Met een 9,4 in onze recensie benoemden wij Trials Evolution tot een van de beste games van 2012. De ingewikkelde parcoursen spookten nog maandenlang rond in onze nachtmerries, maar dapper hebben we alle levels weerstaan. Vlak daarna bracht Ubisoft het eerste downloadbare pakket uit voor Trials Evolution, genaamd Origin of Pain. Nog meer teisterende obstakels die we maar al te graag probeerden te overwinnen. Nu doet Ubisoft een poging ons nog een keer tot het uiterste te drijven in Riders of Doom.

Stalen ros nummer zoveel
Een van de toevoegingen is een nieuwe motor: de Banshee 350cc. Volgens de statistieken zou dit de beste motor moeten zijn waar je het makkelijkst mee aan de slag kan gaan. In de praktijk lijkt dit toch iets minder het geval te zijn. Misschien is het gewoon omdat we al een half jaar met de andere motors gereden hebben en het daarom wat onwennig aanvoelt, maar na alle levels voltooid te hebben met zowel de Banshee als de Scorpion zetten we met die laatste toch de beste tijden neer. Een impact als de BMX die met de vorige DLC werd toegevoegd hoef je niet te verwachten. Het is gewoon een goede motor en verder hoef je daar geen wonderen van te verwachten.

Half vergane parcoursen
Behalve een extra motor is Riders of Doom natuurlijk gevuld met een nieuwe lading parcoursen. Zoals de inleiding al duidelijk maakte, staan de levels dit keer in het teken van het vergaan van de wereld. Gelukkig was de Apocalyps in Trials Evolution niet zo falend als hier en dat levert weer een aantal interessante levels op, vol gaten en rare obstructies die je niet zou verwachten. Opvallend genoeg zijn de levels heel goed te vergelijken met de parcoursen uit de originele game. Behalve dan dat ze daar niet het excuus van de Apocalyps gebruikt hebben. Heel speciaal zijn de levels dus ook weer niet. Er zitten een aantal pareltjes tussen, maar eerlijk gezegd hadden we het allemaal al eerder gezien.

Extra sambal
Toch wel jammer, maar de nieuwe levels maken het op punt wel goed: moeilijkheid. Trials Evolution was in vergelijking redelijk makkelijk. De uitbreiding Origin of Pain bracht al wat van de moeilijkheid van de originele game terug, maar de twintig levels in Riders of Doom doen dat pas echt goed. Normaal gesproken hebben de levels een lekker ritme, als je eenmaal een goede landing maakt, vlieg je zonder moeite over de volgende drie hindernissen. De parcoursen uit Riders of Doom halen die flow weg. Rijd je vol zelfvertrouwen een helling op, kan dat wel eens je grootste fout zijn omdat je dan juist in een gat valt. Blijven opletten is ons advies.

Nog meer extra’s
Daar houdt het niet op. Zoals we inmiddels wel gewend zijn voegt iedere DLC ook nog nieuwe skillgames, multiplayer levels en bakken vol extra’s voor de editor toe. Dat is met Riders of Doom niet anders. Voor de 400 Microsoft Points die de uitbreiding kost, krijg je een riante uitbreiding waarmee je wel even zoet zult zijn. Gamers wereldwijd zijn al flink bezig geweest en online zul je al honderden nieuwe levels vinden die door andere gamers in elkaar zijn gezet. Uitgespeeld raak je dus nooit. Riders of Doom voegt in ieder geval genoeg toe om de levels weer wat afwisselender te maken en je blijvend te vermaken.

Beter dan de Maya’s
Jezelf vermaken met Riders of Doom is geen uitdaging. Twintig nieuwe parcoursen zijn genoeg om het je een paar avonden moeilijk te maken. Helaas doen de levels niet veel nieuws en weet ook de nieuwe motor niet voor dramatische aanpassing te zorgen zoals de BMX dat deed. Positief is dat de levels dit keer wel extra moeilijk zijn en dat kunnen we alleen maar prijzen bij een game als Trials Evolution. Voor slechts 400 Microsoft Points is deze content echt een koopje. Wij hadden wel wat meer verwacht van de Apocalyps, maar gelukkig stelt Riders of Doom minder teleur dan de grap die de Maya’s uitgehaald hebben.