Wat goed is aan seizoen 3 is dat het hele soapgehalte van het eerste seizoen geheel verdwenen is. De personages kennen we nu en over algemeen worden er geen vreemde liefdesuitstapjes gemaakt (op wat enkele scènes na waarin plots aandacht moet zijn voor homo’s en lesbiennes).

Op weg naar de City of Light

Een grote rol in seizoen 3 is er voor de City of Light waar Murphy in seizoen 2 naar onderweg was. Het was voor de kijker geheel onduidelijk wat dat inhield en dat is het in seizoen 3 ook nog voor lange tijd. Maar daarin zit de grootste spanning opgebouwd van het seizoen; erachter komen wat dat nou precies behelst.

Gaandeweg kom je er in ieder geval achter dat het niet zo’n fijne plek is om te zijn. Nou ja, voor de een wel, maar zeker niet voor de Sky People. Wat hoofdzakelijk ontstaat is dat er opeens diverse clans ontstaan en er daardoor heel veel onenigheid en oorlog is. Zoals verwacht kiest niet iedereen dezelfde kant, wat ervoor zorgt dat de hoofdrolspelers uit seizoen 1 ook niet meer aan dezelfde kant staan.

De vibe is weg

Iedereen moet leven met zijn of haar daden, wat weer gevolgen heeft voor het derde seizoen. Immers stak Clarke haar eigen vriend dood en koos Octavia de kant van de Grounders, omdat ze verliefd werd op één daarvan. En dan is er de rol van Bellamy, de broer van Octavia. Hij krijgt het wel heel zwaar te verduren in seizoen 3.

De vraag is hoe leuk seizoen 3 is. Om eerlijk te zijn valt het wat tegen. De gehele ‘vibe’ uit het eerste seizoen is weg en er is weinig karakterontwikkeling aanwezig van de personages die we toen leerden kennen. Dat maakt de serie wat vlak terwijl je op meer had gehoopt.

De draad kwijtgeraakt

Wat is er opeens gebeurd met de persoonlijkheid van Murphy? Nog altijd is het een pragmatisch personage, maar eigenlijk vonden we hem in de eerste twee seizoenen veel interessanter dan in het derde seizoen. En hoofdrolspeelster Clarke is eigenlijk bij lange na niet meer zo boeiend als in de twee eerdere seizoenen. Als je erover nadenkt, kan je maar tot één conclusie komen en dat is de ongeloofwaardigheid van het verhaal.

Ergens raakt de serie de draad kwijt, is de afstand met de vorige twee seizoenen te groot en is het geheel dus niet meer altijd even boeiend om te volgen. En dat is eeuwig zonde. Wel is het tof dat een populair karakter eruit geschreven wordt. Dat getuigt van lef.

Overeind gehouden door acteerwerk

Maar ondanks dat biedt The 100 seizoen 3 niets anders dan een hoop gevecht, ongeloofwaardige scenes en rare wendingen. Het enige wat de serie nog overeind houdt is degelijk acteerwerk, want je hebt nergens het gevoel naar een b-serie te kijken. En de setting is ook niet verkeerd.

Alleen voor een actieserie met een sci-fi thema kan niets anders geconcludeerd worden dan dat seizoen 3 belabberd is uitgewerkt en het niveau nergens haalt van de eerdere twee seizoenen. Zonde!