The Rogue Prince of Persia Review: Dead Cells in een Perzisch jasje?

Hou je van Dead Cells en Hades? Dan wil je even verder lezen Prince of Persia is namelijk terug in een fris, nieuw genre voor de franchise. Doet deze game zijn soortgenoten verbleken met acrobatiek of is er sterk leentjebuur gedaan?

De Prince of Persia franchise heeft talloze games geïnspireerd met haar wall runs, speciale klauterpartijen en het evoluerende vechtsysteem. Het gros van de games in de franchise leunde sterk op deze elementen, terwijl je allerlei avonturen in het kleurrijke Perzië beleefde.

Met The Rogue Prince of Persia verkent de Ubisoft franchise een heel nieuw gebied, waarbij klauteren en de nodige acrobatiek gepaard gaan met roguelite gameplay.

De game start met een gloednieuw verhaal in Perzië, waar je als prins oog in oog staat met de veroveraars van je thuis: de hunnen. Kort gezegd loopt dit niet best voor je af, waarna je wakker wordt in een oase.

Qua verhaal hoef je niet te veel te verwachten. Het begint met je eigen dood en daarna is de rode draad vooral: ga op pad, ren muren op en probeer niet te vaak doorboord te worden. Er zijn wat hints naar grotere intriges en zijmissies, maar echt diepgravend wordt het nooit.

Gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de knipogen naar de franchise, van Sands of Time tot de herkenbare klimpartijen die de franchise zo groot hebben gemaakt.

Wat meteen opvalt is de stijl van de game. De game lijkt qua grafische stijl een beetje op die in Dead Cells en dat is niet onlogisch. De roguelite is namelijk gemaakt door Evil Empire, hetzelfde team dat ook de DLC voor Dead Cells maakte.

De handgetekende graphics zien er gelikt uit en de kleuren spatten nog net niet van je scherm af. De verschillende gebieden in de game zien er ook helemaal anders uit. Je ontdekt verschillende gebieden zoals de Grand Academy, een soort enorme bibliotheek, het dorp van de Hunnen en The Oasis.

Dit laatste is je startpunt, waar je voor het eerst opstaat na de intro van de game. Wat betreft die intro (en het verhaal) hoe je overigens niet al te veel te verwachten. Dit is zo dun dat het op één vel papier past, al is er onderweg weg genoeg te vertellen door de makers.

Het verhaal is bij deze roguelite ook niet het belangrijkste element en datzelfde geldt voor The Rogue Prince of Persia.  Het gaat bij deze game om soepele gameplay en exploratie en daar heeft Evil Empire flink haar best op gedaan.

De verschillende omgevingen hebben altijd meerdere wegen, waar dingen zoals personages en extra missies zijn. De game krijgt hier een beetje diepgang door en geeft je een doel naast je hoofdmissie om je bezig te houden. Zo ontdek je onderweg NPC’s die je dingen laten doen voor extra bonussen later in de game.

Op die manier nodigen de missies vaak uit om de levels uit te kammen op zoek naar het antwoord. De werelden zijn hierdoor meer dan kleurrijke achtergronden waar je doorheen klautert, maar voelen als een soort mini metroidvania omgevingen aan, met de nadruk op mini.

De prins zit goed in de olie als het aankomt op rondrennen in een verwoest Perzië. De besturing van de game is doorgaans dan ook erg eenvoudig en gelikt. Je hebt twee aanvalstoetsen en een knop voor een speciale aanval.

Daarnaast kun je rennen, springen, bukken en dashen en dan hebben we het belangrijkste in de game nog niet genoemd. De wall run. Elke keer als er een muur op de achtergrond te zien is, kun je daar tegenop rennen en dat geeft enorm veel vrijheid.

De animaties terwijl je door de levels heen navigeert zien eruit alsof je al 100 jaar in het circus gewerkt hebt. Maar zelfs de beste acrobaat heeft verbeterpuntjes en dus ook deze prins. Want soms als je echt snel wil handelen, doet de prins niet (meteen) wat je wil en dat kost onnodig leven.

Gelukkig is dat in de gevechten niet het geval, want die verlopen gedurende de hele game soepel en blijft variëren. The Rogue Prince of Persia biedt je talloze wapens van snelle dolken tot chakrams tot brute bijlen en kromzwaarden.

Elk wapen werkt anders en heeft verschillende varianten om vrij te spelen. En dan zijn er nog de medailles die je elke keer een andere perk geven. Meer leven, snellere actie, meer critical hits of een dikkere huid zijn er maar een paar.

De wapens maken de game gevarieerder naarmate je verder komt en dat is ook wel nodig om de sleur buiten de Perzische deur te houden.

De vijanden die je in elk gebied tegenkomt, zijn namelijk altijd dezelfde en blijven ook dezelfde aanvallen houden. Gelukkig zijn het er wel genoeg verschillende en zijn er voldoende gebieden in de game. Bovendien kun je zelf je eigen weg banen naar het eindpunt.

Datzelfde geldt voor de boss fights. Elk gevecht is origineel opgezet, bazen hebben unieke movesets en zitten in toffe arena’s die vaak gebruikmaken van verticale gameplay.

In het begin zijn de bazen uitdagend en spannend, maar je hebt ze vrij snel door en dan sla je ze met gemak in elkaar. Helemaal omdat jij ook sterker wordt dankzij een uitgebreide skill tree die je langzaam vrijspeelt. Voordat je het einde bereikt ben je alleen wel een uurtje of 10 verder, want naarmate je dichter bij de ontknoping komt, hoe lastiger overleven wordt.

Het nieuwe avontuur van Prince of Persia is misschien wat oppervlakkig qua verhaal, maar dat maakt de gameplay meer dan goed. De roguelite mixt de verticale  Prince of Persia gameplay met een Dead Cells jasje en laat je urenlang door Perzië dwalen terwijl je als een blender de vijanden in mootjes hakt. Voor je het weet ben je twee, drie uur verder, dus wees gewaarschuwd.