Welke games zorgen voor een haat-liefdeverhouding?

Welkom bij een gloednieuwe rubriek hier op XGN: de Vraag Maar Raak. Elke vrijdag leggen we redactieleden een vraag voor en ook jij mag natuurlijk lekker reageren en mee discussiëren. De vraag van deze week is: met welke game heb jij een haat-liefdeverhouding?

Mijn haat-liefde verhouding met Souls-likes stamt al helemaal vanaf de eerste Demon's Souls. Ik importeerde de game uit Japan, de game was immers nog helemaal niet uit in het Westen. Ik begreep er alleen helemaal niets van, kwam niet eens voorbij de eerste boss (die spin). Ik heb de game toen in de kast gegooid, om er een half jaar niet naar om te kijken.

Daarna heb ik de game er toch maar weer erbij gepakt, waarna het ineens 'klikte'. Demon's Souls is nog steeds verreweg mijn meest gewaardeerde 'Souls' game, misschien in concurrentie met Elden Ring. Toch is de haat-liefde gebleven. Ik heb ze bijna allemaal gespeeld. Dark Souls (I, II en III), Blodbourne, Lies of Pi, The Surge en natuurlijk Elden Ring.

Ik kom er alleen achter dat ik er niet steeds het geduld meer voor heb om de patronen van de bosses te leren, uren te oefenen zonder vooruitgang of de 'one blow finishes' te moeten incasseren. Git Gut? Ja prima, maar er zijn nog zoveel andere games die nodig gespeeld moeten worden... – Chris

De reeks waarmee ik een haat-liefdeverhouding heb? Nou, dat is makkelijk! Dat was Hollow Knight tot voor kort. Ik heb de game op Switch, PC en PS5 (twee keer gekocht, één keer via PS Plus Essential), maar ik zat in de game telkens weer vast op hetzelfde punt.

In het eerste gebied van de game, wanneer je de False Knight verslagen hebt. Ik miste elke keer waar ik naar toe moest, maar na de releasedatum trailer van Hollow Knight Silksong ben ik een avondje de game weer gaan spelen met een vriend van me die de game al uitgespeeld had.

Samen zijn we op zoektocht gegaan naar waar ik verder moest. Inmiddels ben ik volop verknocht aan het spel en maakt het spel een veel betere indruk. Was de reden om de game te haten ongegrond? Absoluut! Ontwikkel ik inmiddels liefde voor de game? Jazeker! – Luuc

Ik heb een beetje een moeilijke relatie met de Life Is Strange-spellen, en dan met name de delen waar de voornaamste personages tieners zijn. Aan de ene kant vind ik de games fantastisch, en de narratieve aard is ook precies waar ik van houd. Aan de andere kant kan ik mij flink storen aan het acteerwerk. Vreemd, want Ashly Burch speelt Chloe, en als Tiny Tina en Aloy vind ik haar helemaal fantastisch.

Toch kijk ik scheel elke keer ze 'chacka bra' oppert. Is het omdat ze tieners spelen, of is er iets in hun stemmen wat niet goed op mij overkomt? Ik weet het niet, maar ik ben er nooit blij mee.

In True Colors en Double Exposure is dit een stuk minder. Die zijn op qua verhaal een tikkeltje minder (vooral Double Exposure, True Colors is stiekem mijn favoriet), maar het acteerwerk is in mijn ogen zoveel beter dat ik ze hoe dan ook met meer plezier speel. - Arran