Met deze games vermaken wij ons dit weekend - Franse vibes en old-school games

De werkweek is bijna ten einde en het weekend staat voor de deur. Maar wat staat er voor onze redacteuren (en jou) op de planning qua games voor dit weekeinde? En wat is er de afgelopen dagen eigenlijk allemaal gespeeld?

Ik heb deze week Clair Obscur: Expedition 33 weer opgepakt en ben een flink eind opgeschoten. Ik weet niet wat het met Franse ontwikkelaars is, maar de game doet me op een of andere manier heel erg aan A Plague Tale denken. 

Natuurlijk de Franse invloeden, maar ook de fantastisch uitgewerkte omgevingen, een serieuze ondertoon met dood en verderf, mooie karaktermodellen (en vrouwelijke leads) en een vrij klein ontwikkelteam. De gameplay is totaal anders, maar de 'vibe' is er wel degelijk. 

Hoewel de game absoluut niet perfect is, vermaak ik me er enorm mee. Ik ben bijna aan het einde van Act 2, dus de zaken beginnen serieus te worden. Niet alleen de gevechten, maar ook de onderlinge relaties en de verhaallijn. Voor het eerst sinds lange tijd ben ik écht benieuwd hoe dit eindigt.

Mijn vrienden en ik zijn begonnen met Sworn. Dat is een roguelite die heel erg aanvoelt als Hades. Het heeft iets minder charme en diepgang in het verhaal, maar daar tegenover staat dat we het dus lekker met zijn vieren kunnen spelen. Daarnaast heb je verschillende personages, zodat we lekker van elkaar verschillen. Hier zijn we nog wel een paar weken mee zoet.

Daarnaast heb ik mijn weg door de Duck Detective-spellen gemaakt. Deze point-and-click-mysteries hebben een hoop charme en het soort humor dat ik flink kan waarderen. 

Hoofdpersonage Eugene McQuacklin is zo'n typische, hardboiled detective rechtstreeks uit een film noir, wat in heerlijk contrast staat met de aanzienlijk minder serieuze setting. In de eerste game word je bijvoorbeeld ingehuurd om uit te zoeken wie er steeds lunch steelt op kantoor. De avontuurtjes zijn beiden in een uur of twee uitgespeeld, dus ze zijn absoluut je tijd waard.

Deze week ben ik er maar voor gegaan: ik heb de draadloze GameCube controller voor de Switch 2 in huis gehaald. Wie me een beetje kent weet waarschijnlijk al wat ik daarmee als eerste ben gaan spelen. Ik moet zeggen: zelfs 12 jaar nadat de HD-versie van The Wind Waker is verschenen komt de originele GameCube-versie nog goed uit de verf. 

Er zijn zeker wat quality of life-dingetjes die ik zal missen als ik eenmaal wat verder ben in de game. Maar die zitten vooral in sidequests die toch al optioneel zijn. Breedbeeldondersteuning is eigenlijk het enige dat ik tot dusver echt mis, maar dat komt ook doordat Nintendo die lelijke borders heeft op Switch Online. Ik heb het eerder gezegd en ik zeg nogmaals: geef me gewoon zwarte barn doors. 

Overigens is het ook fijn om te merken dat ik niet gek ben. Sinds de release van de HD-versie zie ik regelmatig mensen online zeggen dat de remaster de baspartij van Dragon Roost Island heeft verwijderd. Alleen wist ik vrij zeker dat die partij alleen in op het soundtrack-album te horen was en nooit in de originele game zat. Maar ja, als je die originele game zelf ook al een tijdje niet gespeeld hebt, ga je op een gegeven moment toch aan jezelf twijfelen. Maar ik ben nu op Dragon Roost Island en wat denk je? Geen baspartij. Zegt het voort aan eenieder die probeert te beweren dat de HD remaster deze muziek heeft 'verpest'.

Ik ben afgelopen week verder gegaan met mijn avontuur in Baldur's Gate 3 en ik heb de nodige keuzestress gekregen door de nieuwe subclasses die zijn toegevoegd. Er zijn zoveel leuke, nieuwe combinaties en opties dat het eigenlijk weer de character creator all over again is.

Dit weekend ga ik daarentegen voor een iets meer rechttoe-rechtaan-game en dat is RoboCop Rogue City. Ik heb de game laatst gescoord voor een prikkie in de Steam Sale en nu lijkt mij het perfecte moment om even hersenloos een old-school shooter te spelen en gewoon lekker te knallen.