleefd en het niet heeft meegekregen, Highguard heeft het voor de launch van de game niet echt gemakkelijk gehad. Wat tijdens de Game Awards in december de grote eindknaller van de show moest worden, eindigde bijna in een soort hetze tegen alles wat met de game te maken had.

Nou weten we allemaal dat het internet soms (lees bijna altijd) een ster is op het gebied van overdrijven. De hoogste tijd om Highguard zelf aan de tand te voelen nu de game gratis verkrijgbaar is op de PlayStation 5, Xbox Series en PC. Wat heeft deze shooter allemaal te bieden in een markt die verre van leeg is?

In de kern begint dat al met hoe de game zichzelf aanprijst: een PvP Raid Shooter. Wie dat niks zegt, moet Highguard zien als een liefdesbaby tussen Rainbow Six Siege, Valorant en Apex Legends. Jij speelt als een van de vele Wardens in de game en vormt samen met twee andere spelers een team. 

Elk personage heeft zijn eigen specialiteit en set met krachten die je tijdens een match kunt gebruiken. De karakters zijn niet bijzonder origineel, maar de mix met aanvallende en verdedigende eigenschappen werkt prima. Eenmaal gekozen, wordt jouw team gedropt in een basis die je aan het begin van een potje uitkiest. Jouw tegenstander krijgt precies dezelfde keuzes voorgelegd en het einddoel is simpel. De basis aan de overkant moet vernietigd worden.

Dat bereiken is makkelijker gezegd dan gedaan en doe je simpel gezegd in drie fasen: voorbereiden, vechten om de ‘Stormbreaker’ en tot slot de aanval op een van de twee basissen. En het is hier waar last begint te krijgen van wat eerste scheurtjes. De ‘flow’ tussen deze drie verschillende fasen is op z’n zachtst gezegd namelijk nogal wisselvallig.

Je begint enorm traag door met jouw team over een uitgestrekte kaart op zoek te gaan naar betere gear of te kopen met gevonden resources. Dat kan betere armor zijn voor jouw karakter, een beter zadel om jouw mount sneller voor te bewegen en natuurlijk betere schietijzers. Leuk om te hebben, maar het zorgt er wel voor dat de gameplay meteen inkakt.

Je komt in die eerste minuten praktisch niemand tegen en eigenlijk ben je alleen maar een beetje rond aan het hakken om later in de match wat leuks te kunnen halen. De mappen waarop je speelt zijn namelijk vrij groot en met maximaal zes mensen in een lobby is alles eigenlijk veel te uitgestrekt.

Iets wat je ook terugvindt in fase twee: het bemachtigen van de ‘Stormbreaker’. Dit zwaard spawnt willekeurig op de map en geeft jouw team de mogelijkheid om het schild van de vijandelijke basis tijdelijk te doorbreken. Iets wat het andere team logischerwijs andersom bij jou wil doen.

Op dat moment komen jouw wapens en krachten een beetje naar de voorgrond toe. Je moet het zwaard niet alleen zien op te pakken, maar moet je daarna ook nog langs de tegenstander zien te wurmen. Een clash is dus onvermijdelijk en gelukkig kan Highguard die klus een stuk beter klaren.

De ervaring die bij Respawn is weggeplukt, is hierin duidelijk zichtbaar. De gunplay en movement voelen strak aan, al kan de muisbesturing nog wel iets beter. Ook het gebruik van je mount werkt heel vloeiend, waarbij schieten zowel op als naast je viervoeter goed in elkaar steekt. Het heads-up display lijkt bijna één-op-één op die van Apex en staat ook zijn mannetje. 

Op dat front weet de studio dus echt waar ze mee bezig is. Het is juist daarom zo jammer dat die goede kern in de praktijk dikwijls niet lekker uit de verf komt. Want hoewel de gunplay goed aanvoelt, hebben gevechten in de strijd om de Stormbreaker weinig impact. Dat komt deels door de inspiratieloze omgevingen waarin je vecht. Verder duurt het door de grootte van de arena’s tergend lang om na het respawnen weer bij de actie te komen. Een strijd is daardoor eigenlijk meteen gestreden.

Gaat jouw team eenmaal een keer dood in de tweede fase, dan ben je daardoor eigenlijk al gedoemd om maar je basis te verdedigen. De stormbreaker wordt in het schild gestoken en een enorme stormram doorbreekt de verdediging. Vervolgens is het als verdedigende team de bedoeling om drie generatoren te verdedigen, terwijl de aanvallers die à la Siege willen opblazen.

Ook hier speelt dat tactische een grote rol en zeker als solospeler is er bijna geen beginnen aan soms. Is een gevecht niet écht een-op-een, dan ben je er vrij zeker van dat je overlopen wordt en constant neergeknald wordt. Hierdoor raak je jouw armor kwijt en kom je eigenlijk in een neerwaartse spiraal terecht.

Daarom is een potje vaak na de eerste aanval al wel een beetje beslecht. Erg frustrerend, zeker als een potje tot wel dertig minuten kan worden uitgesmeerd. Los van voice-chat is er geen mogelijkheid om te communiceren met teamgenoten en ben je ten dode opgeschreven.

Onderaan de streep is Highguard, in ieder geval in de huidige staat, een game vol tegenstrijdigheden. De game kent een solide gameplaybasis. Gunplay speelt echt lekker weg en ook de movement zit goed in elkaar. Wardens zijn niet bijster origineel, maar de verschillende krachten hebben wel elk een rol in het totaalplaatje. Hier ligt het probleem niet zo.

Die zitten in de gameplayloop en de wisselvalligheid ervan. Keuzes op het gebied van flow, map design en technische afwerking zorgen ervoor dat het potentieel niet volledig wordt benut. Het concept van Highguard brengt leuke nieuwe elementen naar het genre, maar in de huidige vorm kan de game de beloftes helaas niet waarmaken.