Review: Wolverine bij het handje vasthouden: gaat dat wel goed?!

maandag, 14 september 2026 om 10:03

Mis geen gamingnieuws, techverhalen, LEGO-nieuws, F1-updates, deals, reviews, previews en entertainment meer. Voeg XGN toe aan je Google-favorieten.

Volg XGN op Google

Volg ons op Google Nieuws

Marvel’s Wolverine is een game die vanaf de eerste minuut boeit. Niet alleen vanwege de brute actie, het rauwe geweld en de bekende adamantiumklauwen, maar vooral door de vrij lineaire opzet, die draait om een verhaal in plaats van een grote open wereld die de vrijheid geeft om je eigen plan te trekken.

Het is een game die schommelt tussen furieuze gevechten en rustige, bijna serene momenten. Een game die je voortdurend bij de hand neemt, soms iets té stevig, maar die tegelijkertijd een wereld neerzet die bol staat van potentie. En toch voelt het alsof Wolverine - de man met de adamantiumklauwen - veel te veel bij het handje gehouden wordt. Dat komt tot uitdrukking in de gameplay, maar ook in de verhaallijn.

Wolverine: een ruwe bolster met een heel klein blank pitje

Om Marvel’s Wolverine te begrijpen moet je terug naar zijn wortels. Logan is een man die al meer dan een eeuw leeft, gevormd door oorlogen, trauma’s, experimenten en verlies. Hij is het product van Weapon X, een soldaat van Team X, een mutant die zijn menselijkheid telkens opnieuw moet terugvinden. Ondertussen is hij doorspekt van bruut geweld en soms dierlijke oerinstincten.

Wolverine is geen simpele superheld in de klassieke zin, maar een man met een verbazende complexiteit aan emoties. Vaak is hij bruut maar dat brute komt wel ergens vandaan. Een zwaar verleden dat hem achtervolgt en soms de stoppen doet doorslaan. Hij probeert te functioneren als mens, ondanks zijn verleden.

Het maakt de interactie met de karakters om hem heen des te interessanter. Hij zoekt verbinding, maar weet ook dat hij op elk moment onberekenbaar en moordlustig kan worden. Logan wil goed doen, zelfs als hij weet dat hij daar niet voor gemaakt is. Dat maakt hem menselijker dan menig ander karakter in Marvel's universum. En gaat hij dan los, dan maakt dat nog meer indruk.

Marvel, maar geen MCU

Marvel’s Wolverine staat niet los van het grotere Marvel‑universum, maar het probeert ook niet een Avengers‑achtige schaal te bereiken. De game kent zijn eigen X-universum met Team X en een aantal bekende antagonisten.

Het originele Team X uit de comics zien we hier terug, maar verwacht geen cameo van Peter Parker of andere MCU karakters. Het draait om Wolverine en zijn directe teammaten, voor zover hij daarmee door één deur kan.

Bij de start van het spel is hij zelfs geen onderdeel meer van Team X, maar wordt er door omstandigheden weer terug in gezogen. Je hebt zo het idee dat je een Wolverine 2 aan het spelen bent en het verhaal van de voorgaande editie geskipt hebt.

Dat helpt het verhaal snel op gang, maar geeft je ook het idee dat je iets mist. Interessant dat ook Wolverine daar last van heeft, hij heeft flinke gaten in zijn geheugen, waardoor je ook wel weer meteen een soort verbondenheid voelt met Logan.

Voor een verhalende game komt Wolverines plot opvallend voorspelbaar over. De twist zie je al mijlenver aankomen en de interactie met de Team X leden volgt ook een voorspelbaar patroon, op één moment na, wat er tien seconden daarna al niet meer toe lijkt te doen. Insomniac volgt hiermee een beetje de Netflix formule: ga er vanuit dat de gamer/kijker niet oplet en alles meermalen voorgekauwd moet krijgen.

Eenzaam, maar niet alleen

Einzelganger als Wolverine is, vaak is hij niet alleen. Of hij nu met Sabertooth het gevecht aangaat met Omega Red, of met Mystique een vijandige basis binnendringt, Wolverine is zelden écht alleen. Wat niet bepaald wil zeggen dat ze altijd lekker samenwerken.

Ook Jean Grey maakt haar opwachting als partner van Logan. Deze roodhaar doet al vanaf haar eerste verschijning in de Wolverine trailers enorm denken aan Jesse Faden uit de Control games. Jean en Wolverine hebben een interessante en complexe onderlinge band, die als rode (heh) draad door het verhaal loopt.

Als beiden samen vechten, levert dat extra finisher-mogelijkheden waarbij Jean met haar kinetische krachten vijanden neutraliseert en Logan vervolgens een finishing move inzet. Het levert spectaculaire beelden en verbreedt het arsenaal waar Logan over beschikt, wat over het algemeen vooral gebaseerd is op zijn klauwen en close combat.

PlayStation 5 Digital Edition - Slim - Marvel's Wolverine Limited Edition

EUR649.99

Op voorraad

Koop op bol.

Marvel's Wolverine - PS5

EUR74.9979.99

Op voorraad

Koop op bol.

Marvel's Wolverine: lineair en verhalend

Marvel’s Wolverine is, in tegenstelling tot Insomniac’s eerdere Marvel games Spider-man, voornamelijk een lineaire game. Je volgt een duidelijk pad, van missie naar missie, van confrontatie naar confrontatie. Dat werkt voor Wolverine verbazend prima. De game krijgt hierdoor een zekere focus, logica en consistentie in de verhaallijn die open werelden vaak missen.

De game kent een aantal min of meer open gebieden, waar je als speler enigszins los gelaten wordt. Daar merk je dan ook meteen dat die focus een beetje wegvalt. Je wordt verwacht een aantal specifieke acties uit te voeren en wordt daar dan ook vrij strak naar toe geleid, terwijl je de omgeving juist wil onderzoeken op zoek naar collectibles.

Het probleem is dat deze gebieden focus missen. Ze voelen niet als echte werelden, maar als tussenstations. Ze zijn te klein om echt open‑wereld te zijn, maar te groot om compact en doelgericht te blijven. Het verhaal stokt en je moet het zelf weer op gang brengen.

Bruut beest aan het handje gehouden

Daardoor ontstaat een soort identiteitscrisis: de game wil vrijheid bieden, maar durft dat niet volledig. Het resultaat is dat je soms rondloopt zonder echt iets te doen, op zoek naar de volgende stap in het verhaal. Ondertussen leidt Wolverine je via reuksporen, grote voetstappen of zelfs letterlijk pijlen in de goede richting.

Insomniac lijkt wel bang dat je misschien een collectible zou missen. Je kan whiskey-flessen sparen en ruikt die flessen op tientallen meters afstand. Je kan materiaal-koffers zoeken voor je kostuums en op een honderdtal meters afstand zie je ze meteen enorme blauwe bol oplichten. Er zijn nachtmerrie-deuren waar je extra uitdagingen kan spelen, waarvan de locatie met een soort wortel-achtig spoor verklapt wordt.

Natuurlijk kent elke game kent subtiele aanwijzingen om de speler de goede kant op te sturen, maar dit gaat wel heel ver. Wolverine is bijzonder gewelddadig, maar wordt wel bij het handje gehouden.

Wanneer de game je wél loslaat, is het genieten. De gevechten zijn intens, bloederig en heerlijk kinetisch. Wolverine is geen subtiele vechter. Hij scheurt, hakt, springt, bijt en beukt. De animaties zijn vloeiend, de impact is voelbaar en de vijanden – vooral de vele grunts – vliegen door de lucht en het bloed vloeit rijkelijk. Het is precies het soort actie dat je van Logan verwacht.

De game probeert je nog de keuze te geven om bepaalde setpieces stealthy te spelen, maar dat past gewoon echt niet bij onze brute, harige held. Wij kozen er dan ook vrijwel steeds voor om meteen de volle aanval te kiezen, het is tenslotte Wolverine.

De game wisselt deze episodes af met rustige, bijna serene locaties, zoals bars, het X-Mansion en schuilplaatsen bij vrienden, waar Logan en zijn metgezellen even op adem kunnen komen. Deze rustmomenten werken thematisch goed, omdat ze laten zien dat Wolverine meer is dan alleen een moordmachine. Toch duren ze soms te lang en voelt het alsof de game bang is om te veel actie te bieden, terwijl juist daarin Wolverine het sterkst tot zijn recht komt.

Veel actie met grunts – maar de bossfights stelen de show

Veel gevechten zijn tegen standaardvijanden: soldaten, mutanten, volgelingen van een van de aartsvijanden DeathStroke. Ze zijn leuk, ze zijn bruut, maar na een tijdje worden ze repetitief. De echte hoogtepunten zijn de boss fights en die zijn helaas te spaarzaam.

Wanneer je tegenover een grote vijand staat, komt Wolverine volledig tot zijn recht. De gevechten zijn intens, strategisch, visueel indrukwekkend en emotioneel geladen. Dit zijn de momenten waarop de game laat zien wat het écht kan. Het zijn de momenten waarop je denkt: ja, dit is Wolverine. De game doet op dit soort momenten wat denken aan de betere gevechten uit God of War: actie afgewisseld met cutscenes waarin de overdonderende vijand - of Logan - een gevoelige tik te verwerken krijgt.

Ze komen zeker in de eerste helft van de game weinig voor, maar zijn juist wel de memorabele gevechten.

Fraaie presentatie, sterke sfeer, maar niet altijd even scherp

Visueel is Marvel’s Wolverine een fraaie game. De personages zijn gedetailleerd, de omgevingen sfeervol en de animaties vloeiend. De cinematografie is sterk, de muziek ondersteunt de emoties en de voice‑acting is uitstekend. Maar er zijn ook momenten waarop de game wat minder scherp is: textures die laat laden, omgevingen die wat leeg aanvoelen, animaties die herhaald worden.

Grafisch is de game soms briljant, met een fraai uitgewerkt casino als een van de absolute hoogtepunten, al weet het visuele niveau dat niet overal even goed vast te houden.

Marvel’s Wolverine Review: Fraai, gewelddadig, maar mag het in het vervolg met de handen los?

Marvel’s Wolverine is een fraai, gewelddadig en thematisch sterk Marvel‑avontuur dat Logan neerzet zoals hij hoort te zijn: complex, bruut, menselijk en tragisch. De actie is heerlijk, de bossfights zijn fantastisch en het verhaal is boeiend. De keuze om van Wolverine geen open wereld game te maken is prima geweest. Het helpt de game om focus te houden. Maar de game wordt tegengehouden door zijn eigen voorzichtigheid: te veel handholding, te weinig vertrouwen in de intelligentie van de speler.

Het resultaat is een game die schittert wanneer hij losgaat, maar iets te vaak op de rem trapt. Wolverine die aan het handje gehouden wordt, nog steeds gevaarlijk, nog steeds indrukwekkend, maar Insomniac mag best wat meer vertrouwen in de gamer hebben.

8,0

Lees ook

Meer PlayStation nieuws lezen? Check dan onze hub.

FAQ

Hoe lineair is Marvel's Wolverine?
Marvel’s Wolverine volgt een grotendeels lineaire verhaallijn met vaste missies en duidelijke progressie. Hoewel de game kleine open‑wereldachtige hubs bevat waar je vrij kunt rondlopen, voelen deze gebieden meer als tussenstations dan echte sandbox‑locaties. De nadruk ligt op het verhaal en de actie.
Wanneer komt Marvel's Wolverine uit?
15 september 2026.
Welke versies komen er uit van Marvel's Wolverine?
De game verschijnt in een Standaard Edition met alleen de game en een Deluxe Edition met extra outfits voor Wolverine, extra techniekpunten en vier PlayStation Avatars.