Ghost of Yotei is een liefdesbrief aan Japanse natuur

Na vijf jaar is het tijd om terug te gaan naar Japan. Tenminste, in-game in de wereld van de Ghost. Niet met Jin Sakai, maar met Atsu. In het oude Hokkaido zoekt ze wraak en na zo’n 40 uur spelen haalt ondergetekende dit keer veel meer uit de game dan met het origineel. 

Er kan veel gebeuren in vijf jaar. Toen Ghost of Tsushima uitkwam zaten we bijvoorbeeld allemaal nog in een lockdown. En was ik zelf nog een (ongeduldige) 23-jarige die vrij weinig van de wereld had gezien. In die tijd kun je veel ervaren door bijvoorbeeld op reis te gaan, zoals ik in 2024 deed naar Japan.

Het is makkelijk om verliefd te raken op het land. Zonder dat je er geweest bent, zie je anno 2025 via sociale media snel terug hoe schitterend het land is. Het land dat vele gamers al intiemer kenden doordat ze opgroeiden met honderden games, waarvan het gros zijn origine kent in het land van de rijzende zon.

Zelda, Pokémon, Persona, Yakuza; stuk voor stuk herken je Japan terug in de langlopende reeksen. En dat al tientallen jaren. De regio’s uit Pokémon zijn gebaseerd op Japanse prefecturen, terwijl in Persona en Yakuza gebieden uit onder andere Tokyo vrij letterlijk vertaald worden naar een virtuele wereld. En dan heb je nog Zelda, waarvan iedereen het verhaal kent van Shigeru Miyamoto die zich liet inspireren door zijn avonturen als kind dat speelde in de natuur.

De Ghost-games van Sucker Punch zetten het land op een heel andere manier in het zonnetje. De schoonheid van het land, de connectie tussen inwoners en de natuur; dát is hoe ontwikkelaar Sucker Punch de liefde verklaard aan Japan. Eerst werd met Ghost of Tsushima het gelijknamige eiland de eer bewezen. Nu is het de beurt aan Ghost of Yotei.

Toegegeven, die realisatie zet bij mij pas in na het spelen van Ghost of Yotei. Ghost of Tsushima kwam in de zomer van 2020 uit als zwanenzang voor de PlayStation 4, maar speelde ik zelf pas in de winter die volgde op de PlayStation 5. Sindsdien zijn we bijna vijf jaar verder en tussen het spelen van Jin Sakai’s avontuur en die van Atsu bracht ik zelf een bezoekje aan Japan.

Wat mijn avontuur daar me liet inzien, is hoe onlosmakelijk de eervolle cultuur en het respectvol met elkaar omgaan heerst. In de drukste stad op aarde is het in elke overvolle metro muisstil. Midden in de neonverlichte straten stuit je zo op een tempel die overdag door honderden mensen wordt bezocht om een gebed te doen.

In de 21e eeuw lijken de grote Japanse steden als Tokio, Osaka en Kioto zo enorm op andere grote steden, maar in de kantlijn is alles anders. En dat begint bij de bevolking en in het verlengde daarvan het respect dat er is voor elkaar en de directe omgeving. En het is in dat laatste dat Ghost of Yotei schittert.

De wind gidst je door de wereld van missie naar vossenhol of één van de vele altaren waar je nieuwe skill points verzamelt. In de wereld van Ghost of Yotei is het constant de natuur en zijn wondere wezens die Atsu bij de hand pakken. Zoals wanneer je een klein vogeltje ziet vliegen die je naar altaar probeert te leiden. 

Atsu is, net zoals Jin dat was, één met haar omgeving en lijkt de taal van het dierenrijk te spreken, zoals ook terug te zien met de band die ze opbouwt met de wolven in Ezo. Eenmaal bij zo’n altaar is het tijd voor een diepe buiging, een teken van respect dat de Japanse bevolking zo typeert.

Die waardering komt bij Atsu ook naar voren via de sumi-e activiteiten. Even vergeet je alle zorgen in de wereld, of die gruwelijke wraaktocht, om een schilderwerk te maken van een prachtig strand, een schitterend bos of een kleurrijk veld vol fleurige fauna. 

Zulke schitterende natuur verdient het om gekoesterd te worden, iets waar ze in Japan bijzonder goed in zijn. Elke straathoek in één van de drukste steden ter wereld is brandschoon, zoveel respect heeft men voor haar omgeving in Tokio. Daar kan iedereen een voorbeeld aan nemen.