Donkey Kong Bananza Review - Een zalige bananasplit?

Mario mag met vakantie en Donkey Kong duikt de mijnen in om het stokje over te nemen. Donkey Kong Bananza is hier, de eerste 3D-platformer met de grote gorilla in lange tijd. In onze Donkey Kong Bananza review lees je hoe deze exclusieve Nintendo Switch 2 game in de smaak valt.

Dat Donkey Kong Bananza gemaakt is door het team dat Super Mario Odyssey maakte, spat vanaf het eerste moment van het scherm. Kleine geluidjes, de manier van presentatie en hoe het verhaal aangeleverd wordt; je zou bijna denken dat deze nieuwe 3D-platformer een direct vervolg is.

Gelukkig is daar geen sprake van en staat het avontuur van Donkey Kong en een 13-jarige Pauline keurig op zichzelf. De goedlachse primaat heeft zijn hele eigen manier van spelen, die indruk maakt op technisch vlak. Met zijn grote armen en kracht slaat DK door vrijwel iedere omgeving heen.

Tunnels graven, stenen uit de grond trekken en vijanden in elkaar beuken is voor Donkey Kong geen enkel probleem. Het is indrukwekkend om te zien hoe de game toelaat dat vrijwel elk soort terrein dat DK logischerwijs kapot zou kunnen maken te verwoesten is. In Breath of the Wild zie je een berg en kun je die beklimmen. In Donkey Kong Bananza zie je een berg en kan die tot op het laatste stukje rots kapot.

Dat maakt al snel dat je als kind in de snoepwinkel alle kanten op rent zodra je voor het eerst in één van de Layers terechtkomt. Het spel bestaat uit verschillende van deze gebieden, Layers genaamd, die je onderweg tijdens het verhaal tegenkomt. Iedere wereld heeft zijn eigen thema en is steeds weer kleurrijk of vol creativiteit waardoor je er urenlang in rond kan rennen zonder je te vervelen.

Het doel van het duo is om bij de planeetkern te komen om zo hun grootste wensen in vervulling te laten komen. Maar dan moet je daar natuurlijk wel eerst nog komen. Dat kan nog wel eens een uitdaging zijn. Niet vanwege de moeilijkheidsgraad (die in de eerste helft van de game bijna niet aanwezig lijkt), maar vanwege de verzameldrang die binnen de kortste keren overneemt.

Donkey Kong Bananza is stiekem gewoon een gigantische collect-a-thon verpakt als een 3D-actieplatformer. Dat was Super Mario Odyssey ook al (maar dan met minder actie), maar in Bananza is het belangrijk om constant Banandium (kristallen bananen) en fossielen te verzamelen.

Voor elke vijf Banandium Gems krijgt DK namelijk een skill point, waarmee je tal van nieuwe moves en aanvallen kunt vrijspelen. En doordat in elke omgeving vrijwel alles te slopen is met die brute baviaan, begin je al snel iedere omgeving uit te kammen alsof je leven er van afhangt.

Onderweg vind je meer dan alleen Banandium Gems, want ook zijn er allerlei fossielen om te vinden. Daarmee koop je allerlei outfits voor zowel Donkey Kong als sidekick Pauline. Niet alleen zorgt het voor ontzettend leuke combinaties die er cool, kleurrijk of simpelweg krankzinnig uitzien, maar ook heeft zo’n outfit een functie.

Kleding brengt een bepaalde statusboost met zich mee, zoals twee keer zoveel energie hebben in een Bananza-vorm. Dat heeft een duidelijke invloed op de gameplay tijdens het vechten, waardoor je met reden ieder fossiel dat je ziet, probeert te verzamelen. Het is niet zomaar werk om je bezig te houden.

Wat wel meer bezigheidstherapie is, is de co-op modus. Deze werkt vergelijkbaar als die van Super Mario Odyssey. Toen was de ene speler Mario en de andere Cappy, maar wie als de vliegende hoed speelde, had een stuk minder spelplezier. Dat is nu weer het geval, al heeft speler 2 wel iets meer invloed op de spelwereld.

Speler 1 krijgt in Bananza controle over Donkey Kong en speler 2 is Pauline. DK heeft nog volledig toegang tot zijn moveset als wanneer je in je eentje speelt, maar speler 2 kan als Pauline rotsblokken afvuren met haar stem. Hiermee kun je als tweede speler vrijwel iedere omgeving helemaal met de grond gelijkmaken of vijanden verslaan.

Het is vooral leuk voor de jongere spelers die samen met hun grote broer, zus, vader of moeder meespelen. Maar een volwaardige co-op-ervaring is het natuurlijk niet. Zie het vooral als een leuk extraatje.

Onderweg verzamel je met het dynamische duo, dat op leuke wijze steeds verder naar elkaar toe groeit, ook nog verschillende Bananza-transformaties. Onderweg naar de planeetkern raken DK en Pauline namelijk in gevecht verzeild met de kwaadaardige VoidCo, onder leiding van Void Kong.

Maar om de vele creatieve bazen te bestrijden die je onderweg tegenkomt, heb je soms wat meer kracht nodig. Daar komt de interessantste mechanic van de game bij om de hoek kijken: de Bananza-transformaties. Hoewel je deze vaak maar voor korte tijd kunt gebruiken, is het constant leuk om in deze vormen door de omgevingen te razen.

Of dat nu is als giga-gorilla met een mega-aanval of een ooievaar die tijdelijk kan zweven en bommen kan lossen; iedere vorm is uniek, bestuurt heerlijk en maakt het platformen erg dynamisch. Wel zie je soms dat het spel soms wat moeite heeft om te draaien in uiterste momenten, iets wat het meest opvalt wanneer je in een Bananza-transformatie zit.

In de Kong Bananza-transformatie beuk je al heel snel veel stenen gelijktijdig kapot. Als op dat moment ook veel vijanden op het scherm zijn of het goud je om de oren vliegt, zie je de framerate soms inkakken. In rustigere momenten merk je dat de game dit ook bewust doet om impact van klappen harder aan te laten voelen, maar op drukke momenten zie je ook dat het een hardwarelimitatie is en dat is toch jammer.

Minstens net zo jammer is het feit dat Donkey Kong Bananza een aantal bizarre checkpoints heeft. In de latere uren van dit pakweg 20 uur-durende avontuur, als je ook wat van de omgevingen doorspit om extra bananen te vinden, zijn er een aantal checkpoints die niet te verklaren zijn.

Wegens mogelijke spoilers kunnen we niet heel erg uitwijden over hoe en waar deze checkpoints precies zitten, maar ondergetekende kon zijn haren er wel van uit z’n kop trekken. Het is niet uit te leggen dat een baasgevecht niet simpelweg opnieuw begint als je dood gaat, maar dat je in plaats daarvan hele platformuitdagingen in aanloop naar een gevecht opnieuw moet doen. 

Daar is niks leuks aan. Als je flinke tijd zit te strijden om een gevecht te winnen en het net niet lukt, frustreert niets zo erg als slechte checkpoints die je té ver terugsturen. Het laat een zure nasmaak in een anderzijds uitstekend avontuur. Een avontuur waarvan de speeltijd gerust nog verdubbeld gaat worden om alle andere geheimen in iedere wereld te ontdekken.

Dat we gelijk na het uitspelen van Donkey Kong Bananza met liefde nog eens 20 of misschien wel 30 uur in de game willen steken, spreekt boekdelen voor de nieuwe 3D-actieplatformer. Nintendo levert in grote delen de tweede toptitel af voor de Nintendo Switch 2, zelfs al laat Bananza op sommige momenten al de hardwarelimitaties van het systeem zien. Gelukkig stoort het niet vaak.

Wat wel storender is, zijn de slechte checkpoints. Als je daar doorheen kijkt (of simpelweg niet sterft) is Donkey Kong Bananza een geweldig avontuur dat zowel alleen als in co-op leuk is om te spelen. De aap met zijn stropdas imponeert wat dat betreft flink met diverse, kleurrijke omgevingen, krankzinnige krachten en dat allemaal in een speeltuin vol plezier.