Column: Van Super Mario tot Yakuza: hoe gamen mij op onverwachte momenten raakte

Er zijn gamers die precies weten waar het begon. Het eerste moment. Die ene console. Dat ene spel. Bij mij ligt het ingewikkelder. Mijn liefde voor games is geen rechte lijn, maar een verhaal met omwegen, pauzes en onverwachte wendingen. En uiteindelijk komt alles samen bij één serie die al jaren boven alles uitstijgt: Yakuza.

Ik ben geen gamer geworden door realisme, grafische kracht of online competities. Ik werd een gamer door Super Mario. Door vrolijke deuntjes, muntjes jagen, sprongen, geheimen én Yoshi werd ik op slag verliefd op gamen. In mijn kindertijd deed ik niets lievers dan op de Game Boy spelen en voordat ik het wist, werd ik toen een gamer in hart en nieren.

Sindsdien zijn er veel games de revue gepasseerd, waarbij het altijd een lastige vraag is als mensen vragen: wat is je favoriete game? Toch kan ik die vraag wel beantwoorden.  The Witcher 3 is voor mij nog steeds de allerbeste game ooit gemaakt. In die game klopt alles. Zodra ik een paard zie in welk ander spel, mis ik Roach en de magie van die wereld was gewoon echt een dikke 10.

Ik vind The Witcher 3 technisch gezien ook erg goed in elkaar zitten. Maar de beste game ooit hoeft er niet automatisch voor te zorgen dat dit dan ook de serie is die je het tot het diepst in je ziel raakt. Want andere Witcher games boeiden me niet en ik ben (nog) niet eens heel erg hyped over een nieuw deel. Maar voor ik inga op die liefde voor welke serie dat wel is, gaan we eerst even terug naar mijn jeugd.

Er zit namelijk een vreemde breuklijn in mijn gameleven. Van mijn 13e tot mijn 18e speelde ik nauwelijks games. Het is niet iets waar ik actief voor heb gekozen, het leven liep gewoon zo. Er waren andere interesses, denk ik. Misschien heb ik ergens wel gedacht: gamen is leuk als je een kind bent, nu ben ik ‘volwassen’ – alsof je dat al op je 15 bent (ahum). Maar toen gebeurde het.

Ik was 18, had mijn VWO-diploma gehaald en mocht kiezen: een auto met rijbewijs of een Xbox met Halo. Een paar dagen eerder was ik helemaal verliefd geworden bij iemand toen ik een Xbox zag met Halo en de keuze was snel gemaakt. Wat klonk er fijner in de oren: die soundtrack van Halo of een ronkende motor? Voor mij was dat het eerste. Nog altijd krijg ik kippenvel als ik die soundtrack hoor. En ineens zonder dat ik het realiseerde: was ik wéér een gamer. Door Halo merkte ik dat ik het jammer vond dat ik mijn passie voor gamen jarenlang aan de wilgen had gehangen.

Wat volgde was een obsessie. Shooters, shooters en nog meer shooters. Reflexen, headshots, scores. Het was intens, competitief en verslavend en alles wat ik mijn kindertijd niet mocht spelen. Toen draaide alles om Nintendo en kindvriendelijke games. Oh en Mortal Kombat stiekem bij een vriendje, maar daar praten we niet over. Toch hield die liefde geen stand.

Langzaam maar zeker merkte ik dat het vuur doofde. Niet omdat shooters slecht werden, maar omdat ik er minder in vond. Steeds weer mensen afknallen. Ik merkte dat ik verstomde ofzo. Daarvoor speelde ik geen RPG’s omdat ik daar het geduld niet voor had, maar toch ging ik het proberen. Want waren er geen games met een goed verhaal? En zo ging ik over naar langere games met prachtige (fantasy)-verhalen. Vaak had ik hetzelfde: een hele reeks van dezelfde soort games van een serie boeide me vaak niet. Steeds had ik het voel: dit is meer van hetzelfde.

En toen waren daar de Yakuza-games. Die serie heeft me compleet betoverd en weggeblazen en dat is tot op de dag van vandaag. Huilen bij een game? Bestaat dat? Jazeker. Er is geen serie die me vaker aan het huilen heeft gekregen dan deze reeks. Want je denkt misschien dat de serie knotsgek is, en dat is het ook wel, maar aan de oppervlakte zit je eigenlijk non-stop triple A films te kijken waarin je zelf de hoofdrol speelt. En de absurditeit en tragiek naast elkaar weten me steeds weer tot het diepste in mijn ziel te raken.

Ik schreef eerder recensies over bijvoorbeeld Yakuza Like a Dragon en Yakuza Kiwami en merkte tijdens het schrijven iets bijzonders: ik analyseerde niet alleen een game, ik verdedigde een wereld. Alsof ik wilde uitleggen waarom deze serie meer was dan wat je aan de oppervlakte ziet. En wat mij betreft de boodschap wilde uitstralen: er kunnen niet genoeg Yakuza-spelers zijn. Ga het spelen!

Voor mij is Yakuza inmiddels al jarenlang de beste gameserie aller tijden. Technisch is het niet eens perfect, maar dat hoeft voor mij niet om er de meeste plezier uit te halen. Voor mij draait gamen om authenticiteit en dat het iets oproept. Niet elke game hoeft de beste ooit te zijn. Sommige games hoeven alleen maar eerlijk te zijn. En dat is precies waarom Yakuza voor mij alles overstijgt.

En voor mannen die nu dit lezen en denken: wat zegt ze allemaal? Probeer het gewoon eens. Jullie mogen falen en huilen. En je mag karaoke zingen alsof je leven er vanaf hangt.  Ik kan in ieder geval niet wachten op Yakuza Kiwami 3 & Dark Ties, die op 12 februari uitkomt. Hij verschijnt zelfs op de Switch 2. 
Wat is jouw favoriete gameserie? Heel benieuwd naar! :)