Is Cronos: The New Dawn de moeite waard om te spelen als horrorfan?

Onze Cronos: The New Dawn Review was zowel lovend, als kritisch over de survival horrorgame van Bloober Team. Om wat dieper in te gaan op de plus- en minpunten, zetten we de redenen om de game juist wel of niet te kopen op een rijtje!

Zoals een wijs man ooit zei: elk voordeel hebt z’n nadeel en lijken op één van de beste horror-survival games ooit heeft dat ook. Cronos: The New Dawn voelt geregeld als een Resident Evil-titel en dat kan zowel positief als negatief zijn.

De ‘veilige’ plekken voelen erg aan als de locaties waar in RE de trader (neem RE4 als voorbeeld) zijn spulletjes verkoopt. Denk ook aan het moeten vinden van een aantal glimmende bekers om een geheime deur te openen.

Leuke mechanics, maar het voelt toch nét even alsof je dit al tig keer hebt gedaan. Tenzij je die kriebels weer hebt om Resident Evil te spelen en niet al wil weten waar alles precies ligt.

In Cronos: The New Dawn heb je keuze uit twee handjes vol wapens om mee te schieten. Variërend van een dubbelloops shotgun tot een zware explosieve sniper. Allemaal leuk en aardig, maar de standaard vijand heeft door de hele game slechts twee headshots van een pistool nodig om neer te gaan.

Ja, je komt in de game geregeld lastigere vijanden tegen, maar ook deze zijn door slim gebruik van de omgeving (explosieve vaten in zo’n beetje elke hoek) ook niet heel uitdagend.

Het geeft meer mogelijkheden om van het verhaal van Cronos: The New Dawn te genieten, maar het voelt af en toe net even iets te makkelijk. En het hergebruik van boss fight maar dan twee in plaats van een enkele verveelt ook snel.

Als je net uit de capsule stapt in het begin van Cronos: The New Dawn zie je al snel iets waar je pas later in de game gebruik van kan maken. Een soort bewegend platform met een groot vierkant in het midden. Mysterieus, want wie weet wat voor goodies je daarmee kan vrijspelen!

In de praktijk is dat slechts een uitzondering, aangezien de meeste upgrades die je vindt voor jouw ruimtepak slechts sporadisch nodig zijn. Alleen zodra je ze vindt, wordt er even daaromheen verwacht dat je leert hoe ze te gebruiken.

In de rest van de game is gek genoeg het voorwerp dat je al vroeg in de game vindt veel meer nodig om voortgang te boeken, maar de andere twee bijna niet. Of op een manier dat het voelt alsof ze dat zelf ook wisten bij Bloober Team en nog maar eventjes zeer geforceerd een stukje hebben toegevoegd dat makkelijk weggelaten had kunnen worden.

Wij weten ook dondersgoed dat een survival-horrorgame met tijdreizigers niet realistisch is. Maar de mechanics in een dergelijke game kunnen dat uiteraard wel zijn. En ook hier slaat Cronos de plank af en toe mis.

Wapens die alles tot moes schieten kunnen geen simpel slot van een oude, houten deur schieten bijvoorbeeld. Nee, dan moet je een half ziekenhuis doorknallen om de sleutel te vinden.

Dat terwijl andere plekken juist ingenieus zijn afgeschermd waardoor je echt denkt: “Oh ja, nee ik snap wel wat ik hier een ander voorwerp voor nodig heb om doorheen te komen.”

De grootste flop is terug te vinden in een later level, waar je drie voorwerpen moet vinden. Eén van die items ligt in een kantoortje waarvan de ramen al kapot zijn en je alleen over een stoel zou hoeven te klimmen om te bereiken. Maar nee, dat mag niet…

Cronos: The New Dawn wordt geadverteerd als horror-survivalgame, maar om de titel eng te noemen gaat best ver. Met een handjevol schrikmomenten is het wel gedaan.

Ook de vijanden zijn eerder vies te noemen dan écht eng, waardoor je de game eerder zou classificeren als spannend en met een focus op het verhaal. Een kanttekening daarbij is het geregeld vast te zitten na het beëindigen van een gesprek om meer te leren over de wereld van Cronos. Dat nodigt dan ook niet echt fijn uit om te doen.

Een hele grote B verscheen op ons scherm na het voltooien van de eerste playthrough. Prima, aangezien we bepaalde keuzes hadden gemaakt en misschien niet alle logbooks hadden gevonden. Wel hebben we alle katten gered, dus dat moet ook iets waard zijn toch?

Wat blijkt: het boeit helemaal niks wat je zegt en tegen wie, pas op het einde maak je een keuze die bepaalt hoe het verder gaat. En in je eerste playthrough hebben ze allebei een anticlimax.

Pas in NG+ krijg je, wederom op het eind, een andere keuze die als ‘goed’ gezien kan worden. Reden om de game nog een keer te spelen uiteraard, maar het doet de andere ‘keuzes’ een beetje overbodig aanvoelen.