Saint Seiya: Brave Soldiers laat diverse bekende figuren uit de manga het tegen elkaar opnemen tot er nog maar een iemand overeind staat. Het is een fenomeen dat zich al vaker heeft voorgedaan in het fighting-genre. Voor fans is die herkenbaarheid vaak een enorme pre, terwijl mensen die minder bekend zijn met Saint Seiya er niet echt iets speciaals uit kunnen vissen. Voor hen blijft de gameplay het punt van aandacht.

Voor de fans

Desalniettemin biedt Saint Seiya wel degelijk een fanservice. Het is niet veel, maar het is aanwezig. Fans zullen speelbare personages herkennen en de storymodus richt zich op gebeurtenissen uit de manga. De game laat je drie verschillende periodes - de hoofdstukken Sanctuary, Poseidon en Hades - uit het verhaal van de manga meemaken die zich ietwat aan het eind van de levensspanne van het totale verhaal afspelen. Een introductie is er niet en zonder enige voorkennis word je meteen in het diepe gegooid.

De game kent geen cutscenes, maar er zijn wel dialogen tussen levels te vinden waarin het verhaal verteld wordt. Zoals eerder gezegd is er geen introductie en hierdoor zal je als onwetende de gehele cast niet kennen. Memorabel genoeg zijn de karakters ook niet en daardoor leidt het hele plot helemaal nergens naartoe.

Rare kreten

De dialogen die gevoerd worden slaan vaak ook nog eens nergens op. Regelmatig zal je tijdens een gevecht kreten horen en merken dat het karakter waarmee je speelt worstelt om zijn ziel niet te verliezen aan de duivel. Misschien een zielig fenomeen, maar als jij geheel geconcentreerd op je knoppen zit te rammen ga je niet ook nog eens letten op de problemen die jouw vechter heeft.

Het verhaal is dus een groot debakel en helaas is het gameplaytechnisch niet allemaal koek en ei. Ook in dit opzicht is er geen enkele introductie of training beschikbaar. De besturing moet zelf uitgevogeld worden, om over de combo’s nog maar te zwijgen. Het lucht dan ook op als blijkt dat je eigenlijk helemaal geen tutorial nodig hebt om de game te meesteren.

Dit omdat er niet heel veel te leren valt. Ook hier weet de game zich niet te onderscheiden van de rest van de markt. Hoewel je naarmate het verhaal verstrijkt, je met alle Saints aan de slag kunt, zal je nooit het gevoel krijgen dat je met een heel ander karakter speelt. Iedere Saint ziet er ietwat anders uit, maar qua bewegingen en aanvallen verschillen ze nauwelijks van elkaar.

Veel herhaling

In bijna alle gevechten komt het er uiteindelijk dus op neer dat je een bepaalde aanval pakt die effectief is en deze keer op keer herhaalt, om zo als winnaar uit de bus te komen. Je bent vaker bezig om de afstand tussen jou en je tegenstander klein te houden dan dat je aan het nadenken bent over combo’s.

Laten we eerlijk blijven, sommige van de in totaal 50 vechters hebben wel een paar kleine elementen die ze onderscheiden van de rest, maar het totaalplaatje stelt enorm teleur. Ook de andere modi die in de game te vinden zijn, waaronder een online arena, weten niet veel indruk te maken. De arena is in feite hetzelfde als de verhaallijn alleen dan zonder de emotionele dialogen, wat stiekem een pluspunt is. Online ben je alleen maar bezig om elkaars steeds herhalende acties te ontwijken, om daarna zelf te gaan zitten buttonmashen.

Mislukte fanservice

Saint Seiya: Brave Soldiers is een fanservice die de plank misslaat. De game klinkt op papier heel uitgebreid met 50 vechters, 36 levels en drie verhaallijnen. Wie de game echter begint te spelen, merkt al snel dat er niet veel aan is. Het verhaal zelf is onnodig ingewikkeld en daardoor nauwelijks tot niet te volgen. Tel daarbij op dat ook de gameplay verreweg van interessant is en je krijgt een game die nergens in uitblinkt en veelal alleen maar irritaties weet op te wekken. Wie graag een fighting game in huis wil halen, kan Saint Seiya: Brave Soldier beter links laten liggen.