The Wolf of Wall Street (film) Review

The Wolf of Wall Street is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van aandelenonderhandelaar Jordan Belfort. In de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw probeert Belfort groot te worden in de jungle van het aandelenbos: Wall Street. De film volgt het verhaal op redelijk chronologische volgorde en vertelt zijn weg naar rijkdom en natuurlijk ook zijn tumultueuze val naar beneden.

Het geluk is niet aan Belforts kant als hij als frisse en gedreven jongeman start op Wall Street, terwijl de aandelenkoersen die dag dramatisch kelderen: Black Monday, oftewel de grootste daling van de koersen sinds de crash van Wall Street in 1929. Belfort verliest zijn baan en gaat verder als aandelenonderhandelaar bij zo ongeveer het kleinste bedrijf ooit.

Daar ziet hij zijn kans schoon. Scorsese doet het briljant door DiCaprio op bepaalde momenten de vierde muur te laten doorbreken, zodat wij uitgelegd krijgen wat het jargon op Wall Street nu allemaal inhoudt. Bij grote bedrijven, Wall Street dus, krijgen mensen als Belfort maar een nietig bedrag als zij een deal sluiten. Kleine aandelen, de zogeheten stock penny’s, leveren veel meer geld op voor. Bij de grote bedrijven krijg je één procent commissie, bij de stock penny’s is dat bedrag 50%. Verkoop jij voor 4000 dollar aan aandelen, dan ontvang jij als onderhandelaar gewoon 2000 dollar. Hierin ziet Belfort zijn kans dan ook schoon.

Met de regel ‘sell me this pen’ probeert Belfort een zootje ongeregeld te regelen, zodat ze hun eigen firm kunnen starten, genaamd Stratton Oakmont. Hiermee willen ze de rijkste Amerikanen bereiken, waardoor zij weer heel veel geld in eigen zak kunnen steken. Iets wat gaandeweg de film natuurlijk ook gebeurt, wat dan weer de aandacht van de FBI trekt, die achter Belfort aanzit.

Waar blijft DiCaprio's Oscar?

DiCaprio schittert, zoals gewoonlijk, in The Wolf. In elke scène valt je oog op hem en kun je hem niet van je netvlies af krijgen. Op die momenten blijf je je verbazen over het feit dat de beste man nog steeds geen Oscar op zijn naam heeft mogen schrijven. Iets wat door The Wolf of Wall Street eigenlijk wel moet gebeuren.

Eigenlijk is hij onuitstaanbaar als seks-, alcohol- en drugsverslaafde Belfort, maar je begint toch een soort medeleven voor hem te krijgen.

Maar het totale plaatje komt niet alleen door DiCaprio zelf, maar door de rest van de cast. Jonah Hill speelt de rol van zijn leven als Belfort’s vriend en sidekick Donnie Azoff, die met zijn parelwitte tanden een bijzondere en hilarische verschijning is. Azoff is een wezel-achtig figuur, die eigenlijk alleen maar van het rijkdom wil proeven. Matthew McConaughey is slechts een kort gedeelte in de film te zien, maar zijn aanwezigheid is kort maar krachtig.

Met zo’n drie uur op de klok is dit Scorceses langste film. Toch krijg je nooit het gevoel, behalve bij wat langere scènes, dat de film te lang duurt. In die drie uur wandelen we dan ook braaf en chronologisch door het leven van Belfort en consorten, terwijl de grote gebeurtenissen extra worden belicht. Hierbij moet je denken aan verschillende invallen van de FBI, een rampenkoers met zijn jacht in de Middellandse Zee en het overmaken van zijn fortuin naar Zwitserland.

Dwergwerp-tijd!

Scorsese staat bekend als een regisseur die veelal serieuze films maakt (Goodfellas, Taxi Driver, Raging Bull) waarin donkere humor weleens zachtjes sluipend naar voren komt. The Wolf of Wall Street is juist een totale ommekeer, door juist hilarisch te zijn op enkele momenten, waardoor je hardop in je stoel aan het lachen bent. De eerste keer dat DiCaprio’s personage drugs gebruikt is tof, maar het toppunt is toch wel als hij onder zware invloed, half verlamd naar zijn auto probeert te kruipen.

Een goed voorbeeld van de humor van Scorsese komt ook terug in een scène waarin Belfort met zijn vrienden overlegt over het gooien met dwergen. Op een gigantisch 'plakbord' hangt een prijs en de dwerg die daar het dichtste bij komt, wint een groot bedrag. De manier waarop de karakters praten over de kleinere mensen is denigrerend, maar toch magnifiek.

Hier zit ook echter gelijk het enige grote minpunt van de film. Sommige scènes, zoals hierboven eentje staat, duren soms zo ‘tergend’ lang, zodat je al snel het gevoel van ‘ik snap het nu wel’ krijgt. De scène dat hij kruipt naar zijn auto klokt al snel rond de drie à vier minuten, terwijl een simpele geldtransactie met een Zwitserse bank – briljant trouwens – ook al snel tegen de vijf minuten aanhikt.

Perfect gebalanceerd

Wat Scorsese ook knap doet is het constant wisselen tussen bloedserieus zijn en kinderlijke humor. Een scène waarin Hill en DiCaprio stijf onder de drugs zitten en worstelen om een telefoon, valt in die laatste categorie, terwijl de relatieproblemen tussen DiCaprio en zijn bloedmooie vrouw Naomi - gespeeld door Margot Robbie - een andere kant laten zien. Er zijn niet veel films die zo perfect de balans tussen deze twee uitersten weten te vinden..

Film van 2014?

Scorsese en DiCaprio leverden eerder al goed werk af met de hersenkraker Shutter Island, evenals de vliegenierskunsten in The Aviator en de bendes in New York met Gangs of New York. Ook The Wolf of Wall Street is een homerun; DiCaprio is op zijn best, het verhaal is intrigerend en aangrijpend op sommige momenten en weet de perfecte balans te vinden tussen bloedserieus (Scorsese's trademark) en kinderlijke infiniteit. Ook al is het nog vroeg, wij durven nu al te zeggen dat deze film misschien wel dé film van 2014 gaat worden.