Review: Saint Slayer: Spear of Sacrilege

donderdag, 30 april 2026 om 18:00

Mis geen gamingnieuws, techverhalen, LEGO-nieuws, F1-updates, deals, reviews, previews en entertainment meer. Voeg XGN toe aan je Google-favorieten.

Volg XGN op Google

Sommige games proberen modern te zijn, terwijl andere games je juist een gevoel van vroeger willen geven. Saint Slayer: Spear of Sacrilege is zo’n game. Bij deze game heb je het gevoel rechtstreeks terug te gaan naar de jaren 80. Ontdek alles over de game in deze review.

FAQ

Wat voor soort game is Saint Slayer: Spear of Sacrilege?
Het is een donkere actie 2D game, waarin je het opneemt tegen vijanden in een religieus getinte, duistere wereld.

Waar draait de gameplay vooral om?
De focus ligt op gevechten, het goed timen daarvan en het ontdekken van een mysterieus verhaal.

Is de game geschikt voor casual spelers?
De game lijkt vooral gericht op spelers die houden van uitdaging en een sombere sfeer, dus hij kan wat pittig zijn voor beginners.

PlayStation 5 Disc Edition - Slim

EUR549

Op voorraad

Koop op bol.

Retro titels

Ken je Castlevania van vroeger nog? Daar doet Saint Slayer: Spear of Sacrilege aan denken, inclusief oude animaties en een moeilijkheidsgraad waar je U tegen zegt. Zelfs op de makkelijkste stand ren je niet zonder kleerscheuren door deze game heen.

De game, die voor een tientje te downloaden is, komt uit de stal van ontwikkelaar Lillymo Games. Het Canadese bedrijf heeft al vaker retro-geïnspireerde titels gemaakt, maar met deze game wilden ze makers een soort NES-ervaring neerzetten.

Sinds de release in 2026 wordt de game dan ook gezien als een bewuste ode aan klassiekers, met alle voor en nadelen die daarbij horen. Overigens wat deze titel meteen interessant maakt is dat je een offline co-op functie hebt, waarbij je gelijktijdig hetzelfde mannetje bestuurt, maar in een andere kleur. Daarmee zie je de invloed van nu, want vroeger werkte dit wel anders.

Alsof je een vergeten Castlevania speelt

Zodra je de game opstart, heb je al snel het gevoel met een soort Castlevania game bezig te zijn. De game heeft lineaire levels met moeilijke vijanden op vaste plekken waardoor alles weer net zo aanvoelt als vroeger.

In Saint Slayer: Spear of Sacrilege speel je een gevallen heilige die wraak zoekt. Je gebruikt een vervloekte speer voor snelle aanvallen, combo’s en magie. Timing (en geduld) is de sleutel tot succes. Eén stapje te ver betekent een kus met de dood. Een stapje te vroeg, betekent schade en als je té lang wacht, ben je dood. Begin een level maar weer opnieuw.

De co-op is niet een alledaagse co-op waarbij je mag teruglopen en de ander kunt reviven. Nee. Het is meer dat je samen door een level heen loopt. Maar zodra er iemand doodgaat, gaat de ander ‘gewoon’ alleen verder.

De game bestaat uit 21 hoofdstukken en het goede niewus is wel dat na het einde van een level je bij een volgend level weer samen verder mag. Maar alleen dan.

En samen ervaar je dan eigenlijk hoe het was om vroeger in de jaren 80 en 90 te gamen. Eigenlijk een soort van non stop repeat. Je leert, je sterft, en probeert het opnieuw. Want alles draait om het herkennen van patronen in de levels en eindbazen die je tegenkomt.

Frustratie en voldoening gaan hand in hand

Wat de game sterkt maakt is dat als je sterft, je meestal het gevoel hebt dat dit aan jezelf lag. Jij sprong te vroeg. Jij lette niet op. Het is eigenlijk nooit een kwestie van: shit, het lag aan de game. Was het maar zo.

Juist omdat de levels linear zijn en vijanden voorspelbaar zijn, wéét je dat het aan jezelf lag. Oh en geloof ons: als je 40+ bent, merk je je dat reactiesnelheid in games niet meer zo snel zijn als vroeger. Huilen met de pet op.

Maar goed, uiteindelijk ben je voldaan als je een level haalt, of dat nu alleen is of samen met je co-op buddy. Al hoop je er natuurlijk op dat dit samen is.

Want wie opgegroeid is met de games van vroeger, weet dat veel games toen gemaaktw waren om solo te spelen. De opkomst van co-op waarbij je ook echt samen speelt en ander niet een of ander wormvormig aanhangsel is, ontstond pas veel later.

21 chapters, maar niet alles voelt modern

De game bestaat uit 21 chapters, en die zorgen voor genoeg variatie om het interessant te houden. Zp leer je nieuwe mechanics, is er sprake van wisselende omgevingen en zorgen de boss fights met duidelijke patronen ervoor dat de game nooit eentonig wordt.

Echte minpunten hebben we niet eens kunnen bespeuren op één na. Zodra je klaar bent met chapter 21 ontdek je dat er nog een einde is. En dan is het geen kwestie van even opnieuw de game laden en het laatste hoofdstuk opnieuw beginnen. Nee, je moet dan alles opnieuw doen. Dus zelf speelden wij maar één einde vrij.

Een ander nadeel is dat je de moeilijkheidsgraad tussendoor niet kunt aanpassen. Dus begin meteen waarop jij denkt dat je het gaat halen. Misschien is het verstandig om met easy te starten met een tweede run de moeilijkheidsgraad omhoog te zetten.

Conclusie Saint Slayer: Spear of Sacrilege: lekker retro-gevoel

Saint Slayer: Spear of Sacrilege is geen game voor iedereen. Sterker nog, hij probeert dat niet eens te zijn. Dit is een game die bewust vasthoudt aan een ouderwetse filosofie, inclusief alle frustraties die daarbij horen.

Maar als je daar doorheen kijkt, zit hier een verrassend sterke en vooral leuke ervaring onder. Zeker voor de prijs van ongeveer 10 euro krijg je een game die je uitdaagt, soms irriteert, maar vooral beloont. Heb je een couch co-op buddy en wil je weer even toe naar het gevoel van vroeger? Dan is dit een tip. Lekker retro, maar toch met een 2025-jasje.

Meer lezen van onze reviews? Check dan deze pagina.