De eerste paar Call of Duty's worden nog steeds als legendarische grondbeginselen gezien van de shooters die je vandaag de dag voor de kiezen krijgt. Voor die tijd boden de CoD-games een oorlogservaring die zowel aangrijpend als grafisch indrukwekkend was. Een tijdperk van Tweede Wereldoorlog shooters brak aan, met deze franchise als één van de koplopers.

Maar des te meer Call of Duty's er verschenen, des te meer het IP de toekomst op zocht. Met World at War als laatste baken dat vasthield aan deze setting, werden geschiedenislessen opzij geschoven. Alhoewel innovatie qua setting in eerste instantie werd toegejuicht, ontstond er langzamerhand ook weer een verlangen naar deze rauwe manier van oorlog voeren. De aankondiging van Call of Duty WW2 sloeg dan ook in als bom.

Tegen elkaar

Tijdens de E3 hebben wij de kans gekregen om exo-suits in te ruilen voor uitgedragen militairen uitrustingen. Allereerst zou de multiplayer moeten verrassen met wat de game te bieden heeft. Zonder twijfelen valt te zeggen dat je een lange tijd niet meer zou enthousiast wordt als je voor het eerst een multiplayer match opstart. Want wat een enorme ervaring die zelfs na al het E3-geweld nog bij blijft.

Het eerste potje speelde zich af op Pointe du Hoc, een loopgravengebied dat met elkaar gelinkt werd door middel van bunkers. Letterlijk kippenvel als je deze map doorloopt, want zowel nostalgie als het nieuwe slaat als een baksteen in. Ouderwetse granaten vliegen om de oren, fighter planes razen over en letterlijk elk ander element weet je naar deze tijdsperiode terug te werpen.

Het lijkt erop dat de game grafisch gezien flink wat vooruitgang heeft geboekt. Alles ziet er helder uit en er is duidelijk aandacht aan details besteed. Denk hierbij aan graveringen voor de wapens of de special effects van ontploffingen. Het over wapens hebbende, daar kan je ook niet bepaald omheen.