Stoppen met gamen na je 50e? Echt niet!

Ze zeggen wel eens, gamen houdt je jong. Nou, dan ben ik echt een kuikentje! Ondanks dat ik Abraham al een tijdje terug de hand geschud heb, game ik nog net zo fanatiek, of zelfs fanatieker, dan vroeger. Ik zag Pong komen, speelde Pac-man uit en heb vrijwel elke console in huis (gehad), maar ik game meer dan ooit. Waarom? Pak een stoel, opa vertelt.

Ik weet het nog goed… Zo beginnen veel verhalen over ‘vroeger’, en dat misstaat hier ook zeker niet. Wie meer dan 50 jaar op deze aardkloot heeft rondgelopen, heeft al heel wat gaming-historie gezien. Dat begon al in de jaren ‘70, nog ruim voor er zoiets als Internet of mobiele telefoons bestonden. De eerste generatie games, vaak niet meer dan wat we nu een pixelbrij noemen, of zelfs dat niet eens, bracht een hele generatie jongeren in contact met iets helemaal nieuws: gaming. 

Wie Stranger Things gezien heeft, herinnert zich vast wel de scenes waarin de nerd van de school enorm populair werd, omdat HIJ de nieuwste powerglove van Nintendo had, en vervolgens afgefakkeld werd toen dat ding hopeloos bleek te werken. Zo ging het inderdaad: wie de nieuwste game of console had, die had vrienden. Je ging bij vriendjes spelen, niet om hutten te bouwen, maar om samen Pitfall of -oh griezel- E.T. te spelen. 

Wie nu terugkijkt op die periode denkt vaak vooral aan de geweldige ervaringen van toen: de avonturen van Pac-man en Galaxians, het racen in Outrun, de pixels van de puntige borsten van Lara die menig tienerjongen het hoofd op hol deed slaan. 

Die jaren tachtig staan niet voor niets bekend als de ‘gouden jaren’ van de gaming-industrie. Wat daarbij vaak over het hoofd gezien wordt, is dat ook in die tijd heel veel minder goede games geproduceerd werden. Atari had een hele reeks games waarbij je, als je er nu op terugkijkt, wel érg veel fantasie nodig had om te ontdekken waar je naar keek. En ja, de beruchte E. T. game die bijna resulteerde in de ondergang van de hele gaming-industrie brengt soms nog steeds nachtmerries.

Voor elke Asteroids game had je tientallen games als Star Ship, Basketball, Fire Fly, Sorcerer en zelfs Star Fox. Stuk voor stuk die games waarvan je je nu kunt afvragen waar je destijds naar zat te kijken.  

Zelfs Lara moest het ontgelden. Eidos, de ontwikkelaar en publisher achter de Tomb Raider serie, zag dollartekens en ventte Lara en haar sterrenstatus op ongekende schaal commercieel uit. De Tomb Raider games moesten tegen extreem lage kosten en zo snel mogelijk geproduceerd worden, terwijl Lara op de covers van alle grote mode- en gaming magazines ten toon gespreid werd. Leuk weetje: Lara heeft op meer dan 2,500 covers gestaan! 

Wie langlopende gameseries bekijkt, ziet al snel de progressie. Tomb Raider is daar opnieuw een mooi voorbeeld van. Van puntborst Lara naar de veel realistischer Lara in de restart sinds 2013 heeft die gamesserie een enorme ontwikkeling doorgemaakt.

Niet alleen in realisme van de omgevingen, ook Lara zelf is ontwikkeld van een pure jongens-fantasie naar een veel volwassener en realistischer vrouw. Ondanks dat Lara ook voor mij een jongensdroom was, zie ik toch echt veel liever de 'moderne' Lara Croft en kijk ik enorm uit naar de nieuwe avonturen die zij dit jaar nog in Atlantis gaat beleven.

Een ander voorbeeld voor gameprogressie is Assassin’s Creed. Dit is zo’n serie die al lange tijd meegaat en in die tijd diverse keren opnieuw uitgevonden is. Terwijl de originele Assassin’s Creed in 2007 baanbrekend was, was er wat gameplay betreft nog best wat op aan te merken. Inmiddels, twintig jaar verder, is Assassin’s Creed misschien één van de grootste gamefranchises ter wereld en staat de gameplay van de serie symbool voor de ontwikkeling die gaming doorgemaakt heeft.

Grootser en epischer, met steeds meer uren content was tijdenlang het devies, terwijl tegenwoordig de nadruk weer steeds meer is komen te liggen op kwaliteit van gameplay. Niet voor niets staat de remake van AC Black Flag nu op lanceren: ontwikkelaars weten dat gamers hun spaarzame uren vooral willen besteden aan kwalitatieve games en gamebelevingen.

Dan hebben we het nog niet eens over de grafische kwaliteit van games. Van tekst naar pixels, van pixels naar 3D modellen, van 3D modellen naar near-real-life, de enorme ontwikkeling op grafisch vlak is onbeschrijfelijk. Ik kan me de verwondering nog goed herinneren toen ik voor het eerst inzoomde op het gezicht van Aloy (dank photomode!) De pixelbrij uit mijn brein maakte plaats voor het kunnen tellen van individuele haartjes op de wangen van Aloy. Briljant, toch?

Games zijn dus mooier, meeslepender en grootser dan ooit, maar er is ook veel meer keuze. Er komen nu per maand meer games uit dan vroeger in een jaar. De variëteit is enorm: van indie-games die verrassen in hun gameplay, tot verrassende games als Hades, Expedition 33, Vampire Survivors, Balatro, Stray, en Blue Pince, tot epische games met honderden uren gameplay als Elden Ring, Cyberpunk 2077 Final Fantasy VII en Baldur’s Gate 3.

Daarbij tonen vooral die laatste twee goed de enorme vooruitgang die gamers ongemerkt hebben meegemaakt. Wie Baldur’s Gate 3 vergelijkt met het origineel van de vorige eeuw, ziet een wereld van verschil, terwijl ook die game al een enorme mijlpaal betekende.

Maar goed, duizenden en duizenden games dus. Dat was wel eens anders! ‘Vroeger’ keek je echt uit naar een nieuwe versie van Sierra Entertainment of Konami. Een nieuwe Leisure Suit Larry, King’s of Space Quest leverde steevast maanden en maanden plezier op. Of frustratie, dat ook. Immers zaten die games vol puzzels en die waren bepaald niet makkelijk. 

Dagenlang werden er tips op het schoolplein uitgewisseld, hoe je als Larry de plaatselijke pub binnen kwam (Ken Sent Me) of hoe je die game alleen al op kon starten! Ja, age-checks zijn van alle leeftijden, al had Larry daar wel een heel bijzondere oplossing voor: je kreeg vijf vragen ‘die alleen volwassenen op konden lossen’. Tja, dat werd dus puzzelen voor ons, tienjarigen. Totdat iemand er achter kwam dat er een cheatcode bestond. Ctrl-alt-x en presto!

Nu krijg je dat soort tips met één google-search op je scherm, maar toen was je volledig afhankelijk van je eigen speurzin, vriendjes, of de maandelijkse magazines waar tips, tricks en zelfs hele walkthroughs in stonden.

Met een nostalgische blik zou je dat bijna romantiseren, maar het was goed beschouwd de hel. Voortgang in je game? Vergeet het maar, tot volgende maand het magazine op de mat ploft. Nee, dan zijn de Youtube walkthroughs toch echt een stuk beter.

Wie terugkijkt op 50+ jaar gaming, kan niet anders dan concluderen dat we nu leven in een nieuwe gouden gaming-tijd. De releases vliegen ons om de oren en waar de grote franchises het misschien moeilijker hebben in het gevecht om de spaarzame gaming-uren van de gamers, hebben juist gamers de tijd van hun leven. Met zoveel keuze als nu, liggen er kansen voor nieuwe gamedevelopers. Wie een écht leuke game weet te maken, weet vaak een plekje te vinden in de harten - en op de harde schijf- van gamers. 

Tenminste, dat geldt zeker voor ondergetekende. Er is nog zoveel nieuws te ontdekken, ik kan met niet voorstellen dat ik ooit ‘gaming’ heb uitgespeeld. Dus ja, ik ben 50+ en ik game. En dat blijf ik doen tot ver, ver na mijn pensioen! Ik was erbij toen de eerste PlayStation gelanceerd werd en alle generaties erna. Nu wordt er menig uurtje gegamed op de PlayStation 5 samen met andere apparaten.

Game on en geniet!

Was getekend, uw nestor.

Meer gaming nieuws? Check dan onze Xbox, PlayStation en Nintendo hubs.