Net als zijn grote broer is MLB 13 op de PS Vita een honkbalsim die je controle geeft over een heel team. Sterker nog, de games zijn vrijwel geheel gelijk aan elkaar. In deze recensie zullen we voor de volledigheid kort de belangrijkste spelelementen en overeenkomsten bespreken, waarna we ons zullen richten op de verschillen. Voor een meer uitgebreide tekst over de game, kun je daarom terecht bij de recensie van de consoleversie. De gameplay is namelijk identiek en we willen trouwe lezers niet vervelen met te veel dubbele informatie.

Hetzelfde spel
Goed, over naar de game: zoals gezegd hebben we hier te maken met nagenoeg hetzelfde spel. In de modus Play Now kun je een simpel potje spelen, waarbij je de rol van een heel team op je neemt. Net als op de PS3 valt er te kiezen uit verschillende besturingen, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad. Beginners hoeven enkel op het juiste moment op de X-knop te drukken om de bal een flinke knal te geven, terwijl doorgewinterde spelers het rechterpookje naar voor en achter moeten bewegen. Iets soortgelijks geldt voor pitchen; nieuwkomers hoeven enkel doelwit en soort worp te kiezen, waar ervaren rotten ook nog eens timing mee moeten nemen. Dezelfde diepe en verslavende gameplay is dus ook gewoon op de Vita aanwezig.

Voor het spelen van een heel toernooi in plaats van slechts één wedstrijd, kun je terecht bij een uitstekende selectie aan modi. Het volgen van de huidige competitie kan in The Show Live, die alle wedstrijden registreert zoals ze in het echt ontvouwen en alle belangrijke gegevens verwerkt. Oefenen kan in de trainingmodus en het volgen van een specifieke – zelf aangemaakte – speler kan in de ontzettend leuke modus Road to the Show. Kortom, bijna alle modi zijn in beide games aanwezig. We zeggen bewust ‘bijna’, want vanwege de beperkte ruimte op een Vita-cartridge, zijn er helaas toch enkele concessies gemaakt.

Geen diamanten
Zo ontbreekt de modus Diamond Dynasty, waarin je een eigen team samenstelt en traint. Je zult het moeten doen met je aangemaakte personage in Road to the Show en de bestaande spelers. Erg jammer, al is het begrijpelijk; de modus zou waarschijnlijk erg veel geheugen moeten innemen die beter besteed kon worden aan het toevoegen van alle andere content. We zijn dan ook te spreken over de mogelijkheden die MLB 13: The Show op de Vita biedt, rekening houdende met de enigszins beperkte middelen.

Minder te spreken zijn we over de graphics. Grafisch gezien kan het spel niet aan zijn grote broer tippen doordat spelers veel minder gedetailleerd zijn en de framerate soms net iets minder soepel is. Waar sommige Vita-games consoleversies nagenoeg weten te evenaren, lukt het uitgever Sony niet het uiterlijk van de spelers op het grote scherm overtuigend na te bootsen. De kleine foutjes die op de PS3 aanwezig zijn, zoals spelers die even gedeeltelijk samensmelten, zijn ook hier aanwezig.

Nog altijd geen tutorial
Wat op de Vita-versie juist ontbreekt (net als op de console) is een solide tutorial. Hier hebben we al duidelijke woorden aan vuil gemaakt in de PS3-recensie, maar het blijft een groot gemis. Zeker op een relatief nieuw platform dat de MLB-serie slechts voor de tweede keer verwelkomt. Bezitters van de handheld die al sinds de aanschaf een diepe, maar echt toegankelijke honkbalgame willen, komen bedrogen uit; kennis van de sport en de franchise is vereist om echt van de toffe gameplay te kunnen genieten. Onervaren spelers mogen uitkijken naar een flinke worsteling, alvorens het genot losbarst.

Cross-play…
Mocht je het spel op de console al hebben en er maar geen genoeg van kunnen krijgen, dan zie je in deze draagbare versie misschien de perfecte uitkomst. De franchise ondersteunt namelijk cross-play, waarbij je je opgeslagen progressie tussen je Vita en PS3 kunt uitwisselen. Je hoeft je aangemaakte held dus niet enkel op de bank te trainen: dat kan ook gewoon in de bus of stiekem op het XGN-kantoor als Rob en Hugo de Vrijdagavondshow opnemen. Een leuk extraatje is dat je het in een potje homeruns slaan op kan nemen tegen een vriend op jouw PlayStation, terwijl jij zelf met je Vita speelt.

Daarbij moeten we wel aangeven dat je vriend dan een oneerlijk voordeel zou hebben, want de verschillende besturingsmethoden laten zich niet allemaal even goed naar de handheld vertalen. De analoge besturing bijvoorbeeld, waarbij je het rechter pookje naar achter en voren beweegt, werkt heerlijk op de console. De pookjes van de draagbare spelcomputer zijn echter te klein en rigide om echt lekker mee uit de voeten te kunnen. Hetzelfde merk je tijdens pitchen: zodra er finesse vereist wordt, merk je de verschillen met een Sixaxis controller duidelijk. Het touchscreen kan wel overigens wel handig zijn tijdens veldwerk, maar heeft nauwelijks een merkbaar voordeel ten opzichte van de knoppen.

… Maar geen cross-buy
Toch is de mindere besturing niet het grootste nadeel. Die eer is weggelegd voor een simpele, financiële teleurstelling: de serie ondersteunt geen cross-buy. Juist in een spel dat een naadloze overgang wil bieden, zou het een logische gedachte te zijn beide games voor één prijs aan te bieden. De Vita-versie bevat niets nieuws en is zelfs het mindere kind in de familie. Waarom zou je daarvoor betalen, wanneer je de minder mobiele maar in elk ander opzicht superieure broer hebt?

Minder dan consoleversie
MLB 13: The Show is een prima toevoeging aan de consoleversie, maar kan daarmee het aankoopbedrag op geen enkele wijze rechtvaardigen. Als alleenstaande game is het een goede honkbalsim met ontzettend veel diepgang en voldoende modi. Grafisch kan het zich niet meten met de toppers van het platform en werken de besturingsmethoden net iets minder lekker dan op een gewone controller. En het gebrek aan een echte tutorial blijft een gemis.