“I’m here telling you how to kill people”, opent een als zwerver uitziende rasta Hotline Miami. Het is tekenend voor wat je in de gehele game te wachten staat. Jij gaat hotels af om de daar heel de boel om te leggen. En de man die de tutorial verzorgt, helpt je daar graag bij. Maar waarom je dat precies doet is niet helemaal duidelijk.

Bloederig, bloederiger, bloederigst
Het vermoorden van je tegenstanders is echter niet zo makkelijk als dat klinkt. Bloederig en bruut zijn de woorden het het best omschrijven. Zo zul je bijvoorbeeld van afstand een mes in iemand werpen, de tegenstander fileren met behulp van een samoeraizwaard of zijn darmen eruit knallen met een shotgun. Mogelijkheid is ook om de opponent tegen de grond te werken en zijn hoofd te bewerken met een breekijzer of hem gewoon hard kapot te beuken tegen de grond. Maar Hotline Miami heeft ook meer te bieden dan alleen het zo bruut mogelijk afslachten van de vijand.

Wordt het nou schieten of met een mes?
Zo gaat er onder het geweld een tactische game schuil. De tegenstanders hebben een vast patroon dat ze belopen of blijven continu op dezelfde plek staan. Al vrij snel herken je hen gedrag. Taak aan jou is om alvorens het binnenstappen van de kamer, zo goed mogelijk te bedenken hoe je ze het efficiëntste om zeep kunt brengen. Beuk je eerst de patrouillerende man met geweer omver tijdens het openen van de deur om daarna de drie met honkbalknuppels, die bizar snel op je afgerend komen, te vermoorden? Het gevolg daarvan is dat de andere bewakers geattendeerd worden door de herrie die de schoten veroorzaken.

Het is niet makkelijk
Hotline Miami is daardoor een zeer moeilijke game. Lekker als een leeghoofd knallen of mannetjes omver knuppelen gaat niet zomaar. Het incasseren van één klap of één kogel heeft de dood ten gevolge. Daardoor is het opnieuw beginnen aan het level nodig met een simpele druk op de R-knop. En geloof ons, die ga je erg vaak gebruiken. Zo is het mogelijk dat je misschien wel 30 keer opnieuw moet beginnen. Heel irritant is die herhaling niet. Bijna niet dan.

Wat maak je me nou?
Soms word je namelijk wel eens genaaid door de kunstmatige intelligentie. Bijvoorbeeld de verschillende maskers, die allemaal over een identieke kracht beschikken en die je op kunt doen als je aan een level begint. Daarbij draagt er eentje de naam Peter en heeft de vorm van een eenhoorn. Dat masker zorgt ervoor dat je stille schoten hebt. Op zich best handig, en uiteraard een vorm van cheaten waar je zelf voor kiest, maar soms faalt het wel eens, met als consequentie dat de vijanden toch nog met al hun snelheid op je afvliegen. Ook falen de aanwezige waakhonden wel eens door tegen de deur aan te lopen. Vervolgens schieten al de aanwezige vijanden op je, omdat jij stond te wachten achter de deur.

Bizar, maar mooi verhaal
We haalden het in het begin al even aan: Hotline Miami kent een vaag verhaal. Vaag tot op een bepaald moment, want het heeft een goede reden om dat te zijn. De hoofdpersoon lijdt namelijk aan geheugenverlies. Onduidelijkheid blijft daardoor gelange tijd aanwezig door onder meer het terugkerende bezoek aan de drie die een maskers van een paard, kip en uil dragen. Zij vertellen iedere keer iets, maar wat je ermee kunt is een vraagteken. Net als de bizarre, leugenachtige telefoontjes die je voor ieder level krijgt. Maar op het einde valt het allemaal op zijn plaatst en blijkt Hotline Miami een sterk verhaal te hebben. Zeer sterk zelfs. En dat terwijl er niet heel veel gesproken wordt.

Het gebeurt allemaal niet echt
Een andere charme van Hotline Miami is het ouderwets jasje waarin het gestopt is. Grafische gezien ziet het er uit als de eerste Grand Theft Auto en ook de soundtrack die erin is verwerkt, doet denken aan iets ouderwets. Het brengt je zelfs in een dromerige sfeer. Alsof alles wat om je heen gebeurt niet echt is en je leeft voor wat er op het beeldscherm plaatsvindt. Je kunt jezelf gewoon lekker in die wereld storten waar alles mag. Zolang je maar niet een persoon bent die tegen zinloos geweld is. Dat dromerig sfeertje wordt ook wel overgebracht door de introductie die ieder level terugkomt. Jij wordt namelijk een paar dagen na de slachtpartij weer wakker in je huis.

Verrassing
Hotline Miami’s gameplay werkt zeer verslavend en kent een lekker what the fuck- momentje door het verhaal. Het ouderwetse stijltje waarop de game leunt maakt het alleen maar sterker. Clichés houden we niet zo van, maar soms beschrijven ze zaken het beste. Hotline Miami is namelijk niet voor iedereen geschikt, maar voor degenen die niet bang zijn voor geweld, is dit een welkome ervaring. Verrassingen houden we wel van en wie had deze game nou aan zien komen, laat staan dat hij zo fantastisch zou zijn?