Sfeerverslag: Wij bezochten het eerste videogamemuseum ter wereld en waanden ons weer kind

Wie het Computerspielemuseum in Berlijn binnenloopt, krijgt waarschijnlijk eerst hetzelfde gevoel als ondergetekende: wauw, dit kan weleens wat worden. Wij bezochten onlangs IFA in Berlijn, maar konden het niet laten om naar het eerste videogamemuseum ter wereld te gaan.

Je bent een gamer in hart of nieren of niet? We schreven al over het gaming gedeelte op IFA, maar we zijn nog een stapje verder gegaan door het Computerspielemuseum te bezoeken. Dit museum is door Guinness World Records erkend als het eerste videogamemuseum ter wereld.  

Een kaartje kost slechts 12 euro en daarna kan het plezier beginnen. Bij de kassa word je meteen welkom geheten door grote beelden van bekende gamepersonages, zoals Lara Croft en Rayman. Ze zetten direct de toon: hier draait alles om de geschiedenis en cultuur van videogames.

Wie daardoor een enorm museum verwacht, komt eenmaal binnen voor een verrassing te staan. Het Computerspielemuseum is eigenlijk helemaal niet zo groot. Sterker nog, met slechts een paar ruimtes zou je er zo aan voorbij kunnen lopen. Doe dat vooral niet, want achter die bescheiden omvang gaat een enorme hoeveelheid gamegeschiedenis schuil.

En dan bedoelen we ook écht geschiedenis. Het museum opende in 1997 in Berlijn de eerste permanente museumtentoonstelling ter wereld die volledig draaide om digitale interactieve entertainmentcultuur. De huidige vaste tentoonstelling opende vervolgens in 2011 en telt inmiddels meer dan 300 objecten. Kortom, het gebouw is klein, maar binnen die kleine ruimte val je écht met je neus in de boter.

Ondergetekende begon in de ruimte aan de linkerkant en heeft daar stiekem misschien iets te veel tijd doorgebracht. Waarom? De volledige ruimte was gewijd aan de Nokia N-Gage.

Wie rond 2000 met dit Finse apparaat heeft rondgelopen, krijgt hier spontaan last van nostalgische gevoelens. De N-Gage was een mobiele gametelefoon, gemaakt voor hardcore gamers, maar flopte compleet door die benadering (alsook rare ontwerp). Ondergetekende behoorde alleen tot die kleine groep mensen die het apparaat wél geweldig vond (en spijt als haren op het hoofd die dan ook ooit weggedaan te hebben).

Het museum heeft er momenteel zelfs een complete tijdelijke tentoonstelling aan gewijd: A Fantastic Failure. Daarin wordt niet alleen gekeken naar de redenen waarom Nokia’s gamingtelefoon zo hard flopte, maar ook naar de invloed die het apparaat heeft gehad. Er zijn originele apparaten, games en allerlei verhalen rondom de N-Gage te vinden. Ja, je kan zelfs even gamen op één. Tip: speel dus even Pandemonium!

Wat ook ontzettend gaaf gedaan is, is de aankleding van deze expositie. Verschillende N-Gage-games zijn bijvoorbeeld uitgestald in een enorme N-Gage-vorm. Ongelooflijk om te zien hoeveel games er eigenlijk uit zijn gekomen op dat apparaat.

Daarnaast zijn er een paar audiofragmenten te luisteren. Eéntje is bijzonder grappig. Een man vertelt hoe hij jarenlang met zijn N-Gage rondliep en op een dag in een café iemand tegenkwam die óók zo'n ding had. De kans daarop was vermoedelijk kleiner dan het vinden van een shiny Pokémon. Hij vroeg haar uiteindelijk zelfs ten huwelijk. Dat huwelijk kwam er niet, maar tot op de dag van vandaag zijn ze goede vrienden.

Gamen verbindt!

En wist je trouwens dat er zelfs jaren na de oorspronkelijke levensduur nog N-Gage-games zijn verschenen? Alleen al dit soort feitjes zorgen ervoor dat je hier veel langer blijft hangen dan gepland.

Nadat ondergetekende dan ook véél te lang bij het N-Gage gedeelte had rondgehangen, was het tijd voor de rest van het museum. Daar begint de echte reis door de geschiedenis van videogames.

Verwacht niet simpelweg een rij vitrines met oude spelcomputers. Het museum probeert juist te laten zien hoe gaming zich door de jaren heen heeft ontwikkeld. Je komt schaakcomputers tegen, Pong, oude homecomputers, handhelds en zelfs een merkwaardige bedrade pluchen hond uit de jaren 70.

Een van de hoogtepunten is de enorme Wall of Hardware, waarop tientallen belangrijke spelcomputers en computers uit verschillende periodes te zien zijn. Daarnaast is er aandacht voor vijftig games die volgens het museum een belangrijke rol hebben gespeeld in de geschiedenis van het medium. Het is enkel jammer dat dit stopt bij Grand Theft Auto IV, er mag dus een upgrade komen.

Verschillende delen zijn vervolgens opgedeeld in thema's. Zo is er aandacht voor virtual reality, baanbrekende games, geluid in videogames en de ontwikkeling van hardware. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het komt ergens voorbij.

Voor gamers voelt het daardoor alsof je even Nathan Drake bent en een schat van ongekende waarde hebt ontdekt. Alleen hoef je ditmaal geen half ingestorte tempel te beklimmen om erbij te komen (sterker nog: het museum is toegankelijke voor mensen met een rolstoel).

Een opvallend stukje is speciaal interessant voor Duitse gamers: de cartridges van Quelle.

Voor Nederlanders zegt die naam waarschijnlijk weinig, maar Quelle was een gigantisch Duits postorderbedrijf. In de jaren 80 verkocht het bedrijf ook videogames. Daar zaten onder meer Atari 2600-games tussen die onder de naam Quelle Versand verschenen. Bestaande spellen werden daarbij onder een andere, vaak Duitse titel en met een eigen verpakking verkocht. Zo bestaan er Quelle-cartridges met namen als Billard, Eishockey-Fieber, Labyrinth en het geweldige Pac-Kong.

Quelle bracht daarnaast via het label QuelleSoft ook games voor onder meer de Commodore 64, Atari XL en Amstrad CPC uit, vaak goedkoper dan de oorspronkelijke uitgaven.

Zo blijkt? Een middagje museum verrijkt je kennis.

Al blijft het niet bij vitrines bekijken en bordjes lezen. Gelukkig niet.Een aantal ruimtes staat vol met speelbare games en arcadekasten. Het museum heeft zelfs een complete arcadehal in de stijl van de jaren 80 en verschillende historische woonkamers waarin je games uit die periodes kunt spelen.

Wij speelden onder meer een remake van Pong tegen elkaar en dat was geweldig.

Het mooiste is dat je niet extra hoeft te betalen. Het spelen zit gewoon bij je entreeticket inbegrepen. Voor twaalf euro kun je dus niet alleen een enorme verzameling gamegeschiedenis bekijken, maar ook zelf achter verschillende apparaten kruipen. Dat maakt de prijs-kwaliteitverhouding bijzonder goed.

Zijn er dan helemaal geen nadelen? Jawel. Houd er rekening mee dat het binnen behoorlijk warm kan worden door alle apparatuur. Breng dus geen bezoek in hartje zomer. Daarnaast misten we een audiotour. Bij een museum waarin zoveel verhalen verstopt zitten, zou dat een geweldige toevoeging zijn, nietwaar?

Al zat de grootste teleurstelling achteraf toen we de museumwinkel bezochten. Daar kun je een prachtig boek over de geschiedenis van het Computerspielemuseum kopen. Datw wil je hebben, toch?! Er is alleen één probleem: dat is enkel te koop in het Duits. Scheiße

Ondanks die paar minpunten is het Computerspielemuseum in Berlijn een hele dikke aanrader. Het museum is kleiner dan je misschien verwacht, maar onderschat het vooral niet. Je nostalgische hart gaat vanzelf sneller kloppen als je hier naar binnen stapt. En er gingen al veen namen je voor, zoals Hideo Kojima, Randy Pitchford en Nicolas Gaume. Nu jij nog!

Wil je meer weten? Bezoek dan de officiële website.