Tides of Tomorrow Review: Briljant idee dat je compleet overlevert aan anderen

woensdag, 22 april 2026 om 6:28

Tides of Tomorrow is een opvallende narratieve avonturengame van DigixArt, de studio achter Road 96, en verschijnt vandaag voor PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc (Windows). De game speelt zich af op de oceaanplaneet Elynd, waar een allesverwoestende overstroming en een mysterieuze ziekte - Plastemia - het voortbestaan van alle levensvormen bedreigen. Als speler kruip je in de huid van een zogenoemde Tidewalker: een mysterieuze figuur die uit de zee ontwaakt en meerdere voorgangers en opvolgers blijkt te hebben. Aan hem te taak om de langzamerhand in plastic veranderende mensheid te redden en op zoek te gaan naar een geneesmiddel.

FAQ

Wanneer komt Tides of Tomorrow uit?
Tides of Tomorrow lanceert op 22 april 2026, op PS5, Xbox Series S|X en PC.
Is Tides of Tomorrow een Single Player game?
Ja en nee. Je speelt het spel in Single Player modus, maar je acties worden beinvloed door anderen en jij beinvloedt het spel van anderen. DigixArt noemt dit asynchroon multiplayer.
Is Tides of Tomorrow een verhalende game?
Ja, het verhaal is erg belangrijk in Tides of Tomorrow. Je keuzes en die van anderen bepalen de uitkomst, de complexiteit en vorm van zowel de gameplay als het verhaal.

Eén in een lange keten

Wat Tides of Tomorrow bijzonder maakt, is de manier waarop het verhaal wordt verteld. De game is in essentie singleplayer, maar maakt gebruik van een asynchroon multiplayersysteem dat maker DigixArt Online Story‑Link noemt. Iedere speler kiest aan het begin een “verhaalspoor” van een andere speler - bijvoorbeeld een vriend, streamer of willekeurige Tidewalker - wiens eerdere keuzes invloed hebben op jouw wereld. NPC’s reageren anders, gebieden zijn meer of minder zwaar bewaakt en sommige missies verlopen totaal anders, afhankelijk van het gedrag van degene die je volgt.

Tijdens het spelen zie je zogeheten echoes of visioenen: schimmen die laten zien welke keuzes je voorganger maakte en welke paden hij of zij bewandelde. Je bent niet verplicht hetzelfde te doen, maar het kán wel. Soms moet je zelfs een andere keuze maken, bijvoorbeeld als je voorganger ergens een schuilplaats in duikt. Doe jij dat ook, dan zal een langslopende wachter je daar vinden, want die plek is nu bekend. Op jouw beurt laat jij weer tips, voorwerpen en je keuzes achter die de ervaring van toekomstige spelers bepalen. Zo ontstaat een voortdurend veranderend, collectief verteld verhaal.

Constant veranderende wereld

Hoe werkt dat in de praktijk? Tijdens je run bezoek je diverse locaties. Elke locatie wordt beïnvloed door de Tidewalker die je op dat moment volgt. Heeft hij stennis lopen scheppen en bijvoorbeeld de plaatselijke heerser beroofd, dan zal jij een stuk onvriendelijke behandeld worden, zal de beveiliging sterk verhoogd zijn en kan het zelfs zijn dat waar jij voor komt (het onmisbare Ozen of een specifiek voorwerp) simpelweg niet meer aanwezig is. Ook kunnen trappen, bruggen en meer gemaakt of juist vernield zijn. Jouw spelervaring is dus sterk afhankelijk van wat jouw voorganger uitgespookt heeft.

Het omgekeerde gebeurt ook: als jij een paar flessen Ozen over hebt, kan je die achterlaten voor de volgende Tidewalker. Kies je ervoor om de buit zelf te houden, dan maak je het voor je opvolger een stuk lastiger. Je bevindt je dus echt in een ‘keten’ van spelers. Dit werkt erg goed en je krijgt ook regelmatig te zien wat jouw acties voor consequenties gaan hebben voor je volgers. Die gevolgen gaan ook verder dan simpelweg de tidewalker voor en achter je, soms zijn er meerdere Tidewalkers nodig die hetzelfde doel voor ogen hebben om iets echt te laten lukken.

Een wereld met veel gezichten

De wereld van Tides of Tomorrow wordt bevolkt door verschillende facties, zoals de meedogenloze Marauders, pragmatische Reclaimers en mystieke volgelingen die het verleden vereren. Elke factie heeft zijn eigen eiland die ze naar eigen inzicht ingericht hebben.

Jij, als tidewalker, laveert tussen de diverse eilanden heen en weer, al naar gelang je het verhaal wil voortzetten. Tijdens elke reis maak je een keuze voor je nieuwe bestemming, wat één van de facties kan zijn, of een optioneel bezoekje aan een drijvende winkel, uitdagende race of zelfs een gevecht, met een ruime beloning.

Die beloning kan erg goed van pas komen, want door de Plastemia snakt iedereen naar zuurstof, wat in de vorm van capsules Ozen genuttigd kan worden. Ook jij hebt Ozen nodig. Elk bezoek aan een eiland kost je twee Ozen capsules en die capsules zijn zo ongeveer het meest schaarse goedje op de planeet. Je bent dus steeds op de uitkijk naar nieuwe Ozen capsules, terwijl de half-plastic mensen om je heen ook snakken naar adem. Geef je je Ozen weg aan iemand die hartstikke ziek is, of houd je je voorraad liever zelf? Plunder je de opbergplekken waar je voorgangers mogelijk wat spullen achtergelaten hebben, of stop je er juist zelf wat bij?

De game zit vol van dit soort keuzes. Het houdt niet op gedurende de 10-15 uur (afhankelijk van je speelstijl) durende run. Je keuzes hebben natuurlijk niet alleen invloed op de andere Tidewalkers, ook het resultaat van je eigen run wordt erdoor beïnvloed. Afhankelijk van je acties en hoe goed je gespeeld hebt, kan je één van vijf verschillende eindes. Dit geeft de game een behoorlijke herspeelbaarheidswaarde Wij hadden in ieder geval meteen na de credits de neiging om een nieuwe run op te starten.

Fraaie graphics, hier en daar een hapering

De wereld van Elynd ziet er bijzonder uit. Overal drijven of liggen plastic flessen en ander plastic afval. Ook de eilanden zijn bezaaid met afval en geplastificeerde mensen. De boodschap is dus alom aanwezig: misschien hebben de mensen zelf wel die Plastemia veroorzaakt en hadden ze beter op de natuur moeten letten. Toch ligt het ecologische er niet eens zo heel dik op. Natuurlijk, één van de personages die je onderweg regelmatig tegenkomt is helemaal fan van de plaatselijke walvis-achtige mereid en zelfs haar eigen leven zou opgeven voor deze vissen die juist grootschalig bejaagd worden om hun eitjes en hun vlees.

Toch voelt de game nooit ecologisch zwaar, mede door -ondanks de vele rommel en blikjes- de fraaie en kleurrijke omgevingen. Zelfs de geplastificeerde mensen zien er kleurrijk uit, alsof het plastic als een olielaagje over hun huid verspreid is.

Over het algemeen draaide de game op onze base PlayStation 5 prima, al hadden de karakters soms even wat moeite om de gesproken teksten bij te houden. Het zwaar vervuilde en driftig golvende zeewater ziet er realistisch uit, terwijl de diverse eilanden een heel duidelijke eigen stijl hebben.

De kleurrijke “plasticpunk”-stijl in combinatie met de regelmatig vele morele keuzes leveren een fraai geheel op dat je steeds doet verlangen naar meer. Hoe gaat het aflopen, gaat het je lukken om de wereld te redden, en zoja, wat betekent dat dan voor mens en dier?

De vreemde asynchrone multiplayer opzet is daarbij heel bijzonder en werkt geweldig. Het benadrukt nóg meer dat je er niet alleen voorstaat, maar dat je acties gevolgen hebben. Niet alleen voor je eigen spel, maar vooral ook voor dat van anderen. Natuurlijk heeft iedereen wel eens zin om de belhamel uit te hangen in een game, maar doe je dat nog steeds als je weet dat je de ‘run’ van een ander aan het verknallen bent?

De wereld redden is niet makkelijk

In Tides of Tomorrow los je als speler geen enkel schot. De gameplay is gevarieerd en dwingt je als speler om steeds met van alles rekening te houden. Die keuzes bepalen hoe ‘leuk’ je run afloopt en of je het einde eigenlijk wel haalt, hoewel de game daar behoorlijk soepel mee omgaat. Tides of Tomorrow is een bijzondere belevenis. Het is typisch zo’n game die niet van één van de grote AAA ontwikkelaars afkomstig is, maar juist daarom zo interessant is.

Door de bijzondere grafische keuzes doet de game niet onder voor de ‘grote broers’, wat een prestatie op zich is.