Dying Light: The Beast Review: Wraak, parkour en pure overleving in één

dinsdag, 21 oktober 2025 om 14:30

Kyle Crane is terug en hij is niet blij. Na jaren als testobject gefungeerd te hebben, ontsnapt hij uit de klauwen van The Baron. Vluchten? Nee, natuurlijk niet. Kyle is uit op wraak en daar moet alles voor wijken. De Poolse ontwikkelaar Techland neemt je mee op een reis vol destructie en zombies in Dying Light: The Beast. In onze review lees je of deze wraak ook heerlijk zoet smaakt.

FAQ

Wat voor game is Dying Light: The Beast?
De game is het nieuwste deel in de Dying Light serie, waarin Kyle Crane opnieuw de hoofdrol speelt. Hij is veranderd in een hybride tussen mens en zombie, wat het spel een duister karakter geeft.
Wat maakt Dying Light: The Beast anders dan de eerdere delen?
De game heeft een rauwere sfeer, met intense nacht-missies en een nieuwe beast mode waarmee je tijdelijk extra mutaties activeert en over extra kracht beschikt.
Is Dying Light: The Beast geschikt voor nieuwe spelers?
Jazeker. Fans zullen Kyle Crane herkennen van de eerdere delen, maar de verhaallijn vergt geen diepgaande kennis van wat er zich eerder afgespeeld heeft. De game pakt de draad immers 13 jaar later op, zodat zowel ervaren spelers als nieuwkomers zich thuis voelen.

Dying Light: The Beast is een terugkeer naar bekend terrein voor ontwikkelaar Techland. De afgelopen decennia heeft de ontwikkelaar twee aparte series opgezet met zombies in de hoofdrol. Naast Dead Island is dat de Dying Light serie.

Dit nieuwste deel, The Beast gedoopt, begon als een uitbreiding op Dying Light 2: Stay Human, maar groeide al snel uit tot een volwaardig losstaande game. Kyle Crane is dus helemaal terug en heeft een flink appeltje te schillen met ene Baron, de schurk.

The Beast grijpt terug op alles wat de serie zo populair maakt, met een ijzingwekkende sfeer, een hoog tempo en gameplay die voelt als voortzetting en eerbetoon aan de eerdere delen uit de serie.

Donkerder, rauwer, gevaarlijker

The Beast speelt zich af in een nieuwe, post-apocalyptische zone die qua sfeer dichter bij Harran ligt dan bij Villedor. De stad is niet bijzonder groot, maar bestaat uit een geheel van steegjes, huizen, pleinen en trappetjes.

De layout biedt veel mogelijkheden om te klimmen, rennen en parkour toe te passen. Ook buiten de stad heeft de omgeving veel hoogteverschillen, torens en grotten om te ontdekken en te beklimmen. Overals is wel iets te doen, kan je safehouses ontsluiten of convooien looten.

Overdag is de omgeving prima te navigeren, maar ‘s nachts is alles anders. De zombies die overdag wat rond waggelen krijgen ‘s nachts een flinke boost en worden vergezeld door Volatiles. Dit zijn veel sterkere en agressievere zombies, die op jacht zijn naar jou. Hebben ze je eenmaal gespot, dan zetten ze de achtervolging in, ondertussen alle andere zombies in de omgeving opzwepend om mee te doen.

Zeker in het begin, als je nog flink underpowered bent, betekent dat extreem intense momenten als je op de vlucht moet en een veilig onderkomen probeert te zoeken, terwijl je zicht flink beperkt is tot de directe straal van je zaklamp.

Later in het spel, als je je wapentuig verbeterd hebt en je eigen capaciteiten uitgebouwd hebt, kan je de rollen omdraaien en de Volatiles opjagen, maar zelfs dán is het een intensief gevecht dat je aangaat, waarvan het de vraag is of het de moeite echt waard is.

Dat geldt sowieso voor alle zombies. Wie gewend is om een pad geheel vrij te maken en zombies nonstop aan te vallen, komt al snel van een koude kermis thuis. De zombies zijn in zodanig grote getalen aanwezig, dat het veel efficiënter is om ze zo veel mogelijk te vermijden.

Dan maar de hoogte in. Want wie over de daken navigeert, komt sneller op zijn bestemming en komt onderweg veel minder zombie-gespuis tegen. De keuze is aan jou, maar voor ons was die keuze snel gemaakt.

Crane zelf is een soort hybride tussen mens en zombie. De al eerder genoemde Baron heeft het jarenlang op hem geëxperimenteerd, met als resultaat dat hij nog steeds menselijk is, maar met dierlijke, brute krachten. Die komen vooral tot uitdrukking in de nieuwe ‘Beast Mode’, een overdrive waarin Crane als een ware Hulk door de porseleinkast dendert, onderweg alles en iedereen tot moes rammend.

In eerste instantie heeft Crane weinig controle over wanneer deze modus los barst, later krijgt hij meer vat op zijn krachten en kan hij deze modus tactischer inzetten (lees: tijdens boss fights).

De wereld van Last Light: The Beast

Visueel is Last Light: The Beast rauw en grimmig. De wereld is realistisch, met knipperende lichtbronnen, veel UV licht (daar kunnen zombies niet tegen), vele liters bloed en zombies die letterlijk uit elkaar spatten of getrokken worden.

De combat verloopt behoorlijk free-format. Waar je in andere games lockt op een vijand, zwiept Crane zijn wapens vrolijk in het rond. Afhankelijk van het wapen betekent dat dat je door vijanden slicet of ze met een flinke hamer het hoofd inslaat.

Wie zijn acties een beetje weet te timen, kan zo meerdere zombies in één slag van zich af slaan, maar wie mis slaat kan snel overweldigd raken door de vele zombies die je belagen.

Het arsenaal aan wapens en aanvallen is flink uitgebreid waardoor Crane gaandeweg steeds meer mogelijkheden krijgt. Dying Light is een survival horrorgame en betekent dat resources schaars zijn. Je wapens daarentegen, slijten snel en kunnen makkelijk breken. Repareren kost je je schaarse middelen, en is niet oneindig uit te voeren. Op een gegeven moment is je wapen gewoon stuk.

Het is een kwestie van smaak of je hier van houdt. Heb je eindelijk een redelijk wapen te pakken, moet je er voorzichtig mee zijn zodat hij niet net breekt als je het tegen een (eind)baas opneemt. Ondergetekende heef een andere voorkeur. Geef ons maar gewoon wapens die steeds beter en sterker worden, dan kiezen we zelf wel wanneer we die vervangen.

Parkour en combat: vloeiend én bruut

Al sinds het eerdere deel van Dying Light is parkour een belangrijk onderdeel van de gameplay. Wie bij parkour denkt aan Assassin’s Creed achtige gameplay waarbij het springen, klauteren en rennen eigenlijk allemaal vanzelf gaat met één druk op de knop, komt bedrogen uit. Techland geeft je de middelen en grofweg de route die je af moet leggen, maar je zal zelf je sprongen goed moeten richten en timen, anders spring je gewoon mis.

Dat is lekker realistisch, maar soms ook wel frustrerend, als je tijdens een missie langs een wand moet schuifelen, om de finale sprong richting einddoel nét te missen en je de dieperik in duikt. Savepoints zijn niet altijd heel handig gekozen, waardoor je soms een flink stuk moet herspelen om weer op hetzelfde punt uit te komen. Wat extra zorg daarvoor was wenselijk geweest.

Voertuigen en verkenning

De kaart van Dying Light: The Beast is omvangrijk en zeker ‘s nachts wil je niet alles te voet afleggen. Her en der zijn er diverse voertuigen te vinden die weliswaar lawaai maken en dus zombies aantrekken, maar je ook vrijwel onoverwinnelijk maken en je snel ter plaatse brengen.

Voertuigen lopen schade op en rond rijden kost benzine, dus het gebruik is helaas beperkt. Daar waar je ze kan gebruiken, zijn ze zeer welkom en handig in het gebruik. Mocht je een locatie ontdekken die bezaaid is met zombies, schroom dan vooral niet om eerst even wat rondjes te maken met een stevige 4x4, om zo de zombie-bevolking alvast wat uit te dunnen.

Wie van de gebaande wegen afwijkt komt regelmatig interessante geheime locaties tegen. Niet alleen levert dat leuke extra’s op in de vorm van zijmissies of locaties die afwijken, zoals een grottenstelsel.

Verkennen van deze locaties wordt beloond met zeer wenselijke loot en de beste wapens en gear zijn in dergelijke plekken te vinden.

The Beast: persoonlijk en duister

Het verhaal van The Beast is persoonlijker dan zijn voorgangers. Kyle Crane is geen held, maar een man die na jarenlang experimenten ondergaan te hebben, uit is op wraak en verlossing. Het is zijn continue drijfveer, die door zijn omgeving niet altijd gewaardeerd of vertrouwd wordt.

Menigmaal kiest hij de aanval waar voorzichtigheid misschien meer op zijn plaats zou zijn. Het geeft The Beast een rauw randje dat we zeker kunnen waarderen. The Baron werkt als een rode lap voor Crane en dat kunnen we wel begrijpen.

Het verhaal is niet baanbrekend, wel effectief. Je weet precies wat er in Crane omgaat en waarom hij keuzes maakt. De hoofdmissies kunnen afgewisseld worden met side quests die de wereld van The Beast tot leven doen komen. Gaandeweg komt steeds vaker de vraag op, blijft Crane nog mens, of voert straks zijn beestachtigheid de boventoon?

Gameplayduur en content

The Beast is met achttien uitgebreide missies zeker niet kort te noemen. Maar ook daarna is er nog meer dan genoeg te doen in Castor Woods. De kaart is bezaaid met safe zones, collectibles, kluizen waar je je lockpicks op kan botvieren en natuurlijk alle zij-missies die je nog niet uitgevoerd hebt. Ook kan je groepen vijanden aanvallen voor extra ervaringspunten, mocht je die nog nodig hebben.

Technisch is er nog wel een en ander aan te merken op Dying Light: The Beast. Zo vielen we op één van de meest onverwachte plekken, de ingang van het gemeentehuis waar we al tientallen keren langs gekomen waren, dwars door de kaart heen. Ook bleven wapens en vijanden nogal eens op vreemde plekken in de lucht of in de omgeving steken.

Het meest opvallende geval was wel een missie waarbij we een gasfles naar een andere locatie moesten brengen. Het gebruik van een auto leek ons daarbij wel geschikt. Dus hup, fles achter op de pick-up truck en rijden maar. Daar dacht de game anders over, de gasfles bleef keuring in de lucht hangen, op de plek waar eerder de pick-up stond. Dat werd toch maar lopen met die fles.

De technische hiccups waren soms aanwezig, maar uiteindelijk niet zodanig dat het de gameplay of de flow echt verstoorde. Dergelijke hikjes zijn met een toekomstige patch dan ook vrij makkelijk te verhelpen.

Conclusie Dying Light: The Beast Review: Een beest van een game

Dying Light: The Beast brengt ons terug naar waar Dying Light om bekend staat en dat voelt heel goed. De gameplay is vanouds en zelfs nog verbeterd en gevarieerder dan voorheen. De Beastmode voelt echt als een toevoeging, ook omdat het Crane’s worsteling met zijn menselijkheid extra duidelijk maakt.

We zijn niet echt fan van de breekbare wapens en de technische foutjes moeten nog wel gladgestreken worden, maar de hernieuwde kennismaking met Kyle Crane is ons meer dan uitstekend bevallen. De actie is spannend, snel en soms flink smerig, precies zoals we dat verwachtten.

Voor fans van de serie is dit een must-play. Voor nieuwkomers is het een meer dan uitstekende kennismaking met datgene wat Techland met de serie bedoelt: een combinatie van bruut geweld en tactische parkour.