Resident Evil Requiem is het beste van twee werelden en meer (Review)

Ter ere van het 30-jarig jubileum keert Resident Evil terug naar waar de geweldige ellende begon. Requiem balanceert tussen pure overlevingsangst en explosieve actie, terwijl het verhaal een nieuw hoofdstuk krijgt. De vraag is alleen: is dit een nostalgisch eerbetoon of het nieuwe hoogtepunt van de franchise?

Resident Evil is toe aan een gloednieuw deel, dat niet alleen vernieuwing brengt. Requiem viert een verjaardag en combineert daarvoor verschillende speelstijlen tot één uniek nieuw geheel. Met meer dan tien hoofdgames, meerdere remakes en talloze (animatie)films is de franchise behoorlijk divers en heeft een enorme lore.

Daar komt nu nog een ruime 11 uur aan gloednieuw verhaal bij, al kijken we ook regelmatig terug naar de roots van de franchise.

In Resident Evil Requiem kruip je in de huid van Grace Ashcroft, een FBI-analist die op onderzoek moet op een plek waar ze liever nooit meer komt. Ze wordt naar het Wrenwood hotel gestuurd, waar op mysterieuze wijze allerlei lijken opduiken. Op zich niets waar ze bang voor is, maar het hotel is ook de plek waar ooit haar moeder voor haar ogen stierf.

Met lood in de schoenen gaat ze op onderzoek uit, maar al snel wordt duidelijk dat niet alleen haar gruwelijke verleden op haar wacht. Er wacht ook een gloednieuwe nachtmerrie op haar, één die alles te maken heeft met het T-virus dat ooit het Resident Evil verhaal aftrapte.

Tegelijkertijd komen we een oude bekende tegen: Leon S. Kennedy. Ook hij is op onderzoek uit en stuit bij toeval op Grace en komt zo in haar (en zijn eigen) nachtmerrie terecht. De strijd om het oude T-Virus barst opnieuw los en beweegt vanuit het Rhodes Hill Chronic Care Centre langzaam terug richting Raccoon City.

Capcom heeft Resident Evil Requiem slim ingestoken door zowel een nieuw en diepgaand verhaal te vertellen als een feestje van herkenning te maken. Het verhaal is niet zomaar een vertelling over zombies en mensen die erop schieten, maar draait om verlies, verwerking en andere thema’s. Intussen krijgen de verhalen uit eerdere delen een nieuwe impuls.

Het verhaal van de game is daardoor voor nieuwkomers en ook voor veteranen interessant. Je komt namelijk niet alleen op nieuwe plekken, maar bezoekt ook allerlei plekken die herinneringen oproepen.

Zo kom je in het Rhodes Hill Chronic Care Centre, wat een bestaande locatie is die meerdere malen genoemd is in de franchise. Die plek mag je nu voor het eerst zelf gaan verkennen en dat voelt alsof je in een klassieke Resident Evil game gedropt wordt.

Rhodes Hill is namelijk opgezet als een enorme puzzel die je op moet lossen, net als het politiebureau uit Resident Evil 2 Remake en het landhuis uit het origineel. Je navigeert door donkere gangen, kleine kamers en andere ruimtes, terwijl overal en nergens gespuis rondhangt.

Door afwisselend in de huid van Grace en Leon S. Kennedy te kruipen, laat Capcom je de game op twee verschillende manieren beleven. Enerzijds is dit pure survival horror uit Resident Evil 2 Remake en Biohazard Remake en anderzijds actie uit Resident Evil 4 Remake. Elke manier van spelen heeft een unieke eigen kijk op het verhaal zonder dat het elkaar bijt.

Zodra je Grace onder de knoppen hebt, speel je vanuit een first person perspectief en duik je in de klassieke survival horror uit Resident Evil 2 Remake en Biohazard. Dat betekent pure survival horror met weinig wapens en ammo en het klassieke inventory systeem uit de eerste avonturen in Raccoon City.

Haar verhaal is Eng met een hoofdletter E. Je bent kwetsbaar en moet sluipen om in leven te blijven. De wereld zit vol gevaren en kippenvel of angstzweet op je rug is niet heel raar met Grace onder de knoppen. Intussen moet je wel alles verkennen.

Leon brengt iets heel anders met zich mee, namelijk pure actie, gore en intense horror. Zijn gameplay lijkt op die uit Resident Evil 4 Remake. Je hebt genoeg ammo en kunt met een arsenaal aan wapens uit de voeten. Denk aan shotguns, sniper rifles, pistolen en granaten.

Het voelt daardoor heel anders om met Leon op pad te zijn dan met Grace. Het loont om zombies af te knallen en wegrennen hoeft alleen als je overrompeld wordt. Intussen komt Leon ook in grotere omgevingen terecht die je kunt verkennen en waar nostalgische én nieuwe geheimen verscholen liggen.

Leon en Grace staan in een schril contrast met elkaar, maar vormen samen juist een winnende formule die je geen moment gaat vervelen.

Hoewel beide formules die Capcom inzet voor Requiem uit bestaande games komen, is er ook gedacht aan de nodige vernieuwing.

Zo moet je als Grace bloed verzamelen om dingen zoals ammo en herbs te kunnen maken, iets wat je met Leon met gunpowder en scraps doet. Verder komen er niet alleen hersenloze zombies op je pad. Er is een nieuw type geïnfecteerde dat een geheugen heeft en een soort frisse wind doet waaien in de game.

Elke zombie heeft een andere tactiek nodig om er stilletjes voorbij te komen. Dat voegt een strategische laag toe aan het enge geheel. Van deze vijanden had de game er alleen wel wat meer mogen hebben. Het is erg tof om deze ‘tussenstap’ te zien tussen mens en hersen etende zombies.

Die afwisseling in vijanden zorgt dus voor spanning op gameplayvlak, maar het is vooral de manier waarop de wereld van Requiem tot leven komt die de game naar een hoger niveau tilt. De game zit namelijk technisch behoorlijk indrukwekkend in elkaar.

Grafisch is het een pareltje en het stemacteerwerk is constant on point. Grace, Leon en andere personages zien er geweldig uit en komen overtuigend over. Daarbij zijn ook de dialogen erg goed. Een klein nadeel in het stemacteerwerk is dat het gezucht en gekreun tijdens rennen na een paar uur wel repetitief klinkt. De audiovisuele kracht komt vooral tot zijn recht in de meer claustrofobische momenten van de game.

Als je je door donkere gangen begeeft en slechts minimale verlichting hebt van een zaklamp, dan voelt dit ook echt beklemmend. Daarbij zijn reflecties op vloeren en muren ongelooflijk goed uitgewerkt.

Capcom bewijst met Resident Evil Requiem dat de franchise na 30 jaar nog steeds vernieuwend is en dat er nog veel meer in het vat zit. De game houdt je makkelijk 11 uur bezig en elke minuut daarvan is op zijn eigen manier spannend.

Ondanks dat de game wat minpunten heeft, staat de game als een (heel, heel eng) huis met een flink beklemmende sfeer. Onder aan de streep is dit een geslaagd eerbetoon en een fris nieuw deel dat bijna schreeuwt om meer. Hopelijk krijgen we dat ook snel van Capcom.

Wist je dat we ook verschillende survival horror guides voor Resident Evil Requiem hebben? Je vindt ze hier.