Review: Xenoblade Chronicles X op Switch 2 voelt meer als patch dan echte upgrade

Xenoblade Chronicles X is met deze Definitive Edition Switch 2 al aan zijn derde leven toe. Na oorspronkelijk op de Wii U gelanceerd te zijn, kwam de game in 2025 naar de Switch. Nu een jaar later, heeft de game een speciale Switch 2 versie gekregen. Die upgrade is met 5 euro niet heel duur, maar levert die upgrade waar voor zijn geld? Wij kijken ernaar in onze review van Xenoblade Chronicles X op de Switch 2.

Het voelt toch wat raar, een game review die al 10 jaar geleden uitgekomen is. Xenoblade Chronicles X is dan ook een game die nu voor de derde keer op een nieuw, opeenvolgend platform uitkomt. Daarmee schaart de game zich in een illuster rijtje met GTA V, Skyrim, Streetfighter 2, Final Fantasy XIV en natuurlijk Pokémon Red en Green. Dat is een mooi rijtje om tussen te staan, maar de vraag is natuurlijk of de game zich aan heeft kunnen passen aan de nieuwe mogelijkheden die de nieuwe generaties te bieden hebben.

In Xenoblade Chronicles X speel je als de Avatar, een van de overlevenden van een crash van het ruimteschip the White Whale. Dit ruimteschip is de aarde ontvlucht om te ontkomen aan een oorlog tussen twee buitenaardse rassen. De White Whale wordt ook aangevallen en komt terecht op de planeet Mira. Daar spat het schip uiteen, waarbij de Lifehold, de plek waar de meeste overlevenden zich bevinden, gescheiden wordt van de rest van de White Whale.

De overlevenden in The White Whale moeten op deze vreemde planeet zien te overleven en de Lifehold zien terug te vinden. Dat is geen gemakkelijke taak, want ze zijn bepaald niet de enigen op de planeet Mira. De gehele planeet wordt bevolkt door tientallen verschillende alien diersoorten, van klein naar heel groot. Het kan dus zomaar zijn dat je een low-level gebied denkt te bezoeken, maar ineens tegen een tientallen meters hoge olifant-achtige aanloopt. Dan wordt het ofwel met rust laten en hopen dat je niet opgemerkt wordt, of heel hard weg vluchten. Niet alle diersoorten zijn vijandig of agressief: sommigen zullen zich alleen verdedigen als jij ze eerst aanvalt.

Mira is meteen ook wel de ster van de game. Mira is groot. De planeet beslaat vier continenten, elk met een eigen stijl. De layout is niet alleen horizontaal, maar ook zeker verticaal. Enorme overhangende punten, kilometershoge restanten van eerder gecrashte ruimteschepen, enorme bomen met complexe takkenstructuren om te beklimmen, de wereld van Mira heeft overal wel speciale uitdagingen en plekken om te ontdekken.

De kaart van zowel Mira als de nieuwe thuishaven New Los Angeles zijn bezaaid met taken. Wie zich niet met het hoofdverhaal bezig houdt, kan de lokale bevolking helpen met hun dagelijkse beslommeringen, onderzoekers helpen met het ontsleutelen van de geheimen van de planeet, of gewoon op jacht gaan.

Zoals gezegd, Mira is heel groot en zeker niet altijd vriendelijk. Dat betekent dat je altijd op je hoede moet zijn en regelmatig in gevechten terecht komt. Vechten in Xenoblade verloopt wel anders dan je gewend bent. Je bent immers niet zelf in control. Jij en je team vechten eigenlijk helemaal zelfstandig, maar je hebt wel veel mogelijkheden om de flow van de gevechten te beïnvloeden.

Dat doe je al ruim voor je in gevecht raakt, door je karakter en overige teamleden bepaalde vaardigheden aan te leren. Die vaardigheden kan je vervolgens in het gevecht activeren, een beetje vergelijkbaar aan hoe dat bij Diablo verloopt. Daarnaast kan je ook bepalen welke vijand het doel van je aanvallen moet zijn, en hoe je teamgenoten zich moeten gedragen. Vallen jullie samen één vijand aan, of is het ieder voor zich? Een extra nuance is dat je bij vijanden ook specifieke delen van de vijand aan kan vallen, in de hoop dat daar extra loot bij vrij komt. Dat lijkt weer erg op de manier waarop Horizon: Zero Dawn speelt.

Gevechten zijn vaak behoorlijk chaotisch. Je valt immers met een team van vier personen één of meer vijanden aan. Bijzonder is daarbij dat hindernissen als muren, bomen of zelfs afstand nauwelijks meegenomen worden: je kan iemand gewoon blijven aanvallen, al staat die vijand midden in een fort. Hetzelfde geldt helaas ook omgekeerd: heb je een vijand achter je aan die duidelijk een maatje te groot is, dan is het enige wat werkt zo veel mogelijk afstand nemen, in de hoop dat hij zijn interesse in jou verliest.

De chaos wordt er niet minder op als je halverwege het spel de Skell ontsluit: een oversized mech die een heel eigen pallet aan vuurkracht en vechtstijl met zich mee brengt. Skells hebben veel vuurkracht, maar zijn door hun grootte nou niet bepaald geruisloos. De kans dat je een grotere vijand achter je aan krijgt is dan ook een stuk groter.

Mira is enorm. Het is maar goed dat er een prima uitgevoerd quicktravel systeem uitgewerkt is, anders zou je uren en uren aan het reizen zijn. Die enorme uitgestrektheid is niet altijd een voordeel. Zeker niet omdat je regelmatig voor een missie een nieuw gebied in gestuurd wordt, waar je flink out-qualified kan zijn. Dan is het enige alternatief om in bekend gebied eerst te ‘levellen’, zodat je een kans maakt. Dat ‘levellen’ of grinden is sowieso onvermijdelijk. Het hoofdverhaal beslaat 15 hoofdstukken, maar elk hoofdstuk heeft specifieke eisen, zoals ‘minimaal x% van continent Primordia verkend, of ‘minimaal level x’. Soms mag je dus uren grinden of zij-missies uitvoeren voor je het hoofdverhaal weer wat verder kan krijgen. Dat is eigenlijk niet meer van deze tijd. 

Het valt niet te ontkennen, Mira ziet er prachtig uit. Dat was op de Switch al het geval en de game heeft nu een speciale Switch 2 patch gekregen. Bij het downloaden hebben wel al meteen wat twijfels: de patch is bijzonder klein. De patch is zo’n 1,2 GB groot en wie de Switch 2 upgrade koopt krijgt nog eens een 3 MB sleutel erbij. Wat brengt de patch? De Switch 2 versie brengt de handheld versie van de game van 720p naar 1080p. Zodra de game op tv gespeeld wordt, kan zelfs op 4K gespeeld worden. Ook de frequentie gaat de lucht in, met maximale frequentie van 60 FPS. 

Helaas kan dit niet verbloemen dat de game in essentie nog steeds een Wii U game is. Een hogere schermresolutie helpt weinig als de textures van de omgeving niet ook een hogere kwaliteit hebben. Helaas blijkt maar al te vaak dat objecten die dichtbij komen nogal grof van texture zijn. Zeker in handheld mode blijft er regelmatig weinig van de pracht en praal over. De karaktermodellen hadden ook best een flinke opfrisbeurt mogen krijgen en blijven nog steeds een beetje houterig. Zeker de Avatar, die brengt nog steeds geen woord uit.

Onze collega Simon reviewde Xenoblade Chronicles X Definitive Edition vorig jaar al voor de Switch. Hij was er bijzonder enthousiast over, en terecht. De game blijft in essentie een enorm grote, uitgebreide game waar je je helemaal in kan verliezen. Nu, een jaar later, hebben we met de Switch 2 release al de derde iteratie van de game in handen. Eerlijk gezegd hadden we van de patch toch wel iets meer verwacht. Het is echt nog te merken dat de game van oorsprong een Wii U game is. De houterige karaktermodellen, onhandige gevechten en lage textures zijn met deze editie niet verholpen en dat is jammer. Daarom krijgt deze Switch 2 release een net iets lager cijfer dan de ‘originele’ Switch versie: daarvoor biedt deze upgrade gewoon net te weinig meerwaarde.