Wat als we het voor elkaar krijgen om op de maan aan de slag
te gaan en daar ineens een materiaal vinden waarmee je zo’n beetje alles kunt
3D-printen? In Pragmata is dat scenario de basis voor een science-fiction
actiegame die je laat nadenken terwijl alles om je heen ontploft en je
tegelijkertijd betovert. Is dat een gouden combinatie? Ontdek het in deze review.
FAQ
-
Wat is Pragmata?
Een sci-fi actie-avonturenspel van Capcom met een mysterieuze setting op de maan en een sterke focus op verhaal en exploratie.
- Hoe werkt de samenwerking tussen de hoofdpersonages in Pragmata?
Je bestuurt een astronaut terwijl je tegelijk de hacking-vaardigheden van een klein meisje gebruikt om vijanden en omgevingen te manipuleren. - Op welke platforms is Pragmata uitgekomen?
Het spel is uit voor PlayStation 5, Xbox Series X/S, Switch 2 en pc.
Deze game is voor de review uitgespeeld op de Xbox Series X.
Nu is Artemis 2 nog maar net een rondje rond de maan
geweest, maar in een fictieve toekomst is de mensheid definitief neergestreken
op de maan. Capcom vertelt in Pragmata over een complete onderzoeksbasis met
uitzicht op Aarde. Er is een complete basis neergezet waar onderzoek gedaan
wordt naar Lunum. Hiermee kan namelijk Lunafilament gemaakt en daar kan
bijna alles mee ‘geprint’ worden.
Ellende op de maan
Als het maanstation Cradle ineens volledig stilvalt kom jij
in de huid van Hugh Williams met een team van onderzoekers naar de basis om te
kijken wat er mis is. Al snel loopt dat bezoek volledig uit de hand. Er barst
een maanbeving los en een deel van de maanbasis stort in.
Na die rampzalige aankomst word je als enige overlevende van
je team wakker. De enige die in de buurt is, is een klein meisje in een veel te
grote jas. Dit is Diana: een 3D-geprinte androïde met grote ogen en een
schattig uiterlijk.
Die ontmoeting is het begin van een meeslepend
sciencefiction avontuur dat je makkelijk 10 uur van de straat houdt. Daarbij worden actie,
multitasken, geweldige graphics en een ijzersterk verhaal vol emotie naadloos
gecombineerd. Is dit een perfecte start van een nieuwe Capcom franchise?
Multitasken als een malle
Wat het verhaal van Pragmata nog beter maakt, is hoe sterk de band
tussen Hugh en Diana wordt uitgewerkt. Waar Hugh worstelt met het verlies van
zijn team, zorgt Diana juist voor een menselijk en soms zelfs luchtig
tegengewicht. Ze reageert nieuwsgierig op de wereld en leert gaandeweg meer
over het leven op Aarde, wat het verhaal een verrassend emotionele lading geeft.
Diana heeft niet alleen een schattig uiterlijk dat je meteen
betovert, maar demonstreert ook meteen aan het begin van de game een van haar grootste kwaliteiten. Zodra
je weer op de been bent, duiken er agressieve robots op onder leiding van een
boze AI, die je dood willen hebben.
Diana schiet te hulp en hackt de robots bijna letterlijk in
een handomdraai. Vervolgens kan Hugh de robots met zijn pistool uitschakelen,
terwijl hij inkomende aanvallen ontwijkt. Deze wisselwerking is het kloppende
hart van Pragmata, waarbij multitasken een hele nieuwe dimensie krijgt.
Constant schakelen, maar zonder moeite
Bij elke vijand ben je als het ware een minigame aan het spelen, terwijl je rondloopt, inkomende aanvallen ontwijkt en vijanden die op je af komen beschiet. Tijdens het hacken navigeer je door een soort digitaal raster waarbij je speciale nodes moet raken om vijanden kwetsbaar te maken. Ondertussen gaat de actie gewoon door, waardoor je constant moet schakelen tussen denken en reageren. Dat zorgt ervoor dat gevechten nooit simpel of hersenloos aanvoelen.
In het begin voelt dat even onwennig, vooral omdat je
tegelijk moet bewegen, schieten en puzzelen. Maar zodra je het systeem begint
te begrijpen en sneller door de hackroutes navigeert, ontstaat er een
verrassend vloeiend geheel waarbij alles tegelijk doen je amper moeite kost.
Bovendien is de leercurve van de game erg goed. De game krijgt steeds
meer opties terwijl je vordert en het hacken wordt steeds uitgebreider,
moeilijker én interessanter. Er komen bijvoorbeeld tactische powerups voorbij
die je tijdens het schieten helpen en dat is niet het enige.
Spelen zoals jij dat wil
In Pragmata begin je namelijk met een eenvoudige gun, maar
onderweg krijg je allerlei verschillende wapens in je arsenaal. De een is
offensief zoals een homing missile, een dikke lasergun of een pulse rifle,
terwijl de ander je helpt. Denk aan een decoy om vijanden af te leiden of een net om ze
even te bevriezen. Het zorgt ervoor dat je tactisch nadenkt en mogelijkheden
hebt om de game te spelen zoals je dat zelf wil.
Terwijl je door het ruimteschip navigeert ontdek je ook een
hub, wat je veilige haven is. Daar kun je je wapens upgraden, jezelf versterken
en nieuwe items vrijspelen zoals outfits en andere bonussen. Om dat laatste te
doen moet je wel in het ruimtestation op onderzoek uit.
Deze hub, ook wel de Shelter genoemd, speelt een grotere rol
dan alleen een rustpunt. Hier kun je upgrades kiezen zonder vast te zitten aan
ingewikkelde skill trees en zelfs trainingssimulaties doen om je vaardigheden
te verbeteren. Het systeem voelt daardoor toegankelijk, maar biedt ook diepgang.
Wat wel opvalt is dat Pragmata je nauwelijks straft voor fouten.
Ga je neer tijdens een gevecht, dan word je simpelweg teruggezet naar de
Shelter en kun je het opnieuw proberen zonder grote consequenties. Enerzijds is dat fijn, maar anderzijds haalt het een klein stukje van de spanning weg.
Een wereld om van te smullen
Gelukkig is dat allesbehalve een kwelling. Pragmata is
namelijk ongelooflijk goed uitgewerkt op grafisch gebied. Vanaf het allereerste
moment schotelt Capcom je een indrukwekkend ruimtetafereel voor met genoeg
variatie om je urenlang te vermaken.
Het ruimtestation bestaat uit verschillende grote levels met
elk een eigen karakter. Waar je het ene moment in een enorm bos rondloopt, sta
je het andere moment aan het strand en even later wandel je door een
3D-geprinte en vreemde versie van New York. Elke omgeving zit vol details en
geheimen om te ontdekken.
Daar horen ook de nodige robots bij om te hacken en
vervolgens af te knallen. Ook hier is genoeg variatie in te vinden, al kom je
later in de game wel een heel aantal van dezelfde vijanden tegen. Voor elke
robot is een eigen tactiek, waarbij een gezonde combinatie van tactiek,
schietwerk en de nodige hacks nodig zijn.
Genoeg te doen
En dan zijn er nog de enorme baasgevechten die de game rijk
is. Pragmata laat je in elk van de werelden tegen een unieke vijand vechten die je (soms letterlijk) het vuur aan de schenen legt. Voor het gevoel zijn dit er wat weinig, maar de gevechten die de game je voorschotelt maken stuk voor stuk indruk.
Na het uitspelen van het verhaal houdt het bovendien niet
direct op. Je kunt terugkeren naar eerder bezochte gebieden om geheimen te
ontdekken of jezelf uitdagen met extra modi. En in de hub is ook nog van alles te doen. Daardoor heeft de game meer replaywaarde dan je op basis van de speelduur
misschien zou verwachten.
Conclusie Pragmata Review
Pragmata weet zich te onderscheiden met een unieke mix van hacken en schieten die constant je aandacht vraagt en verrassend goed werkt. De samenwerking tussen Hugh en Diana geeft de game niet alleen een sterke gameplaybasis, maar zorgt ook voor een emotionele laag die je bijblijft. Dankzij het unieke en toegankelijke systeem blijft de game interessant maar wordt het nooit zo moeilijk dat het frustrerend is.
Hoewel er later wat herhaling in vijanden zit en niet alles even diep wordt uitgewerkt, blijft de totaalervaring sterk overeind. Met een speelduur van ongeveer 10 tot 11 uur en extra replayopties biedt Pragmata genoeg om je bezig te houden. Het is geen standaard shooter, maar een slimme en stijlvolle game die laat zien dat Capcom een sterke nieuwe franchise in handen heeft.
9.0