Column: De magie van nutteloze aankopen: LEGO, games en volwassen geld

Er komt een moment in je leven waarop je ineens ontdekt dat je iets hebt waar je als kind alleen maar over fantaseerde: adult money. Geen zakgeld van een paar euro dat meteen opgaat aan snoep, geen studiebeurs die verdampt op de studentenkroegvloer, maar écht geld. Het soort geld waarmee je niet alleen huur betaalt, maar ook die ene LEGO-set koopt  waar je als kind alleen maar van kon dromen.

Want laten we eerlijk zijn: toen je acht was, had je tijd zat, maar nul budget. Je kon uren staren naar bepaalde videogames of LEGO-sets, maar eindigen deed je met één item als je geluk had.

Als student was het nauwelijks beter. Je kon kiezen: óf eten, óf die nieuwe game. En als je verstandig was, koos je pasta met saus uit een pot, om er vervolgens toch nog een tweedehands spel op Marktplaats te kopen.

En dan ineens ben je volwassen. Je kijkt naar je salarisstrook en beseft: Wacht even… dit betekent dat ik die gigantische doos LEGO gewoon zelf kan kopen. Waarom wachten om LEGO-botanicals te kopen als het vandaag nog kan?

Het bijzondere van volwassen geld is dat je het vaak uitgeeft aan dingen die je vroeger niet kreeg. LEGO is daar hét voorbeeld van. Waar je vroeger met een doosje van twintig gulden (ja, gulden!) blij moest zijn, klik je nu zonder blikken of blozen een set van honderden euro’s in je digitale winkelmandje.

Hetzelfde is het geval met games. Vroeger moest je sparen, smeken of wachten op je verjaardag. Nu koop je ze digitaal en staan ze binnen tien minuten op je console. De magie is hetzelfde gebleven, maar de wachttijd is verdwenen. Je achtjarige-variant zou jaloers zijn.

Natuurlijk heeft volwassen wel een ander prijskaartje. Denk aan het betalen van huur, energie en verzekeringen. Dingen waar je als kind nooit over nadacht. Maar juist daarom voelt het zo bevrijdend dat je, naast al die serieuze kosten, ook geld overhoudt voor dingen die totaal niet nodig zijn. Je kan gewoon plezier kopen.

Het verschil met vroeger? Je hoeft niet meer te kiezen. Je kúnt je zorgverzekering betalen én die nieuwe Zelda kopen. Je kúnt de boodschappen doen én een LEGO-schip bouwen dat meer ruimte inneemt dan je eettafel.

Dat is de luxe van adult money: het laat je doen wat je wíl, in plaats van alleen wat je móét.

En laat ik eerlijk zijn: de leukste uitgaven zijn vaak de meest nutteloze. Niemand heeft per se een vitrinekast vol LEGO-minifiguren nodig. Niemand hoeft écht vijf verschillende controllers te hebben. En toch: elke keer dat je ze ziet, maken ze je blij (ook al is het tijdelijk).

Die nutteloze aankopen zijn eigenlijk kleine tijdmachines. Ze brengen je terug naar de magie van je kindertijd. Naar dat ene moment toen je een nieuwe gamecassette uit het doosje haalde, of toen je voor het eerst een LEGO-handleiding opensloeg. Als volwassene ervaar je die opwinding zelden, maar dankzij adult money kun je die herinnering telkens opnieuw oproepen. Je weet wat er gezegd wordt: ergens worden we nooit helemaal volwassen.

Volwassen zijn betekent dus niet dat je moet stoppen met spelen. Integendeel. Het betekent dat je eindelijk de middelen hebt om te spelen zoals je altijd al wilde. Je kunt belastingaangifte doen én een Mario Kart-toernooi organiseren. Je kunt vergaderen én daarna een LEGO-set bouwen.

Misschien is dat wel de grootste winst van ouder worden: dat je beide werelden kunt combineren. De zekerheid en vrijheid van volwassenheid, mét het speelse plezier van je jeugd.

Dus ja, volwassen verplichtingen zijn soms zwaar. Maar als je na een lange werkdag neerploft met een nieuwe game, of een doos LEGO opentrekt, dan kun je alleen maar glimlachen toch?

Adult money is niet alleen salaris. Het is vrijheid. Het is nostalgie. Het is je kindertijd terugkopen en wie zegt daar nee tegen?