Lost Soul Aside: Een drakenkompaan, brute bosses en een zoekende ziel

zaterdag, 20 september 2025 om 16:14

ss_8b129b2fdaa9186a7a5230de29f9b69167072997.1920x1080[1]

Wie de aankondiging van Lost Souls Aside tijdens Sony’s State Of Play zag, kon er haast niet omheen: dit moest een Final Fantasy achtige game worden. Nu de game, een half jaar later, daadwerkelijk in de schappen ligt, blijkt de werkelijkheid toch net iets anders te zijn. Weet de Chinese ontwikkelaar Yang Bing met support van Sony en het China Hero Project met deze game een parel neer te zetten, of is het toch parels voor de zwijnen?

FAQ

Vanaf wanneer is Lost Souls Aside beschikbaar?
Lost Souls Aside lanceerde op 29 augustus op PlayStation 5 en PC
Wat voor soort gameplay biedt Lost Soul Aside?
Het is een RPG met snelle actie en vloeiende hack-and-slash combat, vergelijkbaar met titels als Devil May Cry en Final Fantasy XV. Je speelt als Kazer, een krijger met een mysterieuze metgezel die op missie is om zijn zus te redden
Is Lost Soul Aside een open wereld game?
Nee, het is geen volledig open wereld. De game bevat lineaire levels met verkenbare gebieden, intense gevechten en verhaalgedreven missies

Lost Souls Aside heeft een even opmerkelijke als lange aanloop gehad. De game begon als solo-project van een enkele Chinese ontwikkelaar, Yang Bing genaamd. Bing trok in 2016 met een trailer van zijn project dermate veel aandacht dat het grote Sony geïnteresseerd raakte.

Het project werd ondergebracht in het China Hero Project en kreeg steun van ontwikkelstudio Ultizero Games. Lost Souls Aside is het uiteindelijke resultaat hiervan en nu, bijna tien jaar later, kunnen we het resultaat ervan bewonderen.

Verloren ziel

In Lost Souls Aside kruip je in de huid van Kaser, een duplicaat van Noctis uit Final Fantasy XV. Dat is niet de enige overeenkomst met deze illustere gameserie, maar daarover volgt later meer.

Kaser raakt al snel verstrikt in allerlei politieke intriges en een rebellenbeweging (vooral bestaand uit vrouwen, die niet anders te omschrijven zijn als potentiële waifu’s).

Deze rebellenbeweging, Glimmer geheten, verzetten zich tegen een onderdrukkende macht. Er wordt weinig nuance gebruikt om duidelijk te maken wie de ‘good guys’ en de ‘bad guys’ zijn. Het leger schuwt immers geweld tegen de eigen bevolking allerminst. Het kan maar duidelijk zijn.

Glimmer wil een militaire parade verstoren, maar al snel is dat vrijwel onbelangrijk. Iinterdimensionale wezens, Voidrax geheten, dringen binnen en dreigen het hele universum te verslinden, te beginnen met de ziel van Kaser’s zusje Louisa.

Dit vormt de drijfveer achter de rest van het spel. Uiteraard gaat dit samen met de obligatoire "red het universum van de interdimensionale monsters en schop ze terug naar hun eigen dimensie”.

Waar de opening meer dan voldoende kans biedt voor een interessant verhaal vol intriges en twists, verwatert dit al snel. Daarvoor missen de diverse personages enige diepgang, en zijn de onderlinge dialogen te stijfjes en nietszeggend.

Dat geldt niet voor Kaser’s compagnon, een drakenfiguur genaamd Arena. Hij is een Voidrax maar hoort nu bij de ‘goeien’. Tevens helpt hij Kaser met zijn krachten, die hij alleen wel sporadisch moet verwerven. Arena laat niet na om de acties van Kaser, ook midden in gevechten, van commentaar te voorzien.

Heb je net een optionele taak vervuld? “Nou, hebben we dat daarvoor gedaan?” zet je meteen op je plaats. Weet je een block goed te timen, dan krijg je een complimentje. Compagnons zijn vaak irritant, maar hier is dat juist een van de positieve onderdelen.

Lost Soul Aside - PS5

EUR64.59

Op voorraad

Koop op bol.

Final Fantasy meets Devil May Cry?

We haalden het al eerder aan: Lost Souls Aside weet waar het de mosterd moet halen. Niet alleen lijkt de lead, Kaser, heel erg op Final Fantasy’s Noctis, ook één van de vijanden toont flinke overeenkomsten met Sephiroth.

De vergelijking is door te trekken in kleine dingen als de manier waarop pickups met een verticale glinster te vinden zijn. Ook de manier waarop je in het voorbijgaan flarden van gesprekken opvangt en de steden die als hub fungeren lijken rechtstreeks uit Final Fantasy gekopieerd. Zelfs de layout van het menu, toont overeenkomsten. Er is goed gekeken naar een van de meest succesvolle game series aller tijden.

Waar Final Fantasy flink uitpakt met de verhaallijn en exploratie, vergeet Lost Souls Aside deze sterke punten al snel. Na de sterke opening verzandt het verhaal al snel in een ‘verzamel deze vier voorwerpen en red de wereld’, en doet dat ook nog eens op een weinig inspirerende manier.

Ook de exploratie verdwijnt al snel: de steden bieden weinig reden tot onderzoek en buiten de steden ben je vooral bezig naar de volgende boss te rennen, soms onderbroken door een gevecht, platforming sectie of puzzel die weinig toevoegt.

Al snel voelt de game aan als een boss-rush. Sterker nog, dat is ook een modus die de game zelf nog aanbiedt. Die is overigens wel leuk. Hier en daar krijg je nog een korte optionele taak, maar die kan je ook prima negeren.

Boss, ben jij dat?

De bossfights zijn dan ook verreweg de highlight van de game. De bosses zijn groots, indrukwekkend en kennen elk hun eigen aanvalspatronen en zwakke plekken. Sommigen roepen medestanders op, die je als een plaag lastig vallen als je de boss wil aanpakken. Anderen hebben poten die je eerst dient moet ontklauwen.

Weer anderen wisselen hun aanvallen af met enorme one-punch-death aanvallen die je alleen kan afweren door een speciaal schild op te roepen. De diversiteit in deze gevechten is leuk en de pyrotechnics van je aanvallen voelen bevredigend aan.

Met alleen button-bashing kom je er overigens niet. Je moet je vijanden goed lezen en hun aanvallen pareren met een dodge of een block. Een goed uitgevoerde block geeft je een mogelijkheid om flink uit te halen.

Naast je reguliere aanvallen kan je ook speciale Arena-aanvallen inzetten. Je arsenaal kan gedurende de looptijd van het spel flink uitgebreid en aangepast worden, zodat je zowel je wapens als specials aanpast aan je eigen speelstijl. Dat voorkomt niet helemaal dat vooral bij de niet-bosses, het snel een button-mashing wedstrijd wordt.

Performance, altijd een dingetje

Wat visuals betreft lijkt Lost Souls Aside misschien nog wel meer op Stellar Blade. Niet wat betreft de schaars geklede lead, maar wel wat betreft het visuele spektakel tijdens gevechten. Beide bieden flink visueel vuurwerk. Waar Stellar Blade zijn kracht haalt uit slimme, methodische aanvallen, rust Lost Souls Aside meer op combo’s, snelle reacties en hack-and-slash.

De game is regelmatig indrukwekkend. Zo kom je in alternatieve werelden, ‘dimensions’ geheten met elk hun eigen visuele stijl. De vergezichten zijn fraai, de gevechten zitten vol schermvullende effecten en soepele bewegingen.

Dat geldt lang niet altijd voor alle ontmoetingen. Die verlopen vaak traag, waarbij lipsynchronisatie of gezichtsuitdrukkingen regelmatig vergeten lijken te zijn. Ook de overgangen tussen scenes loopt vaak niet soepel, of wordt iets dat nog moet gebeuren (uit de grond opstijgen van pilaren) becommentarieerd voordat het gebeurt (Wat een fraaie techniek, die pilaren).

Technisch werkt de game prima op onze PlayStation 5, hoewel er online melding gemaakt wordt van bugs en vastlopers op de PC versie. Wij hebben dat in ieder geval niet kunnen constateren.

Lost Souls Aside review: Master of none

Lost Soul Aside is duidelijk een game met ambitie en flair, maar ook met tekortkomingen. Het verhaal begint sterk maar verliest snel zijn grip. De combat is spectaculair en biedt ruimte voor experiment, vooral in boss fights en trials. De visuele stijl en sfeer doen denken aan Final Fantasy, maar vergeet te snel hoe het een verhaal moet vertellen. De game blinkt nergens echt in uit, maar valt ook nergens echt door de mand.

Voor fans van actie-RPG’s met flashy gevechten en anime stijl tussenscenes is Lost Soul Aside een prima keuze. De game biedt geen diepgaand verhaal of een gepolijste ervaring als in Final Fantasy VII Remake. Wie zijn verwachtingen wat tempert zal zich zeker vermaken met deze game.