Super Mario Galaxy Review

    Van kinds af aan ben ik altijd gefascineerd geweest in twee dingen: de ruimte en avontuurlijke sprookjes. De nieuwste Mario game combineert deze twee fenomenen. Is dit een goede keuze geweest van Nintendo?

    Met de komst van Super Mario Galaxy voor de Wii zijn er drie belangrijke mijlpalen neergezet. Het is ten eerste de game die de Nintendo-driehoek compleet maakt. Zelda, Mario en Metroid hebben nu alledrie hun eigen (top) game op de Wii. Ten tweede: het is eindelijk de driedimensionale Mario game waar gamers zolang op hebben gewacht: de échte opvolger van Super Mario 64. En ten derde herdefinieert deze game het platformgenre. Een korte kennismaking met Super Mario Galaxy laat je al meteen een paar dingen afvragen. Wat hebben wij de laatste tien jaar nou eigenlijk gespeeld binnen het platformgenre? Had het nou niet allemaal dezelfde basisprincipes als de grondlegger van de 3D platformgames: Super Mario 64?

    Net op het moment dat gamers zichzelf hebben neergelegd bij de presentatie van driedimensionale platformgames verschijnt Super Mario Galaxy. Zo besefte ik pas laat na het spelen van de game wat ik zojuist had meegemaakt. Het eerste dat in me opkwam, is dat ik weet dat het perspectief waarop ik tegen platformgames kijk niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk met 180 graden gedraaid is.

    Sterrenfestival
    Eens in de honderd jaar vliegt er een komeet langs de thuisplaneet van Mario. Voor de bewoners van die planeet is dit reden genoeg om een feestje te vieren, dus zo stapt Mario met een uitnodiging van prinses Peach op zak richting het kasteel. Dit is waar het avontuur begint. Het is de opening van een prachtige belevenis.

    Op het sterrenfestival kom je al snel in aanraking met Mario’s aartsvijand Bowser. Hij ontvoert prinses Peach en neemt haar mee de ruimte in. Van het een komt het ander en Mario wordt de ruimte ingeslingerd. Wakker wordend op een kleine bolvormige planeet kom je tot de conclusie dat de aarde niet de enige planeet is waar de zwaartekrachtwet geldt. Deze conclusie leidt de eerste tien minuten echter tot vrijwel niets aangezien je duizelig wordt zodra je merkt dat je op de kop loopt. Na enige gewenning besef je dan toch hoe goed het voelt om een ronde planeet in zijn geheel te bewandelen. De manier waarop de camera dienst doet, speelt hierbij een belangrijke rol. Nintendo heeft ervoor gekozen de camera Mario niet van achter te laten volgen, net zoals de speler geen totale vrijheid heeft over het draaien van de camera. Ondanks deze opmerkelijke keuzes (een belangrijk kenmerk van platformgames is juist totale vrijheid in cameragebruik) werkt de camera perfect.

    Het observatorium
    Ondertussen maak je kennis met de Luma’s, een sterrenvolk dat kan uitgroeien tot een komeet, ster of planeet. De Luma’s zijn tijdelijk woonachtig op een bewegend observatorium, waar zij het Universum in alle rust kunnen observeren en kunnen zoeken naar een plek om herboren te worden. Ze worden door hun Mama, ook wel Rosalina genoemd, bijgestaan in hun zoektocht. Het observatorium dient als ‘thuisplaats’ van het spel zoals het kasteel dat bij Super Mario 64 deed en Delfino Plaza bij Super Mario Sunshine.

    Onder het genot van een rustig walsmuziekje kun je genieten van de knusheid van het observatorium. Het is kleiner dan het kasteel en zeker niet te vergelijken met Delfino Plaza, maar ondanks dat is het geweldig vertoeven op het observatorium. Het is een magisch onderkomen waar je de fantasie de vrije loop kan laten. Toch is er werk aan de winkel. Het observatorium is namelijk defect en heeft zogenaamde powerstars nodig om nieuwe kamers te openen. Vanuit deze kamers kun je Mario laten transporteren naar een sterrenstelsel. Vanuit de eerste kamer, het terras, ga je naar het eerste sterrenstelsel.

    Met één paar handen
    Al vroeg in het spel zul je merken dat het Universum barst van de sterrenstof, het sterrenstelsel dus ook. Dit kun je oppakken door met je Wii-afstandbediening er simpelweg naar te wijzen. Vervolgens kun je ze afschieten op bijvoorbeeld vijanden om ze te verlammen, of je bewaart de materie. De laatste optie blijkt de meest verstandige keuze aangezien de vijanden ook zonder sterrenstof redelijk gemakkelijk verslagen kunnen worden. De Wii-afstandbediening is ook geschikt voor een hoop andere zaken. Zo kan je door de controller te schudden een draaiaanval maken. Deze schudbeweging blijkt later een multifunctionele waarde te hebben: zo is het mogelijk om de beweging te gebruiken om Mario de ruimte in te lanceren met behulp van een 'warp-star', kunnen kaarsen uitgeblazen worden met de draaiaanval of zijn vijanden te verslaan.

    Maar Mario staat echter voornamelijk bekend om zijn springtechnieken; voorgaande Mario games hadden dan ook een breed arsenaal aan verschillende springbewegingen. Super Mario Galaxy is geen uitzondering op deze regel: we maken onder andere weer kennis met de verre sprong, drie dubbele sprong en de muursprong. Genoeg bewegingen dus om uit te voeren!

    Veel variatie
    En zo ga je dan van planeet naar planeet, van sterrenstelsel naar sterrenstelsel en uiteindelijk van kamer naar kamer. Ondertussen verzamel je zoveel mogelijk powerstars. Er zitten in totaal 120 sterren verstopt in het hele spel, maar met de helft is het einde van de verhaallijn al te bereiken. Er ontwikkelde zich bij mij al snel een verzameldrang waar het gebrek aan uitdaging in het begin van het spel aan heeft meegewerkt. Voor je het weet zit je dan ook al op de 40 sterren en heb je de meest bizarre dingen meegemaakt.

    De weg naar het halen van een powerstar is namelijk erg interessant. Zo moet je regelmatig de zwaartekrachtwet proberen te omzeilen. Planeten die dicht bij elkaar zitten zijn simpel te overbruggen: een normale sprong is voldoende om van zwaartekrachtveld naar zwaartekrachtveld te gaan. Bij grotere afstanden wordt het al moeilijker. Soms kun je gebruik maken van een katapultachtige slinger, soms maak je gebruik van blauwe ‘trek-sterren’ waarbij je handmatig het zwaartekrachtveld moet aanzetten. Hierdoor ‘trek’ je Mario als het ware naar de ster toe. Maar bij een groter afstandverschil wordt gebruik gemaakt van de warp-stars.

    De enorme hoeveelheid aan variatie uit zich ook in het leveldesign. Zo zijn er sterrenstelsels die hun naam weinig eer aan doen en volledig gefixeerd zijn op een vaste ondergrond. Het is leuk om zien dat er ook weer flink gezwommen kan worden in Mario Galaxy, net als de woestijn- , lava- en ijslevels die terugkeren. Enkele nieuwkomers zouden zeker vaste thema’s kunnen worden voor toekomstige platformgames. Super Mario Galaxy barst dit keer ook van de ‘minigames’ die goed in het spel verwerkt zitten. Soms is het een race (hierbij wordt goed gebruik gemaakt van de Wii-afstandbediening), de andere keer is het louter spring- en klimwerk.

    Maar misschien zijn de leukste toevoegingen wel de nieuwe power-ups. Dit zijn paddestoelen die je de kans geven om tijdelijk gebruik te kunnen maken van speciale krachten. Hierbij kan het bijenkostuum gerekend worden, een kostuum dat je een tijdje laat zweven en aan honingondergronden laat plakken. Er is voor deze power-up zelfs een heel thema omheen bedacht. Een aantal andere speciale krachten verhoogt de gameplaywaarde ook enorm.

    Sublieme presentatie
    Een veelvoorkomend kritiekpunt op dit spel is het gebrek aan uitdaging, maar dit is wat mij betreft absoluut ongegrond. Aangezien je als Mario dit keer maar over drie levenspunten beschikt en het nog steeds mogelijk is om ergens af te vallen (een tocht naar een zwart gat staat gelijk aan een tocht naar het Game Over scherm), is het spel toch uitdagend te noemen. Hier blijft het echter ook bij, want je zult het pas laat in het spel tergend moeilijk gaan krijgen.

    Maar nadat je alle kamers hebt geopend en de eindbaas in zicht is, heb je even de tijd om na te denken over wat je allemaal is voorgeschoteld de afgelopen tijd. Neem nou de muziek. Voor het eerst gaat Nintendo orkestraal ondanks het feit dat dit al langer een gewone zaak is bij videogames. Deze muziek is werkelijk prachtig. Het weet telkens de perfecte sfeer neer te zetten: de wals in het observatorium is dromerig mooi en de muziek in een sterrenstelsel als Gusty Garden Galaxy behoort tot de meesterwerken der videogamemuziek.

    Net zo belangrijk als de muziek zijn de beelden die getoond worden. Dit moet absoluut met eigen ogen gezien worden om er een goed beeld van te kunnen krijgen, de screenshots op deze pagina geven al een goede indicatie. Het is in ieder geval de mooiste Wii-game die verkrijgbaar is. Dit alles komt door knap tekenwerk en prachtige uitzichten tijdens het spelen. Als je er van geniet om ’s avonds naar de sterren te kijken zul je Super Mario Galaxy ook een mooie game vinden.

    Conclusie
    Kortom, Super Mario Galaxy verrast. Met dit spel beleef je een ervaring die te vergelijken is met een euforisch gevoel, een gelukzalige belevenis. Super Mario Galaxy zet een nieuwe standaard neer voor platformgames, en is daarom het hoge cijfer meer dan waard.

    10

    De plus- en minpunten

    Super Mario Galaxy

    Verkijgbaar vanaf 16 november 2007

    Meer over deze game

    © 2005 - 2020 XGN B.V. Alle rechten voorbehouden.