Column: Deze Halo-campagne raakte me harder dan ik ooit had verwacht

Gisteren speelde ik de eerste twee levels van Halo: Combat Evolved. Dit deed ik op de bank samen met mijn man. Ik had verwacht dat ik het leuk zou vinden, maar wat ik absoluut niet zag aankomen is dat mijn hele lichaam erop reageerde.

Zodra de game opstartte en ik de muziek van de game hoorde, kreeg ik meteen kippenvel. Het was niet een klein rillinkje, nee ik had kippenvel all over, op een manier zoals ik dat zelden tot nooit ervaar. Een tinteling wanneer je iets hoort waarbij je moet vragen aan iemand je te knijpen omdat je het niet kan geloven. Zo’n soort gevoel had ik.

Toen ik de controller oppakte en de eerste missie speelde was het bijna alsof ik in één keer synchroniseerde met mijn controller (wat overigens een Halo controller is) en ik even uit  mijn eigen lichaam trad. Ik werd binnen luttele seconden één geheel met wat er op het scherm gebeurde: de eerste ontmoeting met Master Chief, Cortona, de wapens en de gangen van de  Pillar of Autumn en de fantastsche geluidjes van

Niet een klein rillinkje langs mijn armen, maar kippenvel all over. Daarna hoorde ik de vertrouwde geluiden van de Grunts , de wapens en de gangen van de Pillar of Autumn. Alles kwam binnen.

Ik wist niet wat me overkwam.

Toen ik 18 was en mijn vwo-diploma haalde, mocht ik kiezen. Een auto met rijbewijs of een Xbox met Halo. Voor veel mensen zou dat nauwelijks een keuze zijn geweest. Wie zou er nee zeggen tegen een auto en zo’n mega cadeau?

C’est moi. Ik koos de Xbox.

Ik had Halo ergens anders gezien en was meteen gefascineerd. Er was iets aan die wereld, die muziek en Master Chief waardoor ik meer wilde weten. Als kind had ik veel gegamed, maar tijdens de middelbare school was dat langzaam verdwenen. Andere bezigheden kwamen ervoor in de plaats. Gamen hoorde bij een vorige versie van mijzelf.

Tot Halo verscheen.

Door die game werd ik opnieuw verliefd op gamen. Ik stopte ontelbaar veel uren in de Xbox, al speelde ik de campagne destijds gewoon in mijn eentje en op normal. Ik was helemaal geen fanatieke speler die iedere uitdaging op de hoogste moeilijkheidsgraad moest voltooien. Ik wilde vooral in die wereld zijn.

En blijkbaar is een deel van mij daar altijd gebleven.

Een aantal jaren geleden speelde ik de campagne opnieuw. Dit keer niet alleen, maar online in co-op met een goede vriend. Dit keer kozen we voor de moeilijkste graad: Legendary.

Die avonden behoren nog altijd tot mijn warmste gameherinneringen. We hadden het ontzettend gezellig, ook wanneer we voor de zoveelste keer op exact dezelfde plek doodgingen. We probeerden nieuwe tactieken, maakten elkaar gek, maar bleven doorgaan. Ondertussen ontdekte ik iets wat ik zelf niet eens wist: ik kon eigenlijk best goed gamen, als ik mijn best maar deed. En dat was precies wat ik niet wilde in games. Die speelde ik juist om even tot rust te komen.

Maar goed, bij deze game deed ik dus ineens fanatiek mijn best. Aan het einde van de campagne kwamen we muurvast te zitten. Mijn maatje besloot even met zijn hond te gaan wandelen. Toen hij terugkwam, zag hij de aftiteling op zijn scherm. Wat bleek?

Ik had het in laatste gedeelte mijn eentje gehaald.

Voor iemand die zichzelf nooit als bijzonder goede gamer had beschouwd, voelde dat bijna onwerkelijk om Halo uit te spelen op Legendary. Het voelde alsof ik iets had gedaan van buitenproportionele omvang. Je middelbare school halen? Appeltje, eitje. Dit was de real deal!

En toen zat ik gisteren opnieuw op de bank. Dit keer naast mijn man.

Ik zag hem voor het eerst tijdens de allereerste crewmeet van XGN. Op dat moment hadden we natuurlijk geen idee dat we ongeveer 12 jaar later een relatie zouden krijgen. Het leven kan vreemde en vooral leuke routes nemen.

Dat ik juist met hem terugkeerde naar Halo maakte het moment nog intenser. We speelden couch co-op, zoals ik vroeger zo vaak gedaan heb. Om juist met de liefde van mijn leven naar díé game terug te keren samen op de bank, kijkend naar hetzelfde scherm.. well, Harry Potter, eat your heart out. Voor mij was het magisch.

Toen de muziek begon, kwamen al die versies van mijzelf omhoog. Het meisje dat vroeger gamede. De 18-jarige die een Xbox boven een rijbewijs verkoos. De speler die samen met een vriend Legendary trotseerde. De nu 42-jarige vrouw die nu naast haar man op de bank zat.

Ik speelde niet alleen de eerste twee levels van Halo: Combat Evolved. Ik liep opnieuw door mijn eigen verleden.

De muziek was niet zomaar muziek. De geluiden waren niet zomaar geluidseffecten. Ze vormden een directe doorgang naar herinneringen waarvan ik niet wist dat ze nog zó levendig waren.

Na al die jaren voelde het niet alsof ik een oude game opnieuw opstartte.

Het voelde simpelweg alsof ik thuiskwam.

Meer lezen van onze columns? Check ons overzicht.