Destiny 2 The Edge of Fate springt de afgrond in [Review]

Destiny is al sinds 2014 een bekende naam en pionier op het gebied van live-service games. Het tweede deel is inmiddels ook alweer acht jaar oud, maar luidt met The Edge of Fate een compleet nieuwe saga in. In onze Destiny 2 The Edge of Fate review lees je of dat een goed idee was.

Het rommelt al een tijdje bij Bungie, de ontwikkelaar van Destiny 2. Waar de vorige uitbreiding, The Final Shape, op fenomenale wijze de Light & Dark-saga afsloot en fans dachten dat Destiny 3 om de hoek moest staan, bleek niets minder waar. In plaats daarvan wordt gewerkt aan Marathon (waar flinke controverse om is) en wordt met The Edge of Fate een nieuwe saga gestart in een game die inmiddels bijna tien jaar oud is.

Die leeftijd valt af te zien aan het spel zelf. Grafisch is Destiny 2 al jaren niet meer moeders mooiste, wat vooral aan de modellen van de personages te zien is. Omgevingen, waaronder de nieuwe planeet Kepler, ogen prima dankzij de artstyle die veelal goed de sfeer weet over te brengen. 

Een oude treincoupé die als brug dient om je te teleporteren naar een nieuw gebied op Kepler intrigeert. Helaas wordt het trucje in de pakweg elf uur-durende campaign wel snel oud en weten spaarzame, coole momenten het verhaal niet te redden. De zevende uitbreiding begint langzaam op The Walking Dead te lijken; er komt meer van hetzelfde bij.

Wie hoopte fris in te kunnen springen als nieuwkomer kan die ook uit het raam gooien. The Edge of Fate moet het startpunt zijn van een nieuwe saga in Destiny 2, maar je komt als verdwaalde puppy binnen zonder dat je enig idee hebt wat er gaande is. Dat geldt soms overigens ook voor fans van het eerste uur.

Dat wil niet zeggen dat The Edge of Fate helemaal niet de moeite waard is. Het fundament van Destiny 2 is nog altijd belachelijk goed. Weinig first-person shooters schieten zo lekker als Destiny 2 en in The Edge of Fate is dat nog altijd het geval, ongeacht het wapen dat je opraapt.

Wat daarbij helpt, is dat The Edge of Fate een nette reset brengt voor het Light-level van eenieders Guardian. Iedereen begint bij 10 en vanaf daar verzamel je constant nieuwe wapens en gear met hoger level om zo sterker te worden. In combinatie met het nieuwe World Tier-systeem nodigt het snel uit om met vrienden missies te doen.

De cyclus van schieten, herladen, kills maken en vervolgens nieuwe wapens rapen blijft erg goed. Al helemaal met alle systemen die over de jaren zijn toegevoegd om builds te maken en als je daarmee een boss battle wint, juich je nog altijd in volle borst. Helaas wissel je die euforische kreten in The Edge of Fate ook vaak af met gevloek.

In The Edge of Fate worden een paar mechanieken toegevoegd die wat omgevingspuzzels toevoegen binnen de verschillende missies. Eén daarvan is dat je tijdelijk verandert in een kleine energiebal, waarna je binnen bepaalde tijd een parcours moet afleggen om zo verder te komen. 

Het doet denken aan Samus’ Morph-ball, maar Destiny 2 is duidelijk niet gemaakt voor deze mechaniek. De eerste drie keer is het prima om zo door een omgeving te lopen, maar soms weet je niet goed waar je heen moet, doordat het levelontwerp niet altijd goed aangeeft waar je moet zijn. Andere keren voelt het als bezigheidstherapie om de speeltijd op te rekken of is het platformen slecht te doen, waardoor je vloekend en tierend achter je scherm zit.

Een andere nieuwe vaardigheid komt in de vorm van een geweer waarmee je kunt teleporteren door op satellieten te schieten. Deze glitchten meerdere keren in onze speelsessie, waardoor we missies (die bijna voltooid waren) opnieuw gestart moesten worden. Dit, samen met een ander spelmechaniek waardoor je kunt softlocken als je alleen speelt, zorgt voor ontzettend veel irritatie en een belabberde ervaring.

Bungie heeft na The Edge of Fate nog de Renegades-uitbreiding op de planning staan, tevens onderdeel van Destiny 2: Year of Prophecy, maar de ontwikkelaar kan zich beter richten op Destiny 3. De nieuwste uitbreiding is niet de manier waarop je een nieuwe saga wil lanceren en laat een zure nasmaak achter. Voor nieuwkomers is het, ondanks wat halfhartige pogingen, geen goed instappunt.

De kern is nog altijd ijzersterk dankzij heerlijke schietijzers en leuke build crafting. Helaas is het verhaal van The Edge of Fate niet om over naar huis te schrijven en zorgen de nieuwe mechanics veelal voor frustratie in plaats van plezier. Tel daar wat glitches en softlocks bij op en het is tijd duidelijk dat Destiny 2 zijn beste tijd wel heeft gehad.