Dragon Ball Z: Budokai HD Collection | 360 (Gerucht)

Releasedatum: 2 november 2012
Door  6 november 2012 om 16:30 | PS3, 360

Recensie: Dragon Ball Z: Budokai HD Collection

Dragon! Dragon! Rock the dragon! Dragon Ball Z, yeah! Met de Japanse mangaserie Dragon Ball Z zijn we bijna allemaal opgegroeid. De avonturen van Goku, Gohan, Vegeta en de rest volgden we allen op de voet. En was de aflevering op het Cartoon Network afgelopen? Dan creëerden we onze eigen Dragon Ball Z fantasie, buiten in de openlucht. Later verschenen er spellen voor de Game Boy (Legendary Super Warriors en The Legacy of Goku) en PS One en PlayStation 2 (Final Bout en Budokai 1, 2 en 3). Twee van die titels zijn nu in Dragon Ball Z: Budokai HD Collection voor de Xbox 360 en PlayStation 3 in een nieuw high definition jasje gestoken. 

Dragon Ball Z: Budokai HD Collection bevat de klassiekers Dragon Ball Z: Budokai en Dragon Ball Z: Budokai 2. Titels waar wij, fans van het eerste uur zijnde, natuurlijk al goed bekend mee waren. Ons hoef je niets te vertellen over de eerste stappen van Goku, Vegeta, Trunks, Gohan en consorten in de wereld van de videogames. Maar laten we eerlijk zijn, de games Budokai 1 en 3 kwamen bijna een decennium geleden uit voor de PlayStation 2. De houdbaarheidsdatum lijkt daarom lang en breed verstreken. Want, kun je tien jaar na dato nog wel op de proppen komen met een HD uitgave van een tweetal games? Buiten het visuele aspect, wringt dat niet op de vlakken gameplay en speelbaarheid?

Kamehameha!
Om een kort en bondig antwoord te geven op bovenstaande vragen: ja, dat wringt. Laten we de beide spellen die Dragon Ball Z: Budokai HD Collection bevat, afzonderlijk bespreken. Allereerst is daar dus Budokai, een spel dat in het jaar 2002 het levenslicht zag voor de PlayStation 2. Een tour langs diverse gerespecteerde gamingwebsites leert ons dat dat vechtspel neutraal tot lichtelijk positief ontvangen werd. En inderdaad, naar de maatstaven van die periode zal Budokai vast een aardig spel geweest zijn. Mocht je je er echter nu, 10 jaar later, aan wagen, dan komen er zeker een aantal gevoelens bij je bovendrijven. We noemen er een paar: verveling en irritatie. Verveling omdat het spel ongelooflijk repetitief is, en irritatie omdat je in het gevecht veel minder kunt dan je zou willen.

In Budokai kun je kiezen uit diverse spelmodi. 'Story', 'World Match', 'Duel' en 'Practice' zijn te betreden. Wij vingen natuurlijk gelijk aan met de verhalende modus van het spel. Deze begint met een korte en vrij karige uiteenzetting van het verhaal, uit de doeken gedaan door een Japanse verteller. Al snel word je echter in het diepe gegooid en is het tijd voor je eerste grote gevecht. Raditz is ten tonele verschenen, en deze schurk moet natuurlijk een kopje kleiner gemaakt worden. Dit doe je door hem op z'n Dragonballs helemaal lens te schoppen, slaan en er lustig op los te 'Kamehameha'en'.

Die stond toch al lang bij het grofvuil?
De gevechtsbesturing is vrij simpel en rechtlijnig. De vierpuntsdruktoets gebruik je om te bewegen. X is slaan, Y is schoppen, A is blokken en met B schiet je 'Ki' (energie) af. Bepaalde knoppencombinaties hebben sterkere aanvallen als gevolg, zoals dus de eerdergenoemde, overbekende 'Kamehameha-aanval'. Tot dusverre rozengeur en maneschijn, zou je denken. Niets is echter minder waar. Allereerst is het spel weliswaar overgoten met een nieuw high definition sausje. Echter hadden wij nog steeds het gevoel dat onze oude vertrouwde PlayStation 2 op magische wijze de plaats ingenomen had van de Xbox 360 waarop we het spel eigenlijk speelden.

Daarnaast is er het schrijnende gebrek aan de supertoffe aanvallen die je wel verwacht te kunnen doen in een Dragon Ball Z game. De gevechten zijn zo ongelooflijk eentonig. Slaan, schoppen, een 'Ki-aanval', slaan, schoppen, een 'Ki-aanval'. Het is hetzelfde riedeltje dat zich uitentreuren herhaalt. Natuurlijk mogen we er niet aan voorbijgaan dat het hier een spel ontwikkeld voor de PlayStation 2 betreft. Echter leven we nu in een heel andere tijdsperiode. Op de proppen komen met een dusdanig simpel vechtsysteem is gewoonweg niet meer van deze tijd. Verandering van spijs doet eten, en van dat gezegde heeft Budokai bijzonder weinig kaas gegeten. 

  

Super Saiyan 4
En dus wordt er naar Budokai 3 gekeken om Dragon Ball Z: Budokai HD Collection te redden van een vroege dood. En er dient gezegd te worden: dat spel is aanmerkelijk leuker en ook vooral veel mooier dan zijn voorganger. Budokai 3 zag dan ook twee jaar later het levenslicht dan het eerste deel uit de franchise. Om maar eens een vergelijking te maken: als Budokai Super Saiyan is, is Budokai 3 toch Super Saiyan 4!  Echter ook in Budokai 3 merk je nog steeds dat je een spel speelt uit het vorige decennium. Een geweldige game is het misschien niet (meer). Maar een leuk tijdverdrijf voor even is het spel toch zeer zeker.

Ook in Budokai 3 krijg je de keuze uit een viertal spelmodi, te weten: 'Dragon Universe', 'Dueling', 'World Tournament' en 'Practice'. In de verhalende modus, Dragon Universe, is de Japanse verteller uit Budokai ingeruild voor een Engelse verhalenverteller, en in plaats van erg gedateerde graphics komt een cel-shaded stijltje dat er best oké uitziet. Al snel wordt je echter weer pijnlijk duidelijk waarom je ook al weer gestopt was met het spelen van het vorige deel. De gevechten zijn namelijk al even voorspelbaar, rechtlijnig en saai. Ook hier kun je slaan, schoppen, blokken en 'Ki' afschieten. Ook kun je Super Saiyan worden en speciale moves verrichten. Leuk, voor even. Maar wederom niet uitgebreid genoeg om je aandacht vast te houden. De gevechten lijken op elkaar, ongeacht je tegenstander, ongeacht het terrein waar je je op bevindt.

Dat Budokai 3 ooit erg tof was staat als een paal boven water. Kenners hebben de game veelvuldig 'het beste Dragon Ball Z-spel ooit' genoemd, en aan die titel willen wij ook echt geen afbreuk doen. De HD Collection mag toch echt wel gezien worden als een gemiste kans. Leuk voor fans, dat zeker. Maar heb je niets met Goku, met Gohan, laat het spel dan lekker liggen. Wat het spel had kunnen redden? Een online modus misschien. Ook die is echter nergens te bekennen. Helaas, je krachten meten met echte Dragon Ball-fanaten van over de hele wereld blijft dus vooralsnog een utopie. 

Dragon Ball Z was óóit leuk
Dragon Ball Z Budokai en Budokai 3 waren ooit leuk, daar zijn we zeker van en hier willen we ook niet aan tornen. We leven nu echter in een andere tijd. Dragon Ball Z is al even niet meer op televisie, en leeft eigenlijk enkel nog bij de gratie van twintigers die op zoek naar nostalgie zijn. Start Dragon Ball Z: Budokai HD Collection op, en het wordt je pijnlijk duidelijk hoeveel vooruitgang we in tien jaar geboekt hebben op het gebied van gaming. Waar Dragon Ball Z nog best bestaansrecht heeft in het hier en nu, is de Budokai HD Collection door de hoge mate van repetitie en de oersaaie spelervaring zeer zeker geen aanrader. Wij hebben het spel in ieder geval - met pijn in het hart, dat dan weer wel - snel in de hoek 'ge-Kamehameha'd'!

Dragon Ball Z: Budokai HD Collection

Gerelateerd


Afbeeldingen

Bekijk alles »

Laatste video's

Bekijk alles »
  • Dragon Ball Z is tof!
  • Budokai 3 was tof!
  • Ongelooflijk repetitief
  • Na vijftien minuten spelen val je geheid in slaap
  • Beperkte mogelijkheden in gevechten
  • Geen online modus
4.5Slecht
Avatar